Δίπολο: εντευκτήριο ταλαντούχων φίλων

Και ο Ντίνος Παπασπύρου και ο Βασίλης Ιωαννίδης είναι εκλεκτοί φίλοι και πολύ καλοί σ'αυτό που κάνουν. Και οι δύο ζωγραφίζουν. Και οι δύο γράφουν. Ο Ιωαννίδης διευθύνει και την αίθουσα "δίπολο" όπου διακονεί πέραν των άλλων και τη φιλία. Αναδημοσιεύω εδώ το κείμενο του για την έκθεση του Ντίνου Παπασπύρου:

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 20 Μαΐου η 11η ατομική έκθεση ζωγραφικής του Ντίνου Παπασπύρου με 34 τοπιογραφίες τέμπερες (αστικό και φυσικό τοπίο), στον εκθεσιακό χώρο ΔΙΠΟΛΟ (Δημητρίου Γούναρη 53).
Τα περισσότερα έργα είναι μινιατούρες , αφορούν την Θεσσαλονίκη και τα περίχωρά της, ενώ εκείνα με φυσικό τοπίο απεικονίζουν κυρίως περιοχές της Χαλκιδικής.
Ο Ντίνος Παπασπύρου, γεννημένος το 1938, συνεχίζει την εικαστική παράδοση των προγενέστερων Θεσσαλονικιών ζωγράφων που δέθηκαν με τη γενέθλια πόλη και την απέδωσαν με συστηματικό και βιωματικό τρόπο.Η παράδοση αυτή στις νεότερες γενιές σταδιακά ατονεί φτάνοντας στις μέρες μας μέχρι την οριστική σχεδόν διακοπή της.
Ο Ντίνος Παπασπύρου είναι τοπιογράφος, κατεξοχήν της Θεσσαλονίκης, την έχει ζωγραφίσει εξαντλητικά αποτυπώνοντας κάθε γωνιά της, σ ένα μεγάλο θεματικό φάσμα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον ζωγράφο.Η ιδιότυπη γραφή του, με την υιοθέτηση της στιγματογραφίας την οποία αφομοίωσε και μετάπλασε σ’ ένα προσωπικό ιδίωμα τον καθιστά τον μοναδικό εν ζωή πουαντιγιστή Θεσσαλονικιό ζωγράφο του αστικού χώρου.
Μετά από ένα ενδιάμεσο πέρασμα για μια δεκαπενταετία περίπου (1979-1994),από μια γραφή συγγενική, πιο έντονα στην αρχή, προς του Παπανάκου κυρίως και του Πεντζίκη, επιστρέφει αποκρυσταλλωμένος στον αρχικό στιγματογραφικό τρόπο έκφρασης τον οποίο προσπαθεί να εμπλουτίζει και να ανανεώνει συνέχεια. Ο Ντίνος Παπασπύρου αφηγείται λαϊκότροπα, περιγράφοντας με λεπτομέρειες, πιστά, ρεαλιστικά όχι όμως φωτορεαλιστικά, απροοπτικά και χωρίς φωτοσκιάσεις. Καταχωρεί και καταγράφει την αρχιτεκτονική κληρονομιά της πόλης, διάφορες πτυχές και γωνιές της, μνημεία και κτήρια παλιά. Η ματιά του είναι νοσταλγική, μεθοδική, συστηματική, νηφάλια και γαλήνια. Μοιάζει με σύγχρονο ντόπιο περιηγητή που αποτυπώνει εικαστικά την πόλη του, τις ποικίλες όψεις της. Η έντονη φωτεινότητα, η ψηφιδογραφική απεικόνιση με την χρωματική ποικιλία, η άχρονη διάσταση των έργων, η έλλειψη κριτικής και διαλεκτικής προσέγγισης του χώρου, η απουσία του ιδιαίτερου στίγματος της Θεσσαλονίκης με το μουντό, βαρύ και μελαγχολικό κλίμα της, προσδίδουν στα έργα μια υποκειμενική ερμηνεία της πόλης, ακινητοποιημένης στον χώρο της μνήμης, απρόσβλητης στον χρόνο και πλημμυρισμένης στο φως.
Η λαϊκότροπη και η έμμεσα βυζαντινότροπη γλώσσα, μια κάποια αίσθηση ποπ λόγω της χρωματικής γκάμας, τα διακοσμητικά στοιχεία μιας συγγενικής με τα αραβουργήματα προσέγγισης, που με τον χρόνο αυξάνουν σε μια διάταξη γεωμετρική, λεπτή και πυκνή, το κλίμα αρμονίας, ευφορίας και γαλήνης που μεταδίδουν, σκιαγραφούν περισσότερο μια Θεσσαλονίκη του παρελθόντος μεταφέροντας απόηχους μιας βυζαντινής και ανατολίτικης αντίληψης, στην οποία έχουν ενσωματωθεί και λαϊκά στοιχεία.

Βασίλης Ιωαννίδης, λογοτέχνης-ζωγράφος

Μοναδικό έργο του Τάσσου στη Σταυρούπολη

Στο σημερινό Αγγελιοφόρο δημοσιεύεται η είδηση για την μελλοντική αξιοποίηση του Κόκκινου Καπνομάγαζου στη Σταυρούπολη μέσω του ΕΣΠΑ για λογαριασμό της Νομαρχίας. Την είδηση συνοδεύει μια φωτογραφία που ΔΕΝ είναι του κόκκινου καπνομάγαζου. Επειδή, κατά τη γνώμη μου, το κτίριο αυτό είναι μοναδικό όχι τόσο από αρχιτεκτονικής πλευράς αλλά πολιτισμικής, κάνω αυτή την παρέμβαση. Μάλλον την ξανακάνω. Η πρώτη φορά ήταν το 1991. Επανέρχομαι λοιπόν:

Ο κρυμμένος θησαυρός

(Περιοδικό Ο Δημότης, αρ. 1, β΄ περ., Σταυρούπολη, Ιανουάριος 1992)

