Θλιβερός ομοιοκατάληκτος θίασος σκιών

Φωτογραφία του Νίκου Μάρκου:
Από τη σειρά «Διά γυμνού οφθαλμού», 1995.
Xρωμογενής φωτογραφία, 126 x 42 εκ.

Άλλους με βελόνα αιχμηρή
άλλους με κάγκελο βαρύ
άλλους με καφενείο, γήπεδο, μουνί

μας σταύρωσαν, μας κάρφωσαν φιγούρες στο πανί.

Εναντίον των υποκαταστάτων

... Τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Χρειάζεται μάχη για το παραμικρό, γιατί το γενικότερο κλίμα ευνοεί τα προγράμματα των υποκαταστάτων, όχι τα «στεγνά».

Το «18 Άνω» υπάρχει και αναπτύσσεται μόνο στο βαθμό που παλεύει.

Παλεύει με τους πάντες και παλεύει και σε ένα επίπεδο κοινωνικό.

Από το κράτος δεν υπάρχει τίποτε γι’ αυτά τα παιδιά.

Δεν είναι θεραπεία η συντήρηση.

Τα προγράμματα των υποκαταστάτων δηλαδή δεν είναι θεραπεία.

Έχουν την ιδεολογία της συντήρησης και καλλιεργούν ένα μύθο: ότι οι άνθρωποι που είναι άρρωστοι χρειάζονται μια ουσία που τους λείπει, ένα υποκατάστατο.

Αυτό όχι μόνο αποθαρρύνει τα παιδιά που μπαίνουν τώρα στη χρήση να το παλέψουν για να απεξαρτηθούν -αφού το μήνυμα που περνάει είναι ότι πρόκειται για μία χρόνια, ανίατη νόσο-, αλλά εμποδίζει και το κοινωνικό σύνολο να δεχτεί αυτά τα παιδιά ισότιμα στους κόλπους του.

Εμποδίζει τον εργοδότη να προσλάβει ένα παιδί απεξαρτημένο, εμποδίζει το δικαστή να τον αντιμετωπίσει σαν έναν άνθρωπο τελείως διαφορετικό πλέον από εκείνον που έκανε το αδίκημα για το οποίο δικάζεται, εμποδίζει τον ιδιοκτήτη να νοικιάσει το σπίτι του στο παιδί που προσπαθεί να ξαναστήσει τη ζωή του.

Ειδικά αυτή την εποχή οι δικαστές είναι πολύ αρνητικοί, είναι καταπέλτες.

Αφότου ξέσπασε η ιστορία του παραδικαστικού κυκλώματος, εξαντλούν την αυστηρότητά τους στους τοξικομανείς.

Είναι απαράδεκτα αυτά που συμβαίνουν.

Θεραπεία σημαίνει απεξάρτηση.

Να μπορείς να ζήσεις χωρίς ναρκωτικά και όχι να παίρνεις νόμιμα τα ναρκωτικά, γιατί έτσι παραμένεις σε ένα θεσμοποιημένο περιθώριο.

Σίγουρα η καταστολή δεν λύνει προβλήματα˙ αντιθέτως δημιουργεί.

Ούτε η νομιμοποίηση είναι λύση.

Το ζήτημα είναι να εντοπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος και να παρέμβουμε...

Από τη συνέντευξη της Κατερίνας Μάτσα, υπεύθυνης της θεραπευτικής κοινότητας «18 Άνω», στον Θεόφιλο Δουμάνη (LIFO, αρ. 61, 04.04.2007). Η φωτογραφία είναι του Αλέξανδρου Φιλιππίδη.

Ώριμος κύριος σε καφέ που το λένε Ελιξίριο

Φωτογραφία του Πάρι Πετρίδη:

Σουφλί, Nομός Έβρου, 1995, από τη σειρά «Παραμεθόριος».

Aργυροτυπία, 30 x 40 εκ.

Ι
Σου έμεινε ο χρόνος αμανάτι

οι φίλοι φύγανε ή δεν υπήρξανε ποτέ

και δεν ξέρεις από καφενεία

δεν έμαθες να φορτώνεις το ζάρι καυχησιές.

ΙΙ
Ο χρόνος είναι ο γεροπλάτανος, λες.
Γέρνει στο ποτάμι στοργικά

κι ας ρήμαξε αυτό από λύματα και φυτοφάρμακα

κι ας στέρεψε

κι ας μάζεψε

κι ας το περνούν με μία δρασκελιά.

ΙΙΙ
Γιατί ο χρόνος το πλατάνι

κι εσύ το βρώμικο νερό;

Σου τριβελίζει ο διάολος το νου.

ΙV
Η μουσική γύρω σου δυνατή

ενοχλεί κι ας σου αρέσουν τα τραγούδια που ακούς

ο καφές χωρίς τσιγάρο τελειώνει γρήγορα

η γκαρσόνα περιποιητική, φιλική μα ξένη

δυο μάγκες παίζουν τάβλι…

Θα το φάει κι ο πλάτανος το κεφάλι του

αν το νερό σαπίσει και χαθεί

σκέφτεσαι και ημερεύεις

χαμογελάς καθώς πληρώνεις

και φεύγεις.

Ανήκει σε μια σειρά, ανέκδοτων, ποιημάτων για το χρόνο και τη φθορά.

Τοξικοεξαρτημένοι: ασθενείς ή πελάτες;

MANUEL PEPE ACUÑA
Day of Birth: 11 / 19 / 32

East Los Angeles

"I feel sorry for those people

who have a strong tolerance for pain

that they never give up. They die.

Those addicts I know,

many, many people that I grew up with,

they are all dead.

They were not able to say, ' I give up '."

Φωτογραφία Chris Keeley ©

Την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2007, σ’ αυτήν την οθόνη έλαμπε μια αφίσα από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι άνω-κάτω Πατησίων, η οποία έθετε το ερώτημα, Ποιους βολεύει η θεώρηση του τοξικοεξαρτημένου ως ασθενή και η χορήγηση μεθαδόνης; Αναλυτικά το κείμενο της αφίσας είναι το εξής:

Το κράτος ορίζει την τοξικοεξάρτηση, ως χρόνια, υποτροπιάζουσα και αυτοπροκαλούμενη νόσο, προωθώντας το αντίστοιχο νομοσχέδιο. Η βάπτιση του τοξικοεξαρτημένου ως ασθενή και η ιατρικοποίησή του κοινωνικού φαινομένου της εξάρτησης ανοίγει το δρόμο για:

1. Τη μαζική χορήγηση μεθαδόνης. Οπιούχα ουσία εξαιρετικά εθιστική που οδηγεί ακόμη και στο θάνατο. Ήδη σε ΗΠΑ και σε διάφορα κράτη της ΕΕ μετρούνται χιλιάδες δολοφονημένοι τοξικομανείς (για το 2006, Μεγάλη Βρετανία 216, Γερμανία 345, Δανία 95 κλπ). Η μεθαδόνη θα συνταγογραφείται ελεύθερα, από γιατρούς του ΕΣΥ.

