
και μειωμένη η παραγωγή το καλοκαίρι.


Εφημερίδα Μακεδονία, 25-3-1921. Αν και η πρώτη είδηση είναι αξιοσημείωτη, η δεύτερη τσακίζει κόκκαλα: Κατά το διαρρεύσαν εικοσιτετράωρον απέθανον εν τη πόλει μας οι Αναστ. Καλαϊδοπούλου, Θ. Κοπανάρη, Σ. Σαμαργανίδου, 3 Ισραηλίται και 4 οθωμανοί. Οι Έλληνες με ονοματεπώνυμο, οι άλλοι ως αριθμοί. Ισραηλίται με κεφαλαίο το Ι, οθωμανοί με μικρό το ο. Ανήμερα της Εθνικής Εορτής και πολύ τους ήτανε.
Θα είμαι στην παρουσίαση του βιβλίου ως ένας εκ των ομιλητών, την Τετάρτη το βράδυ και ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να διαπιστώσω και εκεί την δυνατότητα να εμπλακεί για τα καλά στην καθημερινότητά μας και στην πολιτική ατζέντα των τοπικών παραγόντων σε όλους τους Δήμους των Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης η Τοπική Ιστορία.Έφτασε στην οθόνη μου χάρις στον Κώστα Κρικέλη του γνωστού Κατοίκου Αμπελοκήπων και με έβγαλε από το αδιέξοδο της αναζήτησης της πρώτης ανάρτησης μετά την καλοκαιρινή αγρανάπαυση. Χαρείτε το και καλή επάνοδο στην ζωοδότρα ρουτίνα μας!




- Πάλι στο πλαστικό, έκανα μπάνιο! Μια λίμνη κανονική με νερό και χώμα δεν υπάρχει σ' αυτό το χωριό; Για ψαράκια, δεν το συζητώ, μη με πουν και πλεονέκτη...




2009, εκδήλωση του Δήμου Σταυρούπολης για τον ΟΚΑΝΑ:
Η εκδήλωση είναι ίδια. Τότε 8 χρόνια λειτουργίας του ΟΚΑΝΑ, τώρα 11.
Ο φορέας διοργάνωσης ο ίδιος. Δήμος Σταυρούπολης.
Το βασικό αίτημα, ίδιο. Φτάνει πια!
Η πρόταση, ίδια. Διασπορά του προγράμματος.
Ακόμη και η προωθημένη εκδοχή της πρότασης, ίδια. Κάθε ασθενής στον τόπο του.
Οι τωρινοί διοργανωτές, έλεγαν τον δήμαρχο του τότε κρυπτορατσιστή που φανερώθηκε.
Η Αυγή είχε ξεσαλώσει: ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ ΝΕΡΟ ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ήταν ο υπέρτιτλος πάνω από τον τίτλο Άγριος ρατσισμός στη Σταυρούπολη κατά του ΟΚΑΝΑ.
Το Νοέμβριο του 2007 ανακοινώθηκε χρονοδιάγραμμα κινητοποιήσεων που έληγε τον Απρίλιο του 2008. Έχουμε Ιούλιο του 2009.
Οι καλοί του τότε είναι οι κακοί του τώρα και οι κακοί του τότε είναι οι καλοί του τώρα.
Αυτό το, χαμηλού επιπέδου, γαϊτανάκι κρατάει χρόνια, θα διαρκέσει και άλλο και το σέρνουν με περισσή χαρά πολιτικοί της κεντρικής εξουσίας αλλά και πολιτικοί των τοπικών κοινωνιών.
Θα πάω σ' αυτήν την εκδήλωση, επειδή μου κακοφάνηκε που δεν ήρθαν τότε αυτοί που με καλούνε σήμερα. Κι επειδή, τελικά, τη νύφη θα την πληρώσουν αθώοι!
Για άλλη μια φορά μπαίνω στο στρατόπεδο Παύλου Μελά από την είσοδο της Αγίας Βαρβάρας, αφού πια αυτή η αλάνα έχει καθιερωθεί σαν χώρος εκδηλώσεων, είτε οι επισκέπτες αναμένονται να είναι πέραν των χιλίων είτε γύρω στους εκατό. Δεξιά στο βάθος, τα ηχητικά της εκδήλωσης και αριστερά, οι σκηνές για το κάμπιγκ. Διήμερο Φεστιβάλ της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών, πρώτη μέρα.
Στο εσωτερικό μια έκθεση φωτογραφίας...
...ιδανικό μέρος για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων.
Οι απόψεις ενδιαφέρουσες, το επίπεδο καλό μα το κυριώτερο: προθέσεις και κίνητρα αισθητικά και ιδεολογικά, άρα νεανικά, άρα ελπιδοφόρα. Φυσικά και ακούστηκαν υπερβολές, φυσικά φάνηκε μια απόσταση από ό,τι χαρακτηρίζεται θεσμός και σημαδεύεται από εκλογές και αντιπροσώπους. Νέοι και νέες που δεν διεκδικούν αλλά θέλουν να ζήσουν το αυτονόητο: ελευθερία κινήσεων σε ένα χώρο με πολύ χώμα, ζωοφόρο πράσινο, αιμάτινη μνήμη. Κι ας μην ξέρουν λεπτομέρεις κι ας αγνοούν γεγονότα κι ας αδικούν και μερικούς που τους θεωρούν κατοίκους της άλλης όχθης. Κατά βάση: ελεύθερη βούληση, ίσως ρομαντική μα και αγωνιστική ταυτόχρονα. Ευθύς λόγος και λαμπερά μάτια που κοιτάζουν αυτόν που μιλάει.
Ο κόσμος έρχεται με το σούρουπο. Όπως και να έχει το πράγμα η μουσική συγκεντρώνει περισσότερο πλήθος από μια συζήτηση. Διαρκές αίτημα της συζήτησης το άνοιγμα στην κοινωνία και η συμμετοχή της στα δρώμενα περί του Παύλου Μελά. Κοινωνία. Έτσι την έλεγαν. Όχι καφενεία με μπιρίμπα και σαχλοκουβέντες, όχι προποτζίδικα με ξερόλες που χάνουν πάντα παρά λίγο, όχι κομμωτήρια και life style γυμναστήρια. Όχι. Κοινωνία. Που τον ίδιο ακριβώς χώρο που η Συνέλευση φαντάζεται ελεύθερο από ιδιοκτήτες και συρματοπλέγματα γεμάτο ζωή, η Κοινωνία αυτή τον θέλει ελεύθερο από ιδιοκτήτες και συρματοπλέγματα για να τον κάνει τζάμπα πάρκιγκ.
Η Συνέλευση δεν ζήτησε ούτε την άδεια, ούτε τη συνδρομή κανενός για να στήσει το φεστιβάλ. Δροσερές μπύρες κάναν συντροφιά στο υπομονετικό κοινό που περίμενε να τελειώσουν τα προβλήματα προετοιμασίας των σχημάτων και των τεχνικών...



Από την άλλη μεριά, κάτι φαίνεται να κινείται και εκτός δημοτικών γραφείων. Αρχίζει να γίνεται κοινωνική υπόθεση το θέμα του στρατοπέδου Παύλου Μελά; Τι να πω;
Θα πάω σ' αυτό το φεστιβάλ και δεν θα γίνω φίλος της ομάδας στο facebook.