Eπιβάτης αστικού λεωφορείου βρέθηκα πολλές φορές. Τις περισσότερες, στη γραμμή 32, Ηλιούπολη. Όπως τώρα. Ξεκινάω από την πλατεία Αριστοτέλους και διαλέγω μια θέση στο παράθυρο, στη δεξιά πλευρά. Η διαδρομή, μου είναι γνωστή, το μάτι μου έχει πια εξοικειωθεί με το περιβάλλον, καμιά έκπληξη. Τα μόνα που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την προσοχή μου είναι κάποια εντυπωσιακά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες ή μερικές ανθρώπινες φιγούρες, ξεχωριστές, απ' αυτές που μιά στις τόσες, χαλαλίζουν την ομορφιά τους μπροστά στις βιτρίνες των καταστημάτων. Φτάνουμε στην περιοχή Τερψιθέας. Είναι η οσμή του καπνού που κυριαρχεί στα γυναικεία κορμιά που ανεβαίνουν στο λεωφορείο απ' το τέλος της άνοιξης ώς το φθινόπωρο, σ' αυτές εδώ τις στάσεις του ΟΑΣΘ. Πάντα κοιτούσα ποιες και πώς ανέβαιναν τις σκάλες του αστικού. Ποτέ δεν κοίταξα τις σκάλες απ' όπου κατέβηκαν. Οι όγκοι των καπνομάγαζων δεν τράβηξαν ποτέ, ιδιαίτερα, την προσοχή μου. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Σήμερα στρέφω το βλέμμα, που διαπερνά το τζάμι του λεωφορείου, το τζάμι στην είσοδο του κόκκινου καπνομάγαζου, σκοντάφτει σε κάτι
ζωγραφιές, σε κάτι απροσδιόριστο από τόσο μακριά-και με το λεωφορείο να έχει ήδη ξεκινήσει. Δεν προ-λαβαίνω, όπως δεν πρόλαβα τόσες άλλες φορές να συγκρατήσω τίποτε. Όπως εξάλλου χιλιάδες βλέμ-ματα, χιλιάδες φορές έτυχε να είναι στραμμένα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή στη σωστή κατεύθυνση. Σκέ,φτομαι πόσο ικανοποιημένοι μένουμε από την επιφάνεια πραγμάτων και καταστάσεων. Πόσο αρκού-μαστε στη φευγαλέα εντύπωση, ανυποψίαστοι για το τι θ' αντικρύζαμε αν επιμέναμε λίγο παραπάνω. Όπως μ' αυτές τις ζωγραφιές. Πόσα πόδια άραγε, οδήγησαν το βλέμμα από το λεωφορείο, μέσα στο κα-πνομάγαζο για να μετατρέψουν τη στιγμιαία εντύπωση σε προσεκτική παρατήρηση, την περιέργεια σε αισθητική απόλαυση; Ο ηλικιωμένος κύριος που κάθεται δίπλα μου, μ' ένα πρόσωπο σκαμμένο απ' τη δουλειά κι ένα βλέμμα βαθύ, γεμάτο γνώση, με σκουντάει στον ώμο και χαμογελάει. Κάτι κατάλαβε. «Ξέρεις τι είναι εκεί μέσα;» με ρωτάει. Βγαίνω από τις σκέψεις μου και του απαντώ πως δεν ξέρω. «Τάσ-σος» μου λέει. Νομίζω πως το μόνο που ψάχνει είναι λίγη κουβέντα κι ενοχλούμαι. «Όχι εγώ αγόρι μου. Τι να το κάνεις το δικό μου τ' όνομα. Αυτός εκεί, που τα ζωγράφισε, Α. Τάσσος γράφει η υπογραφή. 1960». «Και είναι ωραία ζωγραφιά;» ρωτάω. «Ωραία είναι. Να πας να την δεις» λέει και σταματάει την κουβέντα.
Ίσα που προλαβαίνω και κατεβαίνω στην επόμενη στάση. Με το που ανεβαίνω τις σκάλες της εισόδου, νιώθω κάτι σαν τύψη κι ενοχή. Τόσα χρόνια, τόσα χρώματα, τόσοι αγρότες κι αγρότισσες ακινητοποιημένοι στον τοίχο, με ήρεμα, φωτεινά πρόσωπα, σοβαροί κι επιβλητικοί, περιμένουν κάποιον να τους προσέξει. Ένα πεντάπτυχο έργο, τεραστίων διαστάσεων, καλύπτει δύο τοίχους στην είσοδο του καπνομάγαζου. Ένα έργο ζωγραφικής, του χαράκτη Τάσσου, στη Σταυρούπολη.
«Το έργο είναι παραγγελία του Εθνικού Οργανισμού Καπνού στον καλλιτέχνη. Του ζητήθηκε το 1958 για να διακοσμήσει το περίπτερο του Οργανισμού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης», με πληροφορεί μια κυρία, όταν αρχίζω να μπαίνω στα γραφεία για να μαζέψω πληροφορίες. «Έμεινε εκεί για λίγα χρόνια», συνεχίζει, «ύστερα σε κάποια αποθήκη, δεν ξέρω για πόσο, και μετά εδώ. Έχει πολλή μεγάλη αξία».
Βγαίνω από το καπνομάγαζο κι αρχίζω το ψάξιμο. Τον Τάσσο τον γνώριζα σαν χαράκτη. Ζωγραφική όμως; Και μάλιστα το 1960 όταν η πρώτη του
ατομική έκθεση γίνεται το 1936; Όσο διαρκεί το ψάξιμο, τόσο το έργο κατακτά μια σημαντική θέση στην εκτίμηση μου, κι αυτό γιατί μοιάζει με
έναν κρυμμένο θησαυρό. Κυριολεκτικά κρυμμένο. Ξεφυλλίζω όλα σχεδόν τα τεύχη της Επιθεώρησης Τέχνης. Τίποτε για το έργο και λιγοστά πράγματα για τον Τάσσο. Περνάω στον Ζυγό. Η ίδια περίπου κα-τάσταση. Κατάλογοι εκθέσεων, εγκυκλοπαίδειες, ιστορίες τέχνης.
Κενό. Φτάνω με μια κρυφή ελπίδα σ' έναν πολυτελή τόμο: «Η αγροτική ζωή στην τέχνη», Χρύσανθος Χρήστου. Τα ίδια. Το έργο αυτό σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ο Τάσσος αναφέρεται παντού, μόνο σαν χαράκτης. Το έργο που βρίσκεται στην Τράπεζα Πίστεως, στην Πλατεία Βαρδαρίου, καταγράφεται στο βιογραφικό σημείωμα που υπάρχει στον κατάλογο που
εξέδωσε το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Το ίδιο και η μισοτελειωμένη παραγγελία για το Δημαρχείο του Βόλου. Γι' αυτό το έργο τίποτε. Πουθενά. Ακόμη και ο προσωπικός φίλος του χαράκτη, ο Κίτσος Μακρής, όταν μίλησε στους γειτονικούς Αμπελόκηπους τον Απρίλιο του 1986 δεν αναφέρθηκε σ' αυτόν τον πίνακα. Δεν τον γνώριζε; Δεν ήξερε ότι βρίσκεται εκεί κοντά του; Ποιος ξέρει... Σε μια κουβέντα μου με γνωστό γκαλερίστα της Θεσσαλονίκης μαθαίνω πως σχεδιαζόταν μια έκθεση ζωγραφικής του Τάσσου, που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, λόγω του θανάτου του καλλιτέχνη, το 1985. Θα παρουσίαζε έργα ειδικά για την έκθεση; Ή μήπως συνέχιζε να ζωγραφίζει όλον αυτόν τον καιρό που μόνο σαν χαράκτη τον γνωρίζαμε; Αυτό είναι και το πιο πιθανό. Πώς όμως άντεξε στον πειρα-σμό τόσα χρόνιο, και κράτησε στη σιωπή αυτήν του την ιδιότητα; Το ζήτημα είναι πως υπάρχει στη Σταυρούπολη, σ' ένα από τα καπνομάγαζα της, ένα τριαντάχρονο, όμορφο, σπάνιο και καταδικασμένο ως τώρα στην αφάνεια έργο. Μήπως έτσι πρέπει να μείνει; Αν η σιωπή γύρω απ' αυτό το έργο δεν είναι σκόπιμη, μπορούμε να θεωρήσουμε πως ήταν επιλογή του καλλιτέχνη; Μάλλον όχι. Μπορεί να μην παρουσίασε, απ' όσο μπόρεσα να βρω, ποτέ τη ζωγραφική του, αυτό το έργο όμως το φιλοτέχνησε για έναν δημόσιο χώρο. Επιμελήθηκε, προφανώς, ο ίδιος την εκτύπωση του σε καρτ ποστάλ, αν σκεφτεί κανείς ότι από το 1948 μέχρι το θάνατο του ήταν καλλιτεχνικός σύμβουλος στο τυπογραφείο Ασπιώτη - Έλκα, όπου και τυπώθηκαν αυτές οι κάρτες.
Το έργο υπάρχει, και βρίσκεται εδώ, ανάμεσα στα πόδια μας. Η αξία του είναι ανυπολόγιστη, όπως και να το δει κανείς. Κι αν είναι να ταράξουμε την ησυχία του, ας το κάνουμε μόνο αν διαθέτουμε τη σοβαρότητα που απαιτείται.