2. Τη θεσμοθέτηση ιδιωτικών κέντρων «απεξάρτησης», που θα λειτουργούν υπό το καθεστώς των ψυχιατρικών κλινικών. Χωροθετημένα μακριά από την κοινωνία, ώστε ο «μεθαδονάκιας» να αργοπεθαίνει, χωρίς να ενοχλεί κανέναν.

3. Την απαξίωση των -χωρίς υποκατάστατα- «στεγνών» προγραμμάτων.

Ποιους βολεύει η θεώρηση του τοξικοεξαρτημένου ως ασθενή και η χορήγηση μεθαδόνης;

1. Τις φαρμακοβιομηχανίες, που θα πλουτίζουν από τους τοξικοεξαρτημένους, έχοντας μια ανεξάντλητη πηγή ανθρώπινου υλικού ως πελάτες.

2. Το κράτος, που θα μονοπωλεί την παραγωγή κα τη διάθεση μεθαδόνης, με τελικό στόχο να γίνει κεντρικός προμηθευτής των Βαλκανίων.

3. Το κράτος και τ’ αφεντικά,που διαιωνίζουν, με το παρόν διάταγμα, το καθεστώς εξάρτησης, κατασκευάζοντας ανθρώπους ανελεύθερους στο σώμα και στη σκέψη, ανίκανους να αντιδράσουν στις επιβαλλόμενες κοινωνικές συνθήκες.

ΤΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ ΕΙΝΑΙ

Η ΝΟΜΙΜΗ ΜΑΣΤΟΥΡΑ

ΜΙΑΣ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Φωτογραφία του Ευθύμη Μουρατίδη

Δεν μπορούσα να δεχθώ με ευκολία την αλήθεια των παραπάνω γραμμών αν και όλα όσα γράφονται δεν είναι απιθανο να ισχύουν. Σήμερα όμως, από τη μια η εφημερίδα Αγγελιοφόρος και από την άλλη ο δείμος του πολίτη με αφορμή την επιστημονική συνάντηση με θέμα «Ουσιοεξάρτηση και ψυχική υγεία, σύγχρονες απόψεις για την πρόληψη και τη θεραπεία» που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη λένε περίπου τα ίδια πράγματα.

Η εμπορευματοποίηση του τοξικοεξαρτημένου ως ασθενούς είναι προ των πυλών κι έτσι πλάι στο παράνομο χρηματιστήριο των ουσιών και της διακίνησής τους έρχεται να προστεθεί το νόμιμο της «θεραπείας» το οποίο μάλιστα καταγγέλει όσους το εξασκούν χωρίς την (χορηγούμενη από αυτούς, τους εν δυνάμει ανταγωνιστές) άδεια.

Ήρθαν μ’ ένα ποίημα

Όμορφη, με μιαν απέραντη κόμη από σπινθήρες, με μιαν αφέλεια ρυακιού ξεκίνησε να ακούγεται, από τα ηχεία του φιλόξενου μουσικού καφενείου Ελιξίριο, η φωνή του Τάκη Βαρβιτσιώτη, το βράδυ της Τετάρτης 21 Μαρτίου 2007.

Έτσι άρχισε μια διελκυστίνδα απαγγελιών και μελωδιών. Τις φωνές των ποιητών διαδέχονταν αισθαντικές μουσικές που υπέγραφαν ποιήματα και στίχους.
Ακούστηκε η Μελίνα Μερκούρη σε αποσπάσματα απο τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου και η Έλλη Λαμπέτη σε απόσπασμα από τη Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη. Ακούστηκαν οι ποιήτριες Ζωή Καρέλη, Κική Δημουλά, Κατερίνα Γώγου, Νανά Ησαΐα και οι ποιητές Γιώργος Βαφόπουλος, Μίλτος Σαχτούρης, Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μανώλης Αναγνωστάκης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Σωτήρης Παστάκας.

Στο μαγαζί έμπαινε από νωρίς κόσμος με τετράδια κάτω από τη μασχάλη και φύλλα χαρτιού στις τσέπες. Κάποια στιγμή τα φώτα έλουσαν τη μικρή σκηνή και οι ποιητές που ήρθαν με κάποια ποιήματα πλησίασαν το μικρόφωνο.
Ήταν εντυπωσιακή η ατμόσφαιρα. Τα ποιήματα ακούγονταν υπέροχα, ο κόσμος στα τραπέζια έδειχνε πως ήρθε ακριβώς για αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή: ν’ ακούσει και να αισθανθεί.

Μια κιθάρα, ένα πιάνο και μια φωνή (σε κάποιο τραγούδι πλαισιώθηκε κι από μια δεύτερη) ανέλαβαν να αποδώσουν την ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη, του Νίκου Καβαδία, του Γιάννη Σκαρίμπα, του Κώστα Καρυωτάκη και της Κατερίνας Γώγου όπως την μελοποίησαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιάννης Γλέζος και ο Κυριάκος Σφέτσας και μάλλον τα κατάφεραν.
Στο πιάνο η Ελένη Σδούκου, στην κιθάρα η Αναστασία Κατσαουνίδου, στη φωνή η Βασιλική Λαζαρίδου, στο πλάι της σ’ ένα τραγούδι η Μαριάννα Παπαθανασίου.
Χίλια ευχαριστώ κορίτσια.

Θερμές ευχαριστίες και στα blogs που σήκωσαν το βάρος της προβολής της εκδήλωσης: O Δείμος του πολίτη, magica, michalakis, mamma vip, herinna, γουστάρω Αιτιατική σε μιλάω!, Νεραϊδόνα, Ποιείν.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο περιοδικό Sunday date του Αγγελιοφόρου της Κυριακής (18.3.2007) που δημοσίευσε την είδηση.
Ένα χαμόγελο στον γκρινιάρη τεχνικό, Μάκη Μαριάδη, που πάλευε φιλότιμα ανάμεσα στη βότκα και στην κονσόλα.
Ένα νεύμα ευγνωμοσύνης στα παιδιά (ιδιοκτήτες και προσωπικό) του μουσικού καφενείου Ελιξίριο που δέχτηκαν να φιλοξενήσουν την εκδήλωση και την στήριξαν με κάθε τρόπο.
Ένα κλικ του ποντικιού στην lemon και στον tempe terra.
Ένα κλείσιμο του ματιού σε όσους ήρθαν: δεν θα χαθούμε.

Στα ποιήματα (ενδεικτική επιλογή) που θα ακολουθήσουν, περιλαμβάνεται κι ένα που γράφτηκε στη διάρκεια της βραδιάς. Δεν δείχνει αυτό συμμετοχή και μέθεξη;

Κυνηγώντας την ευτυχία / Σεραφείμ Χρ. Χατζόπουλος

Μέσα στην αμμοθύελλα του Σύμπαντος έψαχνα να βρω έναν άνθρωπο
να του πω «Καλημέρα» και να τον ρωτήσω, αν ήξερε,
να μου δείξει το δρόμο που έπρεπε ν΄ ακολουθήσω για την όαση,
που άλλοι τη λένε «Χαρά» και άλλοι τη λεν’ «Ευτυχία».
Στρατοκόπος περπατούσα στην έρημη πολυάνθρωπη Πολιτεία
κι ούτε σταλιά νερό στο δρόμο!

Έψαχνα. Έψαχνα. Έψαχνα! Και βρήκα πολλούς, που είχαν κι αυτοί
την ίδια με μένα δίψα, χωρίς κανείς να ξέρει το δρόμο της Ευτυχίας.
Και πέρασαν ώρες και μέρες πολλές, μέχρι να μου πει
ένας ξερακιανός γέρος μια σοφή κουβέντα:
«ψάξε, παιδί μου, μέσα σου να τη βρεις,
γιατί αν δεν έχεις μέσα σου το σπόρο της, δε θα τη βρεις ποτέ,
ούτε στα μέρη τα πολύβουα, ούτε στις ερημνιές του κόσμου,
ούτε στα πρόσωπα των ανθρώπων, που γύρω σου τραγουδούν ή κλαίνε»

Κι έψαξα μέσα μου, καθώς με συμβούλεψε ο σκελεθρωμένος ερημίτης.
Και βρήκα το φόβο, το άγχος, τη μελαγχολία και λιγοστά ψήγματα χαράς.
Κι αυτά τα ελάχιστα, τα έβγαλα στο πρόσωπό μου και κατόρθωσα να χαμογελάσω.
Να χαμογελάσω με τη διαπίστωση πως ευτυχία δεν υπάρχει,
γιατί η όασή της αφανίστηκε δω και πολύν καιρό,
όταν έπαψε ν’ αρμενίζει το σύννεφο πάνω απ’ το λιοστάσι του μύθου
κι ο κόσμος έγινε μια απειροελάχιστη σταγόνα μπρος στα έκπληκτα μάτια, όποιου ψάχνει να βρει το δρόμο για τη χαμένη όαση της χαράς.

Και συ αδερφέ μου, που πάντα υπάρχεις όταν απλώνω το χέρι μου,
έμεινες μόνη παρηγοριά στη μοναξιά μου και σ’ αυτή τη μάταιη αναζήτηση.
Σύντροφός μου στην ανησυχία, την απογοήτευση και τον πόνο.
Σ’ ευχαριστώ!


Ποιήματα μας ήρθαν και με e-mail.
Ο Δήμος Χλωπτσιούδης διαβάζει το ποίημα του blog-ερ o erwtas pernaei ap' to stomaxi.

Αριστερά στη φωτογραφία διακρίνεται ο Θωμάς Χρήστου του οποίου ποίημα διάβασε η Χρυσάνθη. Είναι η ίδια Χρυσάνθη που τράβηξε τις φωτογραφίες κι έχει αυτό το post να δείχνει και να καμαρώνει. Την αγάπη μου Χρύσα.


Νοθεία στη μαγεία / Θωμάς Χρήστου

Σπρωγμένος από τη δύναμη των πέντε ηφαιστείων
βυθίστηκα στην άβυσσο της λίμνης των ματιών σου
κι ορμηνεμένος από Νηρηίδες κι από Τρίτωνες
αναδύθηκα να ξαναδώ το πρόσωπό σου.

Τ’ αστέρια λες και συνομώτησαν για μένα
τον ήλιο παρακάλεσαν ν’ αργήσει
και κάτω απ’ την Αυγουστιάτικη αστρική βροχή
με σκέπασες και μ’ είχες πρωτοφιλήσει.

Τα στοιχειά της νύχτας μαζεύτηκαν, κουρνιάσαν
και οι Ερινύες τα μάτια σφιχτοκλείσαν
μόνο ένας γκιώνης σιγόκλαιε κρυφά
έτσι μόνους στη χαρά μας μας αφήσαν.

Ο μάγος που μας πρόσεχε χαμήλωσε τα μάτια
κι ο Γρέγος που μας φύσαγε σα ν’ άλλαξε πορεία
αφημένος σε σένα δε φαντάστηκα
πως υπήρχε νοθεία στη μαγεία.


Ο Σπύρος Λαζαρίδης διαβάζει ένα από τα ποιήματα της Herinna, κι αυτό με e-mail:

Επιστροφές

Όσο περισσότερο σε μαθαίνω, τόσο χάνεσαι.
Εξαϋλώνεσαι στα μάτια που μέσα τους σε τραβάνε.
Σ’ αγγίζω ακόμα,
στις στιγμές που σ’ έβαψαν νερένια
και σε μαζεύω αγιασμό
στης ευχής το τάσι.
Τα χείλη μου απέκτησαν την υφή των σοφάδων.
Έχεις περάσει από δω…
στη ληξιπρόθεσμη ευτυχία σκιά
κι άφησες πίσω σου τον ιδρώτα σου ν’ αχνίζει.