Σημείωση:
Μια πρώτη μορφή του κειμένου αυτού, ακούστηκε από την εκπομπή «Η άλλη πλευρά της πόλης» του Ράδιο Παρατηρητής, το Σάββατο 27 Απριλίου 1991.

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς έχει η Νομαρχία και οι υπηρεσίες της κατά νου. Δυστυχώς η Σταυρούπολη δεν κατέβαλε όσες προσπάθειες απαιτούνταν και το κτίριο κατέληξε στη Νομαρχία. Το 1992 όταν δημοσίευα το παραπάνω κείμενο φοβόμουν πως θα πλάκωναν πανεπιστήμια και πανεπιστημιακοί και θα έπαιρναν το έργο από το φυσικό του χώρο και θα το έκλειναν σε κανένα μουσείο. Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Έχω αλληλογραφία με το Ίδρυμα Α. Τάσσου για το συγκεκριμμένο έργο τότε που ζούσε ακόμα ο Μποστ και η Μαγγιώρου, σύζυγος του Τάσσου. Ας μείνει εκεί κι ας το προσέχουν οι αρμόδιοι για να το χαίρονται οι πολίτες, μου είχαν γράψει. Το καταθέτω, εδώ, ξανά! Μην προκύψει καμία ανακαίνιση και κανένα βάψιμο του κτιρίου και πάει το έργο άκλαφτο!

Χρήστος Θεοδώρου Κανάκης, ο κόκκινος κοινοτάρχης

Υπάρχει στην ιστορία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Θεσσαλονίκης ένα όνομα μύθος. Ο πρώτος κομμουνιστής υποψήφιος δήμαρχος στο δήμο Θεσσαλονίκης το 1934 ήταν ταυτόχρονα και υποψήφιος κοινοτάρχης στη νέα κοινότητα των Αμπελοκήπων. Εκλέχτηκε ως μειοψηφία αλλά στην πρώτη κιόλας σνεδρίαση του κοινοτικού συμβουλίου ψηφίστηκε για πρόεδρος της κοινότητας. Τίποτε συγκεκριμένο και σαφές δεν είναι γνωστό γι' αυτόν. Σε ό,τι (λίγο) γράφτηκε γι' αυτόν υπάρχουν πολλές ανακρίβειες. Ένα σημείωμα ανθρώπου που τον γνώρισε έφτασε στα χέρια μου από τον Κώστα Κρικέλη του Κατοίκου Αμπελοκήπων. Το δημοσιεύω εδώ, πριν από ένα χρονολόγιο που συνέταξα. Δε δημοσιεύω εδώ τις πηγές μου. Η έρευνά μου για το Μεσοπόλεμο στη Δυτική Θεσσαλονίκη είναι σε εξέλιξη. Μόλις διαβάσετε το χρονολόγιο θα δείτε γιατί σπεύδω να το δημοσιεύσω. Το τροχαίο που πήρε τη ζωή του Χρήστου Κανάκη έγινε πριν 46 ακριβώς χρόνια. Όσων χρονών ήταν τότε ο Χρήστος Ράπτης που επέζησε του ίδιου τροχαίου και δυο μήνες μετά, μαζί με τον Αφαλή στις Συκιές και τον Μπινιώρη στη Νεάπολη άνοιξε τον κύκλο των κόκκινων δημάρχων στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Ο κόκκινος κοινοτάρχης έδινε τη σκυτάλη στους κόκκινους δημάρχους.

Το σημείωμα:Ο Χρήστος ο Κανάκης ήταν ο πρώτος κοινοτάρχης, την περίοδο των εργατικών αναταραχών εκεί στο 1936. Η πλουτοκρατία ήταν αδίστακτη και είχαμε σχεδόν καθημερινούς αγώνες. Είχαμε την ανάγκη στη Επτάλοφο με το προσφυγικό στοιχείο για αγωνιστή κοινοτάρχη, να νοιαστεί για τον τόπο με τις παράγκες χωρίς ρεύμα νερό και αποχέτευση. Στις εκλογές τότε, δε θυμάμαι ακριβώς πότε, κατάφερε ο κομμουνιστής ο Χρήστος Κανάκης, συνδικαλιστής και πρόεδρος των σιδηροδρομικών και πρώτος πάντα στις απεργίες, να κερδίσει τις εκλογές. Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει τη θητεία του γιατί τον στείλαν εξορία. Στο διάστημα όμως που ήταν κοινοτάρχης, έβαλε καταρχάς φανάρια στους δρόμους με λάμπες πετρελαίου (δεν υπήρχε μέχρι τότε φωτισμός ούτε στους δρόμους). Δεν πρόλαβε να κάνει πολλά πράγματα, όμως έδωσε πνοή στον τόπο, πως αν αγωνιστεί μπορεί να καταφέρει κάτι• αυτό τουλάχιστον ένιωθα εγώ εκεί στην Επτάλοφο. Ποια ακριβώς χρονιά τον πιάσανε και τον στείλανε εξορία δε θυμάμαι, με τα παιδιά του πήγαινα μαζί σχολείο. Τα παιδιά αυτά θυσιάστηκαν για την πατρίδα στη διάρκεια του δεύτερου αντάρτικου, ήταν στο Δημοκρατικό στρατό, τον έναν φαίνεται πως τον έφαγε η ασφάλεια στη Θεσσαλονίκη γιατί τον πιάσανε και για βδομάδες, ο ραδιοφωνικός σταθμός «Ελεύθερη Ελλάδα» έκανε διαρκώς εκκλήσεις για την τύχη του. Μέχρι σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι απέγινε. Εξαφανίστηκε! Αυτός ήταν ο Τάκης, ο μικρός. Ο άλλος ο μεγάλος ο Θόδωρος που ήταν συνομήλικός μου, σκοτώθηκε στο Δημοκρατικό στρατό. Η οικογένεια Κανάκη δηλαδή θυσιάστηκε στο λαϊκό κίνημα, ο δε Χρήστος Κανάκης σκοτώθηκε κι αυτός, δεν γνωρίζω πώς ακριβώς.