Σε γλιτώνω ακόμα
διαλύοντας μέσα του τον πηλό που μαδάει
και με τους κόκκους της παλιάς μου σύνθεσης
ξαναχτίζω,
το γκρεμισμένο τοίχωμα του βυθού σου,
Αγάπη…



Salonica / Γιάννης Τρόπιος

Ήρεμη πόλη σε θέλω για μένα.
Περπατώ στους δρόμους, κρύος αέρας, ήλιος με δόντια.
Κοινό και διαφορετικό, συναισθήματα κι αισθήσεις.
Ατάραχη ψυχή γυναίκας, με πνεύμα αιώνιο.
Ήσυχη πόλη, ιστορία γραμμένη με αίμα.
Ακόντια και ασπίδες προσπεράσανε τα χώματά σου.
Σκληρή καρδιά ανδρός με ματιά ατσάλινη.
Έχεις ανάψει τα φώτα για να σώσεις τον κόσμο.
Μοίρα ακούραστη, αποτρεπτικό σημάδι του μίσους.
Άσπρα περιστέρια τα παιδιά σου, μας παρασύρουν στη θάλασσά σου.
Μένεις μόνη σου για να ξεχάσεις τις μανάδες των νεκρών.
Ασπάλαθοι σε συνεφέρνουν και ξαναγυρνάς στο λογικό.
Αήττητοι σε περιτριγυρίζουν αλλά εσύ δεν τους απαντάς.
Κανέναν δε φοβάσαι, κανείς δεν σε υποτάσσει γι’ αυτό και σε μισούν.
Βίοι παράλληλοι, μονοθελιστική ανία, Symantics, Cybernics, Globalisation, Άνθρωποι, Άνθρωποι φωνάζεις, πού είναι οι Ανθρώποι;
Καλά που έχεις Ρασούλη και Ελληνοξεχνάς!
Δεν μπορούμε να κρίνουμε το παρελθόν που δεν υπήρξαμε και δεν ήμασταν εκεί,
δεν μπορούμε να δούμε το παρόν αν δεν είμαστε και δεν υπάρχουμε εδώ,
δεν μπορούμε να φτάσουμε το μέλλον αφού δεν θα είμαστε και δεν θα υπάρχουμε πάλι.
Μπορούμε όμως να προσδοκούμε στο μέλλον όταν το παρελθόν και το παρόν μας ανήκει.
Φως έλα,
εγώ η Θεσσαλονίκη σε καλώ
και μύθους σου προσφέρω!

[Κανένας Θεός δεν απάλειψε Αντώνιον] / Σάκης Ευθυμίου
Στον αγαπημένο μου Αντώνη, Νοέμβριος 1994

Κανένας Θεός δεν απάλειψε Αντώνιον
μάλλον κόπηκαν οι δεσμοί της καταβολής
μιας μαγικής λέξης που έμεινε πίσω στο χρόνο
τότε που είμασταν παιδιά ακόμα.
Τι ωφελεί τώρα να τα θυμάσαι
έτσι κι αλλιώς

οι λέξεις έχασαν την αξία που είχαν τότε που κάναμε όνειρα.
Τώρα ο Σίσσυφος ανεβάζει την πέτρα από συνήθεια
μη θέλοντας τίποτ’ άλλο, παρά μόνο αυτό.
Αν του πάρουν την πέτρα θα μείνει εκεί
στη ρίζα του βουνού να κοιτάει σα χαμένος
και να προσπαθεί να θυμηθεί μιαν όμορφη στιγμή
που να μην την πρόδωσε.
Σ’ αυτόν τον καιρό
ούτε ν’ απολογηθεί θέλει κανείς γι’αυτά που δεν έκανε.
Φοβάται μόνο όταν βραδιάζει
τότε που έχει λιγες δικές του στιγμές
μη μπορώντας να ονειρευτεί.

Ο Τρύφων Συμάδης διάβασε ποιήματα του Γιάννη Τσολακίδη, της Αννίτας Χατζίκου και απήγγειλε δικά του. Τα e-mail δεν δουλέψανε ακόμα, όμως το ίδιο βράδυ, πάνω σ’ ένα τραπέζι του Ελιξίριου, δούλεψε ένα ατίθασο στυλό και έφτιαξε ένα όμορφο ποίημα:

Γιάννης Τσολακίδης / Άλλοθι

Σ’ ένα φυλάκιο μακρινό
ο χρόνος πολεμά την ξαστεριά.
Πίσω στην πόλη τη μεγάλη
οι αντοχές πολεμούν το χρόνο.
Οι λέξεις πέτρες γίνονται
μα τη σφεντόνα την κρατά η νύχτα.
Αλάτι υγρό κατρακυλά στο μέτωπο,
για να ’χουν άλλοθι τα μάτια.
Τα μάτια δακρύζουν κάπου-κάπου
να καλοπιάσουνε το νου.
Οι ενοχές πρόθυμα θυσιάζονται
για ν’ αθωωθεί η ψυχή.

Αν θέλεις ν’ αντέχεις στην αγάπη
πρέπει να μάθεις να πέφτεις.

Τι είναι, πια, φυσικό;

Εφημερίδα Αγγελιοφόρος, Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007

Μια μικρή είδηση, από αυτές που προσπερνάει το μάτι καθώς ψάχνει να σκαλώσει κάπου αλλού.

Εκεί όπου θα υπάρχει ενδιαφέρον.

Ζουμί.

Nature.

Έτσι ονόμασε ο φωτογράφος την επόμενη εικόνα.

Φυσικά, φυσικότατα, αγκιστρώνει πάνω της τα βλέμματα των παληκαριών η χαμηλοβλεπούσα όμορφη.

Φωτογραφία: Marc Bader

Τι είναι, πια, φυσικό;

Να προσπερνάμε το θάνατο και την απόγνωση;
Ν’ αποζητούμε την ομορφιά;

Και τα δυο;

Αφισάκια για το κίνημα στην Εκπαίδευση

http://indy.gr/photos/afisakia-gia-to-kinima-stin-ekpaideysi

Μια ακόμα συνιστώσα του κινήματος που αναπτύσσεται με αφορμή το Νόμο, πια, για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Δεκάδες αφισάκια με χιούμορ, με οργή, με ταλέντο.

Δεν μπορεί να συμπιεστεί στις διαστάσεις μιας κουκούλας η κάθοδος των πολιτών στους δρόμους για την έκφραση πολιτικής άποψης.

http://indy.gr/newswire/enimerosi-gia-tin-foititik-poreia-stin-athna-8-marti/02.jpg_2/view

Πώς γίνεται και, παρά τις γκρίνιες μας και την κριτική μας στους ανεπαρκείς συνδικαλιστές, γελάει το χειλάκι μας σε τέτοιες πορείες κι ας λένε αηδίες τα παπαγαλάκια από δω κι από κει, κι ας κυνηγάνε οι κάμερες τα «επικοινωνιακά στιγμιότυπα» με κουκούλες αμφιβόλου προελεύσεως.

Εμείς εκεί.

Τώρα εκεί.

Ταιριαστά θολή εικόνα

Valencia, 2007. Προσφορά στο τσαλίμι από τον ποιητή Σωτήρη Παστάκα.

τσίγκινη

τρυφερότητα

αιωρείται

σπονδή στη φθορά

Ο Γιάννης Βούρος στον Ιανό

Ένας εξαίρετος ζωγράφος εκθέτει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αξίζει μια επίσκεψη.

Πορτοκαλί συναγερμός

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 7.3.2007

Η Μέι Μακ Κέιν γράφει ποιήματα επειδή τη ρήμαξε η ξηρασία.

Δεν είναι απαραίτητο να σας συμβεί κάτι ανάλογο, για να γράψετε κι εσείς.

Εσάς μπορεί απλώς να σας φέρει τα πάνω κάτω ο έρωτας, μπορεί να σας ταρακουνήσει το γαλάζιο τ’ ουρανού, να σας ανταριάσει ο λυγμός του φίλου ή να σας ψιθυρίσει στ’ αυτί η απλή μοναξιά, να σας κλείσει το μάτι ο χρόνος που περνάει.

Ό,τι και να σας έσπρωξε στο γράψιμο, μοιραστείτε το μαζί μας.

Ελάτε μ’ ένα ποίημα!

Όσοι νιώθουν κοντά στην προσπάθεια ας πυκνώσουν την επικοινωνία επειδή τις επόμενες ημέρες πρέπει να γίνουν και χειροπιαστά πράγματα, όπως: διαθεσιμότητα φωνών, εμπλουτισμός του καταλόγου με τα ηχογραφημένα ποιήματα για την συγκρότηση της play list της βραδιάς, και άλλα πράγματα τεχνικής φύσεως.

Ήρθε η ώρα των e-mails και των τηλεφώνων ου μην και του καφέ για να τα πούμε κι εκ του σύνεγγυς, τουλάχιστον οι δηλώσαντες μέσα.

Το έγραψες; Διάβασέ το μας. Το λέει κι ο Κούντερα

Αγαπητή μου, ο Μίλαν Κούντερα το έγραψε στο «Η ζωή είναι αλλού», πως αν το ποίημα είναι πραγματικό ποίημα πρέπει να διαβαστεί κι από κάποιον άλλο˙ μόνο τότε θ’ αποδείξει πως δεν είναι κρυπτογραφικό ημερολόγιο, πως μπορεί να ζήσει τη δική του ζωή, ανεξάρτητα από αυτόν που το έχει γράψει.

Μην κατεβάζεις το κεφάλι. Κι εσύ και όσοι γράφετε. Ελάτε μ’ ένα ποίημα λοιπόν. Για να το διαβάσετε ή να το ακούσετε. Για να το μοιραστείτε. Για να το γευτείτε.

Η ποίηση είναι ομορφιά.

Έμαθα πως έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται ποιήματα και ποιητές.

Αν, παρόλα αυτά, ντρέπεσαι να εκτεθείς, αλλά θέλεις ν’ ακουστεί το ποίημά σου, τώρα είναι ο κατάλληλος χρόνος να επικοινωνήσεις. Μέσα στη επόμενη εβδομάδα θα αρχίσουν οι ηχογραφήσεις.

Το έγραψες και δεν μπορείς να το διαβάσεις; Δώστο να το διαβάσουν άλλοι.

Βλέπεις υπάρχουν κι εκείνοι που δεν γράφουν αλλά εκτιμούν αυτούς που το κάνουν.

Ακούς καλέ... σου μιλάω...

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Μια έξυπνη ιδέα για ένα πολύ καλό βιβλίο

Ένα δελτίο τύπου κυκλοφορεί για μια πρωτότυπη εκδήλωση με θέμα το βιβλίο του Σάκη Σερέφα, Θα γίνω ντιζέζ:

Το πούλμαν του εγκλήματος βάζει μπρος.

Παλιό αίμα κολλά στις ρόδες του
και το φονικό του βιβλίου Θα γίνω ντιζέζ του Σάκη Σερέφα
κυλά μπρος στα μάτια σου μέσα στη σαλονικιώτκη νύχτα.
Απ’ τα παράθυρα του πούλμαν περνά η τοπογραφία του εγκλήματος
και το τζάμι θολώνει...

ΣΤΑΣΕΙΣ
1η Το μοιραίο ξενοδοχείο και το δωμάτιο 9 του φόνου που βλέπει στην Εγνατία.
2η Η υπόγεια ταβέρνα «Ο κάτω κόσμος» στον Βαρδάρη όπου δείπνησε το ζεύγος λίγο πριν από το φόνο.
3η Το ξενοδοχείο της δολοφονημένης κοπέλας κάπου στον Βαρδάρη. Κανείς δεν τη θυμάται.
4η Το νεκροτομείο και ο ιατροδικαστής που σκύβει πάνω από το πτώμα. «Λιωμένο βούτυρο» ψιθυρίζει.
5η Το κελί του δράστη στην τότε Γενική Ασφάλεια όπου σήμερα κάποιοι νεαροί μαθαίνουν κομπιούτερ.

Ηθικός αυτουργός της δολοφονικής περιπλάνησης οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Ξεναγός οι φωνές ηθοποιών που ζωντανεύουν το φοβερό βιβλίο,
ενώ μέσα στο πούλμαν θα είναι και ο συγγραφέας. Όχι πάντα σιωπηλός...

Γιατί ο φόνος δεν παλιώνει ποτέ.
Ένα φονικό δεν είναι ποτέ μπανάλ!
Δεν σε αφήνει να το προσπεράσεις. Ούτε πεζός ούτε με πούλμαν.
Κι εσύ μπορείς να γίνεις αυτόπτης μάρτυρας, αν τολμάς.
Αρκεί ν’ ανέβεις…

Αναχώρηση τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 16 Μαρτίου 2007,
μπροστά από το κατάστημα των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ,
στην οδό Ολύμπου 81, Θεσσαλονίκη.
Η περιπλάνηση θα διαρκέσει μία ώρα.
Για μια θέση στο μοιραίο πούλμαν τηλεφώνησε στο 2310 250075.
Οι 50 πρώτοι τολμηροί θα χωρέσουν.«Εισιτήριο» 5 ευρώ και δώρο ένα βιβλίο (ως επιβράβευση θάρρους!).