Τον Κανάκη τον ξανασυνάντησα στην εξορία, όταν το 47 βρεθήκαμε στην Ικαρία. Τον θεωρούσα σαν δεύτερο πατέρα μου, αυτός πολύ λίγο με ήξερε εμένα Έμαθα ότι ήταν γραμματέας της λεγόμενης παλιάς κεντρικής επιτροπής, παλιάς, προσωρινής δε θυμάμαι. Ο Κανάκης ήταν από αυτούς που δε συμφωνούσε με το γράμμα και το πνεύμα του Ζαχαριάδη, όσον αφορά τον πόλεμο (του 1940). Μου έλεγε αργότερα ότι ήταν σφάλμα που εμείς πήραμε μέρος σε έναν πόλεμο που ήταν καθαρά ιμπεριαλιστικός, πόλεμος για το μοίρασμα των αγρών, για το μοίρασμα του κόσμου
Και σε βάρος των λαών. Το 36, με τις απεργίες των σιδηροδρομικών, είχε ξαπλώσει στις ράγες των τρένων. Ο Κανάκης ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εμψύχωνε τους εργάτες κι όταν οι εργάτες βλέπαν τον Κανάκη μπροστάρη, ό,τι κι αν πιστεύανε, όσο δειλοί κι αν ήτανε, τελικά συμμετείχαν στον αγώνα. Θυμάμαι πως η φράση «Έρχεται ο Κανάκης» κινητοποιούσε τους πάντες, λες και ντρεπόντουσαν να μην τους δει στις πίσω γραμμές του αγώνα. Ο Κανάκης ήταν ο άνθρωπος ο οποίος σε εμπνέει, σε γεμίζει εμπιστοσύνη και σου δίνει κουράγιο να πας μπροστά. Μου έκανε εντύπωση που έβλεπα καθημερινούς, ήσυχους ανθρώπους να γίνονται μπροστάρηδες γιατί ήταν ο Κανάκης που τους εμψύχωνε, Και φυσικά ο Κανάκης πάντα πήγαινε μπροστά. Ο Κανάκης για την Επτάλοφο ήταν ήρωας, στο όνομά του ορκιζόμασταν. Ακόμα κι όταν πήραμε τη δημοτική αρχή το 63, λειτουργούσαμε στο πνεύμα του Κανάκη, αν και ο ίδιος δε ζούσε πια.

ΚΚ, 31.3.2010 προς ΣΛ: Δεν προκύπτουν και πολλά πράγματα από τη συνέντευξη, ελπίζω έστω και μια πρόταση να σου φανεί χρήσιμη.
Η συνέντευξη έγινε το Μάιο του 2007 στη Γλυφάδα, με τον Παναγιώτη Ασλανίδη, Αμπελοκηπιώτη, γεννηθέντα το 1924 και διατελέσαντα πρόεδρου δημοτικού συμβουλίου Αμπελοκήπων το 1963. Πάντως είναι ο μόνος που φαίνεται να γνωρίζει προσωπικά τον Κανάκη και να μιλά για αυτόν.

Το χρονολόγιο:
19.10.1928: Διαγραφή από το Σύνδεσμο Σιδηροδρομικών ως κομμουνιστής.
10.02.1934: Συλλαμβάνεται για διοργάνωση παράνομης συγκέντρωσης. Είναι υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα υποψήφιος στην κοινότητα Αμπελοκήπων.
11.02.1934: Εκλέγεται με τρεις συντρόφους του στην κοινότητα Αμπελοκήπων ως μειοψηφία. Στο δήμο Θεσσαλονίκης έλαβε 3382 σταυρούς και ήρθε τρίτος μετά το Νικόλαο Μάνο (εξελέγη δήμαρχος Θεσσαλονίκης) και το Μηνά Πατρίκιο.
07.04. 1934: Αλλάζουν τα όρια της κοινότητας Αμπελοκήπων αφήνοντας τα νεκροταφεία Αγίας Παρασκευής εκτός κοινότητος. Δραστηριοποίηση της μειοψηφίας για το ζήτημα της απόδοσης των νεκροταφείων της Αγίας Παρασκευής στο Δήμο Θεσσαλονίκης και διεκδίκησης μέτρων υπέρ των φτωχών της κοινότητας, πριν την συγκρότηση σε σώμα του κοινοτικού συμβουλίου.
16.04.1934: Συνέρχεται σε πρώτη συνεδρίαση το κοινοτικό συμβούλιο Αμπελοκήπων και, εκλέγει τον Χρήστο Κανάκη πρόεδρο της κοινότητας.
03.05.1934: Η κοινότητα πλέον υπέρ της παραμονής του νεκροταφείου στη δικαιοδοσία της.
09.05.1934: Ο πρόεδρος σύντροφος Κανάκης και οι κόκκινοι σύμβουλοι κάλεσαν το λόχο των σιδηροδρομικών για να ανοίξει αυλάκια να φύγει το νερό από τις πλημμύρες που έπληξαν την κοινότητα.
23.07.1934: Τηλεγράφημα διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση κατά του δήμου Θεσσαλονίκης από τις νέες κοινότητες.
Μάρτιος 1935: Παύση και απόλυση όλων των αιρετών από την Τοπική Αυτοδιοίκηση σαν συνέπεια του κινήματος των βενιζελικών.
09.06.1935: Υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης του Ενιαίου Μετώπου Εργατών-Αγροτών.
24.02.1936: Περιοδεία του βουλευτή Σινάκου με το παυμένο κοινοτικό συμβούλιο στο συνοικισμό.
05.06.1936: Εικοσιτετράωρη πανεργατική απεργία στη Θεσσαλονίκη κατά της απαγόρευσης του Ενοποιητικού Συνεδρίου. Η απόφαση πάρθηκε μετά τη διάλυση σύσκεψης 53 οργανώσεων. Ο Κανάκης συλλαμβάνεται για να εκτοπιστεί.
06.06.1936: Επιβίβαση στο ατμόπλοιο Κίμων για τον Αη Στράτη.
12.06.1936: Ορκωμοσία επαναφερθέντων αιρετών. Ο Κανάκης ορκίζεται και επιστρέφει στην εξορία.
1936-1939: Ο πλειοψηφών σύμβουλος των κοινοτικών εκλογών Χρήστος Αρβανίτης τον αντικαθιστά στην προεδρία της κοινότητας μέχρι το 1939 που παραδίδει κι αυτός σε άλλον.
Κατοχή: Υπάρχουν αναφορές για τη δράση των γιων του στην Εθνική Αντίσταση.
Μετά τον πόλεμο: Εικονίζεται σε φωτογραφία εξορίστων στη Μακρόνησο, χωρίς αναφορά στο χρόνο εκτόπισής του. Το 1947 αναφέρεται ως εξόριστος στην Ικαρία.
06.07.1963: Υπογράφει αυτός, η σύζυγός του Μαρία και άλλοι 123 συγγενείς πολιτικών προσφύγων για τον επαναπατρισμό τους.
10.10.1963: Συλλαμβάνεται μαζί με τον Χρήστο Ράπτη και άλλους επειδή πετάει προκηρύξεις του κόμματός του. Αθωώνονται την επόμενη μέρα και οι τριάντα συλληφθέντες. Ο Ράπτης ήταν υποψήφιος βουλευτής της ΕΔΑ στις εκλογές του 1961 (29.10.1961) με επάγγελμα αρτεργάτης, πολιτικός εξόριστος Αγίου Ευστρατίου.
14.10.1963: Ανακήρυξη υποψηφιοτήτων Χρήστου Κανάκη και Χρήστου Ράπτη ως υποψηφίων βουλευτών της ΕΔΑ για την πόλη της Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1963 (3.11.1963).
21.10.1963: Ο Κανάκης υποδέχεται τον Πασσαλίδη πρόεδρο της ΕΔΑ στη μεγάλη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης.
18.02.1964: Ο Κανάκης παίρνει 5980 σταυρούς. Είναι τρίτος και εκλέγονται δύο βουλευτές της ΕΔΑ στις εκλογές του 1964 (16.02.1964).
13.5.1964: Σκοτώνεται σε τροχαίο ατύχημα ο Χρήστος Κανάκης και ο Μιχ. Σκουπακίδης. Τραυματίζεται ο Χρήστος Ράπτης. Επέστρεφαν από συνεδρίαση της ΕΔΑ στην Αθήνα. Δυο μήνες μετά, στις 5.7.1964 γίνονται δημοτικές εκλογές και ο Χρήστος Ράπτης εκλέγεται δήμαρχος Αμπελοκήπων. Είναι 67 ετών ο Κανάκης και 46 ο Ράπτης.
14.5.1964: Κηδεία του Χρήστου Κανάκη. Αναφέρονται ως συγγενείς η σύζυγος Μαρία, τα τέκνα Νίτσα-Γεώργιος, Δημήτριος, Θεόδωρος. Το δημοτικό συμβούλιο Αμπελοκήπων συνεδριάζει εκτάκτως και εγκρίνει ψήφισμα δια του οποίου εκφράζει τα συλλυπητήριά του, αποφασίζει να καταθέσει στεφάνι και να παρακολουθήσει σύσσωμο την κηδεία. Δήμαρχος είναι ο Γεώργιος Τζεκάκης.