Επειδή το βιβλίο είναι καταπληκτικό, επειδή ο Σάκης είναι γκαρντάσι που δουλεύει την πένα συστηματικά και με ασίγαστο πάθος, το τσαλίμι, αν έμπαινε στο πούλμαν θα έπιανε δύο τουλάχιστον θέσεις, κουνάει το μαντήλι του για κατευώδιο και εύχεται από καρδιάς καλή πορεία.

Οι λέξεις των μονολόγων

Πίνακας του Παύλου Σάμιου, από το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα
λέξεις, κουβέντες του αέρα.
Μου γύρισαν πίσω πολλές.
Αντίποινα θαρρείς
που τις ξεστόμισα εύκολα
κι αυτές
ξεχύθηκαν, οι άμυαλες,
με ταχύτητα σε μονολόγους.
Κομπάζοντας, χαθήκαν.
Νόμιζα.

Όμως όχι.
Γυρνάνε πίσω πότε πότε.
Με πετυχαίνουν χειμώνες στο καφενείο
με το μπλε χαρτί στα τζάμια,
να κάθομαι δίπλα στη σόμπα.
Άηχες,
ξεκομμένες από κάθε διάλογο,
τρυπώνουν ανάμεσα στο σπασμένο πόδι
και το πυρωμένο μαντέμι.
Απόμαχες κι αυτές
γεύονται το βουβό αλισβερίσι˙
τη θέρμη να γλυκαίνει τον πόνο.

Έτσι ανεβαίνω, πια, τις ώρες μου.

Υ.Γ.
Οι λέξεις που μου εμπιστεύτηκε ο/η paraxeno είναι οι κόκκινες στο κείμενο. Τις μπόλιασα με δικές μου. Ελπίζω να κάνουνε καλή παρέα.

Ένας πεντοζάλης μαραθώνιος

Μια ξεχωριστή τροπή παίρνει το παιχνίδι με τις σκυτάλες στο διαδίκτυο.
Έριξε μια ιδέα ο/η paraxeno και η ανταπόκριση ήταν άμεση. Ζήτησε πέντε λέξεις. Τις έδωσαν πολλοί. Ανάμεσά τους και το τσαλίμι. Εξ άλλου το blog της βρίσκεται ανάμεσα σ’ εκείνα που μ’ αρέσει να διαβάζω.
Ανταποκρίνεται, ακόμη, με περισσή ετοιμότητα και υψηλό επίπεδο λεκτικής συναλλαγής.

Οι λέξεις που έρριξα στο κατώφλι της: χρόνος, χρώμα, χώμα, χορός, χαρά.

Το κείμενο που έβαλε να λάμπει στην οθόνη της: Το ζωάκι και τα παχύδερμα (οι λέξεις από tsalimi)...

Γίνονται όλο και καλύτερα τα παιχνίδια που στολίζουν τη blog-ο-ζωή μας. Όλο και καλύτερα. Παράξενα καλύτερα.

Τσαλιμίου δεκάλογος περί Θεσσαλονίκης

Μια ωραία παρέα φαίνεται να σκάει μύτη στην blog-ό-σφαιρα και του τσαλιμιού από εξ ανέκαθεν του αρέσουν οι παρέες. Τρούπωσα, λοιπόν.

Όλα καλά ρε, όλα καλά,

που λέει κι ο Τάκης στην πιο αισιόδοξη ατάκα του στην αρχή της ταινίας «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη. Μετά άρχισε το πατιρντί.

Όλα καλά, λοιπόν.

Είναι αθώα η μεθαδόνη;

Την αφίσα την ανέβασε στα εκπληκτικά Καπέλα στα φώτα η RaZzMaTaZz με το κείμενο:

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι άνω-κάτω Πατησίων που είχαν τα @@ να βγάλουν τέτοια αφίσα.
Το θέμα της τοξικοεξάρτησης και της αντιμετώπισης με υποκατάστατα είναι τεράστιο και δεν εξηγείται -ούτε απορρίπτεται- με δυο αράδες, αλλά οι κινήσεις προς την κονόμα ή το σκεπτικό "μαντρώστε τους να μην τους βλέπουμε/ ναρκώστε τους να μην ενοχλούν" ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να περνάνε στο ντούκου.

Την αναδημοσιεύω για ν’ αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά περί προγραμμάτων και πολιτικών για τα ναρκωτικά. Δεν είναι στο απυρόβλητο η πολιτεία και οι επιλογές της. Η αφίσα θίγει το πρόγραμμα χορήγησης στην ουσία του. Εμείς εδώ στη Σταυρούπολη βιώνουμε τις παρενέργειες και υφιστάμεθα τις παράπλευρες συνέπειες της κακής εφαρμογής του προγράμματος.
Ας μην είμαστε τόσο ευκολόπιστοι!

Ελάτε μ’ ένα ποίημα / Νεώτερη ανακοίνωση

Είμαστε έξι και ξεκινάμε. Όσοι προστεθούν στην πορεία είναι ευπρόσδεκτοι.

Περιγραφή της εκδήλωσης:

* Εμβόλιμα στο μουσικό πρόγραμμα του μαγαζιού, ακούγονται ποιήματα, διαβασμένα είτε από τους ίδιους τους ποιητές, είτε από άλλους ποιητές ή ηθοποιούς, είτε από απλούς αναγνώστες.

-Εμείς οι έξι, βοηθάμε ως εξής: Δεχόμαστε σχόλια στα blogs μας και καταθέτουμε τη δική μας σερμαγιά. Δηλώνουμε δηλαδή ποιων ποιημάτων ή ποιων ποιητών διαθέτουμε ηχογράφηση καθώς και το είδος του μέσου (LP, cd, κασέτα). Παροτρύνουμε μέσω μιας ανακοίνωσης στο blog μας την αντίστοιχη κατάθεση από τους επισκέπτες μας ή τους φίλους μας. Επίσης μπορούν να δηλώσουν αν προσφέρουν τη φωνή τους για πιθανές ηχογραφήσεις κι αν διατίθενται να εκτεθούν ως αναγνώστες. Εγώ, αριστερά του κειμένου, έβαλα κάτι αυτοσχέδιο που παραπέμπει στα σχόλια αυτού του post για δηλώσεις συμμετοχής. Όσοι γουστάρουν και παλεύουν με κώδικες μπορούν να το κάνουν ελκυστικό και λειτουργικό για να το κρεμάσουμε όλοι μας. Ελήφθει; Over!