Μια συνέντευξη ενός καθηγητή σε μια εφημερίδα

Από συνέντευξη του καθηγητή Άρι Καζάκου:

Οι οικονομικές αγορές έχουν σχέση με τους κανόνες λειτουργίας της δημοκρατίας;

Εχουν σχέση ευθείας αντινομίας. Αυτό που αποκαλούμε «αγορά» είναι ευφημισμός (δε μιλάμε για τα καταστήματα και τις επιχειρήσεις). Είναι ένας συρφετός από γκάνγκστερ και εκβιαστές που έχουν πέσει στις κοινωνίες και απορροφούν κάθε ίχνος πλούτου μόλις παραχθεί, στην πηγή του. Εγιναν εκλογές πριν από μερικούς μήνες. Εξελέγη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και αυτήν τη στιγμή τη χώρα κυβερνά μία ομάδα ειδικών από ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ. Αυτό αποτελεί μία μεγάλη ανατροπή της βασικής δημοκρατικής συνθήκης. Δε μας κυβερνά αυτός που εκλέγουμε, δεν ελέγχουμε αυτόν που εκλέγουμε. «Κουμάντο» δεν κάνει ο κυρίαρχος λαός αλλά μία ολιγαρχία, εθνική και υπερεθνική. Δεν πρόκειται, λοιπόν, μόνο για μία επαναδιαπραγμάτευση των εργασιακών σχέσεων και ατομικών δικαιωμάτων, αλλά για μία επαναδιαπραγμάτευση της δημοκρατίας, της δουλειάς και της ζωής μας.

Όλη η συνέντευξη στον Αγγελιοφόρο.
Ξεφυλίζω εφημερίδες χρόνια τώρα. Για λίγα κείμενά τους μπορώ να πω πως τα διάβασα με ευχαρίστηση γιατί μάθαινα από αυτά. Τέτοιο κείμενο είναι αυτότου κ. Καζάκου.

Σταυρευκαρπίχνη, η πόλις του Παύλου Μελά!

Φρέσκο, σημερινό νέο. Ιδρύεται Δήμος Παύλου Μελά και καταργούνται οι δήμοι Σταυρουπόλεως, Πολίχνης και Ευκαρπίας: ό,τι πιο ανιστόρητο, ανέμπνευστο και κακόγουστο.
Παύλου Μελά; Από τον ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα; Από το στρατόπεδο Παύλου Μελά; Από την ποδοσφαιρική ομάδα Παύλου Μελά;
Όύτε το Σταυρούπολη σκέτο τους έκανε, ούτε το Ευκαρπία, ούτε το Πολίχνη; Οι άλλοι Δήμοι που κράτησαν ένα από τα ονόματα των συνιστωσών δήμων ή κόλλησαν τα δύο ονόματα δίπλα δίπλα τι ήταν; Κορόιδα; Ή δεν είχαν το κονέ; Ούτε καν το ΣταυρΕυκαρπΊχνη δεν το σκέφτηκαν; Τόσο απλό και τόσο εύηχο!

Φυσική μετά μουσικής

Αν δεν έβαζε η τεχνολογία χέρι στους φυσικούς σε ποιους θα έβαζε; Ε;

Ποίηση του Μαρτίου πριν την παγκόσμια ημέρα ποίησης

Ανία, οι μέρες σου είναι μετρημένες! λέει το περιοδικό ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ και διοργανώνει μαζί με άλλους το Poetry Slam που είναι ένας διαγωνισμός ποίησης. Οι συμμετέχοντες απαγγέλλουν από στήθους πρωτότυπη αδημοσίευτη δουλειά τους, που την υποστηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αποκλειστικά και μόνον με τους στίχους, τη φωνή, την έκφραση, το σώμα τους. Η παράσταση διαρκεί αυστηρά 3 λεπτά και λαμβάνει χώρα ενώπιον 3μελούς κριτικής επιτροπής και του κοινού.
Δύο θα είναι οι βραδιές (έναρξη 8 μμ) σε διαφορετικούς χώρους:
-Την Κυριακή 7 Μαρτίου 2010 στο Underground Eντευκτήριο (Δεσπεραί 9 Περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως)
-Την Κυριακή 14 Μαρτίου 2010 στο Café Βazaar (Παπαμάρκου 34 πλατεία Άθωνος)

Η υποβολή συμμετοχών μπορεί να γίνεται μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου 2010 στην ηλεκτρονική διεύθυνση: thess.poetry.slam@gmail.com

Μεταξύ των δύο αυτών Κυριακών μεσολαβεί μία Δευτέρα. Κι αυτή ποίηση έχει.


Th Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010 στις 8:30 μ.μ. λοιπόν θα γίνει στη Θεσαλονίκη η παρουσίαση του "ΑΛΜΑΝΑΚ 2009" του διαδικτυακού περιοδικού poiein.gr και θα ακολουθήσει διασκέδαση σε rock και jazz ρυθμούς στο ΚΑΦΕ-ΜΠΑΡ "ΦΛΟΥ" στην οδό ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ 9.
Λίστα εκτάκτων ποιητών θα ανακοινωθεί...συντόμως...
Για την ώρα: Σωκράτης Ξένος, Σπύρος Αραβανής, Έκτωρ Πανταζής, Γιάννης
Λειβαδάς, Σωτήρης Παστάκας, Κωνσταντίνος Ποζουκίδης, Δημήτριος Μουζάκης, Γιώργος Αλισάνογλου, Πέτρος Γκολίτσης, Κώστας Παπαθανασίου, Θοδωρής Βοριάς, Σπύρος Λαζαρίδης...

...ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ...ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ!!!

Το Αλμανάκ αυτό είναι μια συλλογή με τις καλύτερες αναρτήσεις που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο «Ποιείν» την περίοδο 2006 -2009. Θα μπορούσαν κάλλιστα να ενταχθούν σε αυτό άλλες τόσες, δυστυχώς όμως λόγω των περιορισμών που επιβάλλει ένα έντυπο αυτό δεν ήταν εφικτό. Αυτοί περιορισμοί της ύλης μάς απέτρεψαν επίσης από το να δημοσιεύσουμε και τα σχόλια που κατά κανόνα αναρτήθηκαν κάτω από τα δημοσιευμένα κείμενα και τα οποία αποτέλεσαν τη φυσική προέκταση των δημοσιευμένων έργων λένε οι άνθρωποι του poiein.

Ποίηση σε πειρατικό καράβι στ' ανοιχτά

Ανάμεσα στις άλλες ασχολίες μου, μια αγαπημένη, της –μεταχρονολογημένης- εφηβείας μου, ήταν και η βόλτα στα βιβλιοπωλεία με κορυφαία, βέβαια, τη Σαββατιάτικη βραδινή βόλτα, εκεί στα έμπεδα της Τσιμισκή, στου Κοτζιά που με την πατέντα του προποτζίδικου στο εσωτερικό του, έμενε ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ. Κι αν αυτή η ασχολία είναι και νέα στη ζωή σου τότε αυτομάτως τυλίγεται την αίγλη του μυστηριακού. Αυτά τα νυχτερινά βιβλία από του Κοτζιά είναι από τα πρώτα αποκτήματα της προσωπικής μου βιβλιοθήκης.
Τα οσμιζόμουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τα χάζευα και ως αντικείμενα για να μην πω, κυρίως ως αντικείμενα. Είναι φανερό πως η καριέρα μου ως αναγνώστη λογοτεχνίας και ιστορίας από βιβλία και όχι από κλασσικά εικονογραφημένα, άρχισε μεν σε μεγάλη ηλικία, είχε όμως κάτι το παιδιάστικο. Με τραβούσε πρώτα το σώμα του βιβλίου, κρυφοκοιτούσα έπειτα ανάμεσα από τα άκοπα φύλλα και ευχόμουν να μην απογοητευτώ όταν θα απελευθέρωνα όλες τις σελίδες από τα δεσμά του διπλωμένου τυπογραφικού.
Μερικά βιβλία ήταν πολύ ελκτικά και ήταν βιβλία ποίησης στα οποία η τυπογραφική φροντίδα ήταν όχι μόνο ορατή αλλά κυριολεκτικά έβγαζε μάτια, με την καλή έννοια. Όταν λοιπόν μου γυάλιζε ένα τέτοιο βιβλίο, κοιτούσα τον εκδότη: Εκδόσεις Διαγωνίου και Τυπογραφείο Κείμενα ή σκέτο Κείμενα στα ομορφότερα. Αργότερα φυσικά κατάλαβα πως αυτό το οποίο εγώ τότε νόμιζα «δαιμόνιά μου ικανότητα να ανακαλύπτω το ωραίο» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η υποταγή μου στην ανωτερότητα του ταλέντου πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων. Κι αν στην περίπτωση των Εκδόσεων Διαγωνίου, δίπλα στο όνομα του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν μπορεί κανείς παρά να επισημάνει και τα ονόματα των Κάρολου Τσίζεκ και Νίκου Νικολαΐδη, στην περίπτωση των Κειμένων ένα όνομα δέσποζε στη μαρκίζα: Φίλιππος Βλάχος.
Περιττό να πω πως δεν μου βγήκε σε κακό αυτή η μέθοδος, αφού οι ποιητές που τρύπωσαν από τότε στη βιβλιοθήκη μου με το πρώτο τους βιβλίο, εξακολουθούν να μου αρέσουν και κάποιοι από αυτούς εξελίχθηκαν σε ποιητές με διάρκεια.
Αυτήν τη μυσταγωγία θέλησα να ξαναζήσω με την αφορμή του Πειρατικού Καραβιού στ’ Ανοιχτά. Έψαξα λοιπόν τα ράφια της βιβλιοθήκης μου, όπως έψαχνα τα ράφια του βιβλιοπωλείου. Κι επειδή το καράβι πειρατικό μεν, με κανόνες απαραβίαστους δε, αποκλείστηκαν οι όχθες που έγραφαν Εκδόσεις Διαγωνίου και έπεσαν γάντζοι στις ράχες των βιβλίων που ήξερα πως έγραφαν στο εξώφυλλό τους Τυπογραφείο Κείμενα.
Επέλεξα τέσσερα ονόματα. Με προσωπικά, προσωπικότατα κριτήρια. Και μέτρησα αμέσως μετά δύο ευδιάκριτες κατηγορίες. Δύο παλαιότεροι και δύο νεώτεροι. Ισορροπία, ηλικιακή. Τρεις άνδρες, μια γυναίκα. Έκτωρ Κακναβάτος και Κική Δημουλά οι μεγαλύτεροι, Χρήστος Μπράβος και Μιχάλης Γκανάς οι νεώτεροι. Εκλιπών σε πολύ μικρή ηλικία ο Χρήστος Μπράβος. Δεν παρασύρθηκα και δεν αναζήτησα άλλα βιβλία των ανθρώπων αυτών και περιορίστηκα στα βιβλία τους που έχουν την αύρα του, εκλιπών σε μικρή ηλικία και αυτός, Φίλιππου Βλάχου. Μετά και την επιλογή των ποιημάτων πρόσεξα και μου έκανε εντύπωση πως από κάποιο βιβλίο διάλεξα δύο μόνον ποιήματα και καθώς έριξα μια ματιά στα περιεχόμενα, είδα τους τίτλους τους υπογραμμισμένους (με χάρακα παρακαλώ) και έναν σταυρό για περισσότερη έμφαση στο πλάι. Κοντά τριάντα χρόνια μετά, η ίδια ακριβώς επιλογή.
Η ροπή μου προς τα μικρά συμπυκνωμένα ποιήματα και τ’ αποφθέγματα ήταν εμφανής από τότε. Κι επειδή λατρεύω τα επιγράμματα ακόμα κι όταν κρύβονται μέσα σε «πολύστροφα» ποιήματα (με όποια έννοια θέλετε το πολύστροφα), κοντά στα τέσσερα ονόματα που προανέφερα σημειώνω και δύο ακόμη: Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και Άρης Αλεξάνδρου ο οποίος μετέφρασε τον Μαγιακόφσκι. Και ο Αλεξάνδρου πέθανε νέος για να μην πω για τον Μαγιακόφσκι. Να λοιπόν κι άλλη μια ομοιότητα. Όλοι οι τεθνεώτες ποιητές όπως και ο εκδότης τους δεν γέρασαν ποτέ. Οι δε ζώντες θάλλουν και γράφουν ποίηση μέχρι και σήμερα.