* Αν κάποιος από τους θαμώνες θελήσει να διαβάσει ένα ποίημα δικό του ή της αρεσκείας του, μπορεί να το κάνει σε οποιαδήποτε στιγμή της νύχτας.

- Θα είμαστε εκεί για τεχνική και ηθική υποστήριξη. Θα είναι ίσως από τις καλύτερες στιγμές, το να σηκωθεί κάποιος ή κάποια, να βγάλει από την κωλότσεπη το διπλωμένο χαρτάκι, να το ξετυλίξει και να διαβάσει. Το κάνει μόνο όποιος γουστάρει. Καλό θα είναι να έχουμε από πριν μια εικόνα αλλά και το αυθόρμητο έχει την γοητεία του και θα το ενθαρρύνουμε. Οι πρώτες κουβέντες που έκανα δείχνουν ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που λαχταράει κάτι τέτοιο.

* Ένα ή περισσότερα δρώμενα-εκπλήξεις.

- Καλή η αυτοδιαχείριση αλλά και η οργάνωση προσφέρει σιγουριά. Θα υπάρξουν μερικά ολιγόλεπτα δρώμενα, μουσικά ή θεατρικά. Έγιναν ήδη κάποιες επαφές. Λεπτομέρειες γι’ αυτά μόνον εκ του σύνεγγυς ή έστω δια e-mail.

Επί πλέον:

α) Θα υπάρξει συννενόηση με τον dj του καταστήματος ώστε η μουσική εκείνης της βραδιάς να μην προσκηνύσει την εύκολη λύση των μελοποιημένων ποιημάτων, εκτός φυσικά ελαχίστων εξαιρέσεων.

β) Η αφίσα που λάμπει πάνω πάνω είναι ό,τι καλύτερο μπόρεσα να κάνω εγώ. Δεκτές οποιεσδήποτε αλλαγές, παρεμβάσεις. Ό,τι είναι να γίνει όμως πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι και το Σαββατοκύριακο για να τυπωθεί και να παίξει κι αυτή το ρόλο της.

γ) Την τελική αφίσα ή μικρότερο banner-άκι καλό θα είναι να τα προβάλλουμε στα blogs μας για λίγες ημέρες και να τα στείλουμε e-mails σε περιοδικά, ραδιόφωνα, φίλους και blog-ερς.

δ) Αν ξέχασα κάτι, θα επανέλθω.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς και
καλή Σαρακοστή.

Ελάτε μ’ ένα ποίημα / ρελάνς στη γνωστή πυραμίδα

Έκανε την πρόσκληση ο Δείμος του πολίτη για τη συμμετοχή στο γαϊτανάκι των πέντε πραγμάτων που με αφορούν και μ’ έφερε σε δύσκολη θέση. Όχι τόσο για την εξομολόγηση αλλά για δύο άλλα πράγματα. Πρώτον, με πρόλαβε αφού ήθελα να απευθύνω αυτές τις ημέρες μια δική μου πρόσκληση που δεν φιλοδοξεί να κάνει το γύρο του blog-ο-χωριού, αλλά απλώς το γύρο της γειτονιάς. Δεύτερον, οι blog-ερς των οποίων θα ήθελα να μάθω κάποια εσώψυχα ήδη πήραν την σκυτάλη και έτρεξαν.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, τον ευχαριστώ και ανταποκρίνομαι συνδυάζοντας αυτό που ήθελα μ’ εκείνο που με βρήκε.

1. Τα πρώτα μου ποιήματα γεννήθηκαν πριν 26 χρόνια, μετά από μια ερωτική σφαλιάρα και στόχο είχαν να φέρουν στο φιλότιμο την άσπλαχνη που με παράτησε. Δεν πιάσανε τόπο, τα έσκισα μπροστά της μα όταν έφυγε, έσκυψα, τα μάζεψα και τα έχω ακόμα κολλημένα με ζελοτέιπ. Στο κάτω κάτω δικά μου ήταν.

2. Μετά από ένα χρόνο δημοσίευσα τα πρώτα μου ποιήματα στο περιοδικό Διαγώνιος, το οποίο είχε την ηλικία μου. Πρώτο τεύχος έβγαλε το 1958. Νεανικά, ερωτικά. Το δεκαεξάλιδο με τα κομμάτια μου, από το τυπογραφείο του Νίκου Νικολαϊδη στην Τσιμισκή το λάτρεψα.

3. Στο ίδιο τυπογραφείο έβγαλα το πρώτο μου βιβλίο, το 1986 και ήταν φυσικά μια ποιητική συλλογή. Τρύπωσε ανάμεσα στα ερωτικά και η μοτοσυκλέτα για να με συνοδεύει μέχρι σήμερα. Τίτλος από τραγούδι του Tom Waits που με συγκλόνισε στα δύσκολα χρόνια της ερωτικής μου -όπως νόμιζα τότε- κατάρρευσης.

4. Ακολούθησε μετά από τέσσερα χρόνια το δεύτερο ποιητικό μου βιβλίο και μετά, για πολλά χρόνια, ποίηση μόνο διάβαζα. Ξεμπέρδεψα, έλεγα. Έγραφα άλλα πράγματα, έκανα οικογένεια και πέρασα καλά. Περνάω ακόμα δηλαδή, φτου, φτου!

5. Το 2005 ξεπήδησε ένα τρίπτυχο ποίημα, που θα φιλοξενηθεί στο περιοδικό Εντευκτήριο στο πρώτο τεύχος του 2007. Ουσιαστικά όμως, η ποίηση ξαναμπήκε στη ζωή μου από το τέλος του 2006, όταν καποια ήσυχα πρωινά στο καφέ Ελιξίριο, βγήκαν μερικά ακόμη ποιήματα και η περιπέτεια ξαναρχίζει.

Πού το πάω; Όπως λέει η, πρόχειρη, αφίσα που σκάρωσα η ιδέα είναι να γιορτάσουμε τη φετεινή Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης στη Σταυρούπολη όσοι αγαπάμε την ποίηση από όλη τη Θεσσαλονίκη.