Δυό μικρά ποιήματα για ορεκτικό.
Η μαστοριά του ποιητή κατά τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

και το νόμισμα που αντιστοιχεί στην αξία του ποιήματος
κατά τον Χρήστο Μπράβο

Ακολουθεί το κυρίως γεύμα με τέσσερα πιάτα.
Το πρώτο, ο Έκτωρ Κακναβάτος




Το δεύτερο, η Κική Δημουλά




Το τρίτο, ο Χρήστος Μπράβος,
από το βιβλίο του "Με των αλόγων τα φαντάσματα"




Το τέταρτο, ο Μιχάλης Γκανάς

ΥΓ

ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤ’ ΑΝΟΙΧΤΑ
Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010.

Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι
του Γιάννη Βανίδη.

Φυσαρμόνικα έπαιξε ο Γιάννης Τζανής.

Από αριστερά, στη δεύτερη φωτογραφία:
Γιάννης Μασμανίδης, Ντάντη Σιδέρη,
Σπύρος Λαζαρίδης, Ελένη Μερκενίδου,
Βαγγέλης Τασιόπουλος, Εύα Λιάρου-Αργύρη.

Οι ποιητές και οι ποιήτριες,
σ' αυτό το γύρο των εκδηλώσεων
διαλέγουν και διαβάζουν ποιήματα,
ενώ φροντίζουν να εξαιρούν ζώντες Θεσσαλονικείς.

Αποκριάτικο πάρτυ μέσα στο στρατόπεδο Παύλου Μελά

Το δεύτερο patirdiparty είναι γεγονός. Όπως όλα δείχνουν, αυτή τη φορά χωρίς μηνύσεις και περιπολικά να κρυφοκοιτάνε. Η "ίρις" και οι ταλαντούχοι άνθρωποι που της δίνουν ψυχή γλεντάνε και μας θέλουν κοντά τους. Θα είμαστε, αφού πρώτα περάσουμε από το κέντρο της πόλης για το πειρατικό καράβι το φορτωμένο ποίηση.

Πειρατικό καράβι στ' ανοιχτά, Φεβρουάριο μήνα

Μια φορά το μήνα,

ποιητές και ποιήτριες

διαβάζουν ποιήματα άλλων ποιητών

στη φιλόξενη στέγη της

"Θεσσαλονίκης των πολιτών και της οικολογίας",

Δημ. Γούναρη και Τσιμισκή 115, 1ος όροφος.

Αυτό το μήνα η εκδήλωση θα γίνει

την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου, στις 8 το βράδυ.

Διαλέγουν και διαβάζουν ποιήματα οι:

Εύα Λιάρου-Αργύρη,

Σπύρος Λαζαρίδης,

Γιάννης Μασμανίδης,

Ελένη Μερκενίδου,

Ντάντη Σιδέρη,

Βαγγέλης Τασιόπουλος.

Μνήμων πολίτης και εμπαθής πολιτική

Έλαβα μονοκοπανιά τρία σχόλια σε δύο αναρτήσεις μου από κάποιον που υπογράφει ως "Μνήμων Πολίτης". Καθυστέρησε κοντά ενάμισυ μήνα να στήσει τα κείμενά του. Δεν είναι ανώνυμα σχόλια, αφού γνωρίζω (επειδή μου το ανακοίνωσε προφορικά ο ίδιος) τον συντάκτη τους. Θα απαντήσω από εδώ, με ανάρτηση και όχι με σχόλια κάτω από τα δικά του. Για να τα δουν και όσοι δεν σκάβουν στα ιστολόγια για σχόλια παλαιότερων αναρτήσεων. Ίσως μπορέσει έτσι να γίνει μια σοβαρή κουβέντα χωρίς παραταξιακές σκοπιμότητες. Αν και ο μόνος λόγος που προέβη στα συγκεκριμένα σχόλια ο "Μνήμων Πολίτης" είναι ο αγώνας του (και η αγωνία του) μην και χαθεί καμία ψήφος τον επόμενο Νοέμβρη για την παράταξη την οποία υπηρετεί.
Μέχρι να συμβεί αυτό έχει χρόνο να δηλώσει την ταυτότητά του και δημόσια (εδώ, με σχόλιό του) επειδή είναι παραπλανητικό, ένας μάχιμος πολιτικός να εμφανίζεται ως πολίτης που απλώς θυμάται και ενδιαφέρεται, τάχα για το δίκιο και την αλήθεια.

Ένα εξαίρετο λεύκωμα και μια, αναγκαία, διόρθωση

Η Θεσσαλονίκη και το Μακεδονικό Μέτωπο
Μήτος Βύρωνας

Δεκέμβριος 2009, Εκδόσεις Ποταμός

Πρόλογος: Μάικλ Λιουέλιν-Σμιθ

Από τον Οκτώβριο του 1915 μέχρι τον πρώτο μήνα του 1916, 250.000 άνδρες, Γάλλοι και Βρετανοί, αποβιβάστηκαν στο ξαφνιασμένο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ποτέ άλλοτε, στη μακρότατη ιστορία της η πόλη, δεν είχε δεχτεί τόσα στρατεύματα. Ήταν η αρχή μιας ανεπανάληπτης συρροής στρατευμάτων και ευκαιριακού πλήθους ανθρώπων που κράτησε τη ζωή της σε μια ξέφρενη κίνηση μέχρι το τέλος του Μεγάλου Πολέμου. Το φωτογραφικό υλικό που παρουσιάζεται στο βιβλίο, μικρό δείγμα από τη δραστηριότητα της Φωτογραφικής Υπηρεσίας της Στρατιάς της Ανατολής, παραδίδει σπάνια τεκμήρια από τη ζωή μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης (ανεκτίμητη η φωτογράφιση της πόλης στη διάρκεια της μεγάλης πυρκαγιάς τον Αύγουστο του 1917) αλλά είναι και μια μικρή αναφορά για τις πόλεις της Βέροιας, Έδεσσας, Φλώρινας. Σερρών της περιοχής του Αξιού αλλά και πόλεων της Σερβίας, όπως το Μοναστήρι, το Νέγκοτιν και τη Δοϊράνη.