Όποιος θέλει να συμμετέχει με κάποιο τρόπο στο στήσιμο της βραδιάς είτε με ιδέες, είτε με παραγγελιές για τα ποιήματα που θα ήθελε να τον συντροφέψουν εκείνη τη νύχτα ας επικοινωνήσει με σχόλιο ή e-mail είτε στο παρόν post είτε σε κάποιον από τους πέντε που θα προτείνω οσονούπω για να πάρουν τη σκυτάλη και να πουν τη γνώμη τους για την ιδέα. Τα παιδιά του καφέ Ελιξίριο είναι σύμφωνα. Δε μένει παρά να το υποστηρίξουμε κάποιοι από τα blogs για να γίνει πραγματικότητα.

Ο Δείμος του πολίτη που μου πέταξε το μπαλλάκι έχει μια στήλη που την ονομάζει «εις ποίησιν» και του προτείνω να συνδράμει.

Ο michalakis συνεχίζει τις «ανθολογίες» του με ευαισθησία και ευρύτητα επιλογών.

Η magica, εκτός των άλλων, έχει μια πρόσφατη τρυφερή και αισθαντική ποιητική κατάθεση.

Ο ANemos και Η καλύβα ψηλά στο βουνό, χωρίς να τους ξέρω, μου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα τους αφήσει ασυγκίνητους μια τέτοια πρωτοβουλία.

Δεν είναι ακριβώς η τεχνική της πυραμίδας αυτή που υιοθετώ, αλλά έτσι μου βγαίνει τώρα.

Θα υπάρξει νεώτερη ανακοίνωση μετά από την -αναμενόμενη- εκδήλωση προθυμίας για τον καλύτερο συντονισμό μας.

Και εις άλλα με υγείαν

Κύριε πρόεδρε,
παρακαλούμε να εισηγηθείτε τη συζήτηση και λήψη απόφασης α) για την αλλαγή του ονόματος του περιοδικού του Δήμου από ΠΟΛΗ σε ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ. Παράλληλα με την αλλαγή του ονόματος προτείνεται η διακοπή της κυκλοφορίας των ένθετων του περιοδικού: «Το κλειδί της Πόλης» και «Στα θρανία της Πόλης» ...

Από την εισήγηση του αρμόδιου αντιδημάρχου
προς τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Σταυρούπολης
στη συνεδρίαση της Τρίτης και 13 Φλεβάρη 2007

οι κουλοχέρηδες ανέλαβαν κυβέρνηση
σίγουρα θα μας κόψουν το ένα χέρι

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα, Εκδόσεις Διαγωνίου,
τρίτη έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1998, σελ. 250

Tην εποχή που ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος περιδιάβαινε τα σχολεία της χώρας, λέγοντας ανέκδοτα, διηγήθηκε μια εξαιρετικά εύστοχη για τα ελληνικά πράγματα παραβολή. «Κατέβηκε», είπε, «ο Θεός σε μια πολυεθνική αγροτική περιοχή και ρώτησε κάθε γεωργό την επιθυμία που θα ήθελε να του ικανοποιήσει. Ο Γερμανός παρακάλεσε να του δώσει ένα άλογο, ο Γάλλος μια αγελάδα, ο Ιταλός μια κατσίκα και τελευταίος ο Ελληνας ζήτησε απλώς “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”».

Πάσχος Mανδραβέλης

Όπως λέγανε παλιά στα χωριά, «αντί να αποκτήσει ο καθένας τη δική του κατσίκα, [...] εύχεται να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

Από την ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέκου Αλαβάνου
στην ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση του Κόμματος στο Αιγάλεω

Τι να πω πια εγώ; Δεν μας ενδιαφέρει η ανάδειξη της κρυμμένης ομορφιάς; Δεν μας ενδιαφέρει ο λόγος των πιτσιρικάδων; Η επανάσταση ξεκινάει από την αποκαθήλωση των φαύλων επιτευγμάτων της προηγούμενης διοίκησης και ως πιο φαύλα ανάμεσα στα φαύλα εντοπίστηκαν δυο περιοδικάκια που δεν πρόλαβαν να σταθούνε στα πόδια τους;

Εύγε!

Περνάς

Περνάς σαν το αγρίμι,
της Τσιμισκή ελάφι,
του Κούδα το τσαλίμι,
το γκολ απ’ το Σαράφη.

Περνάς σαν το αγέρι,
αύρα της Σαλαμίνας,
του Φούντα το μαχαίρι,
τα μάτια της Μελίνας.

Περνάς σαν οπτασία, χνάρι ψηλά στα Κάστρα,
είσαι θεά στην Κρήνη, νεράιδα στη Χαλάστρα,
περνάς και ’γω που ξέρω, τι θέλεις και ποια είσαι,
μία ευχή σου δίνω: «σαν τα τραγούδια, ζήσε».

Περνάς πουλί χαμένο,
στο Καλοχώρι κύκνος,
βυζαντινών γραμμένο,
και του Τσιτσάνη ύμνος.

Περνάς σα μαύρη εικόνα,
φλορέτα απ’ του Μαράτου,
του Στέλιου η «ανεμώνα»,
ο «παλιατζής» του Στράτου.


Υ.Γ.
Το τραγούδι αυτό δημοσιεύτηκε, συνοδεύοντας κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, στο περιοδικό Δυτικώς, [χ. α.], Άνω Ηλιούπολη, Θεσσαλονίκη, τα Χριστούγεννα του 2002.
Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει το ρεφραίν του, κάθε φορά που βλέπει ένα ξεχωριστό κορίτσι στο δρόμο. Όχι αναγκαστικά όμορφο, ούτε προκλητικό, ούτε εντυπωσιακό, ούτε απλώς χαριτωμένο. Ξεχωριστό. Στη δική μου κλίμακα ξεχωριστό. Με χάρισμα. Με άγγιγμα. Σαν γητειά που δραπέτευσε από κάποιο παραμύθι.
Επειδή υπάρχουμε καμπόσοι που ανοίγουμε παράθυρα σε γητειές και παραμύθια και ψάχνουμε ο ένας τον άλλον και επειδή μ’ αυτό το κομμάτι δεν ξεμπέρδεψα ακόμη, το ρίχνω στη blog-ο-θάλασσα σπονδή.
Εικόνα να το συνοδέψω δεν έχω. Ίσως μου φέρουν τα κύματα αντίδωρο.