Εξαιρετικό λεύκωμα.

Καταθέτω όμως μία διόρθωση:

Στις σελίδες 140 και 141

δημοσιεύονται δύο φωτογραφίες με λεζάντα στην σελίδα 141

που λέει Διανομή κινίνου στα παιδιά της Φλώρινας.

Και οι δύο φωτογραφίες δείχνουν πρόσφυγες του οικισμού Λεμπέτ της Θεσσαλονίκης,
της σημερινής Σταυρούπολης.
Η πρώτη που αναδημοσιεύω εδώ
δείχνει τα προσφυγόπουλα
του σχολείου που ίδρυσαν γι'αυτά οι Γάλλοι
και η δεύτερη
μεγάλους και παιδιά
να περιμένουν έξω από το φαρμακείο του οικισμού
για εμβολιασμό.

Συμμετοχή στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ

Στο νέο τεύχος του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ συμμετέχουν με ένα ποίημα ο καθένας τους η Ολυμπία Σταύρου και ο Σπύρος Λαζαρίδης.

Η παρουσίαση του τεύχους θα γίνει την επόμενη Τετάρτη και ήδη οι εφημερίδες κάνουν λόγο για την δεύτερη από τις τρεις δημόσιες εμφανίσεις του Αλέκου Αλαβάνου μέσα σε μια εβδομάδα.
Ο Θεός να μας φυλάει.

Στρατόπεδο Παύλου Μελά: παραχώρηση ή συνεταιρισμός;

"...οι ανακοινώσεις μου για τα στρατόπεδα της Θεσσαλονίκης στη Θεσσαλονίκη, ισχύουν για όλη τη χώρα. Δηλαδή όπου υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις υπεύθυνες και ώριμες, ώστε να οδηγηθούμε σε σύναψη προγραμματικών συμβάσεων, αυτές οι προγραμματικές συμβάσεις θα συνάπτονται και θα κυρωθούν από τη Βουλή, ιδίως όταν αφορούν μεγάλες εκτάσεις. Όταν πρόκειται για μικρές εκτάσεις μπορούμε να λειτουργήσουμε και με αποφάσεις του Ταμείου Εθνικής Άμυνας".

Ευάγγελος Βενιζέλος, υπουργός Εθνικής Άμυνας, συνέντευξη τύπου, 12.1.2010

Όλοι μέχρι τώρα μιλούσαν

για παραχώρηση του στρατοπέδου Παύλου Μελά

και εννοούσαν παραχώρηση κατά κυριότητα και όχι κατά χρήση.

Εννοείται πως η παραχώρηση θα είχε αποδέκτη το Δήμο Σταυρούπολης.

Τώρα μιλάμε για προγραμματική σύμβαση.

Δεν υπάρχει κάποια διαφορά;

Προγραμματική σύμβαση δεν σημαίνει συνεταιριλίκι;

Ρωτάω για να καταλάβω πού το πάει ο υπουργός.

Η ισχύς των λόγων των πολιτικών και το στρατόπεδο Παύλου Μελά

Διεκδικούμε την απόδοσή του στο Δήμο Σταυρούπολης με τη δική του ευθύνη για τον τρόπο αξιοποίησής του. Η ΤΑ είναι ώριμη και ικανή να διαχειριστεί μεγάλα ζητήματα. Οι Δήμοι έχουν δώσει πολλές εξετάσεις και έχουν πετύχει στον τομέα των αστικών αναπλάσεων και μπορούν να διασφαλίσουν τη βέλτιστη αξιοποίηση του στρατοπέδου με στόχο την ποιότητα ζωής των πολιτών και την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Σάββας Σερασίδης, δήμαρχος Σταυρούπολης, 5.4.2007

Ο Δήμος Σταυρούπολης έχει το πολύ σημαντικό προνόμιο να είναι ο Δήμος στα όρια του οποίου βρίσκεται η έκταση αυτή, αλλά φυσικά το μέγεθός της υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες του Δήμου Σταυρούπολης και δικαιούχος είναι κάθε πολίτης ο οποίος περιμένει να κάνει χρήση των κοινωνικών, σε τελική ανάλυση, υπηρεσιών που μπορεί να παρασχεθούν στο χώρο αυτό.

Ευάγγελος Βενιζέλος, υπουργός Εθνικής Άμυνας, 9.1.2010

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου το ιδιοκτησιακό καθεστώς του στρατοπέδου Παύλου Μελά.

Σάββας Σερασίδης, δήμαρχος Σταυρούπολης, 9.1.2010

Οι θέσεις του Ε. Βενιζέλου για τα στρατόπεδα της Δυτικής Θεσσαλονίκης

Το θέμα της απόδοσης στις τοπικές κοινωνίες εκτάσεων στρατοπέδων που δεν χρησιμοποιούνται πλέον από τις Ενοπλες Δυνάμεις, συζήτησε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος, στη διάρκεια συνάντησης που είχε με δημάρχους και εκπροσώπους Δήμων της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης και τον μητροπολίτη Σταυρουπόλεως-Νεαπόλεως Βαρνάβα.

Η απόδοση αυτών των εκτάσεων είναι μια προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ και πρέπει να οργανωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είπε ο κ. Βενιζέλος.

«Μερικά στρατόπεδα μπορούν να δοθούν αμέσως, για άλλα χρειάζεται συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών κι αυτό που έχει σημασία είναι η τοπική αυτοδιοίκηση να έχει ώριμες, ολοκληρωμένες προτάσεις και να είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή τη νέα πρόκληση», τόνισε.

Ο υπουργός επεσήμανε ότι η Δυτική Θεσσαλονίκη έχει αδικηθεί, καθώς έχει πέσει θύμα βάρβαρων ταξικών διαιρέσεων του χώρου και ενός μοντέλου ανάπτυξης που υποβαθμίζει περιοχές και ανθρώπους. Γι' αυτό το λόγο χρειάζεται να γίνει αποκατάσταση των αδικιών με αντισταθμιστικά μέτρα, είπε.

Τη συνάντηση οργάνωσε η Αναπτυξιακή Εταιρία Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης και ο πρόεδρος της και δήμαρχος Νεάπολης Νάκης Λαδόπουλος είπε ότι τα στρατόπεδα που δεν χρησιμοποιούνται είναι τέσσερα (Ζιάκα, Μ. Αλεξάνδρου, Π. Μελά, Καρατάσιου) συνολικής έκτασης 1.500 στρεμμάτων και είναι καιρός να γίνει πράξη μια εξαγγελία χρόνων, γιατί θα συμβάλει αποφασιστικά στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και στην ανάπτυξη της περιοχής.

Το θέμα της απόδοσης στις τοπικές κοινωνίες εκτάσεων στρατοπέδων που δεν χρησιμοποιούνται πλέον από τις Ενοπλες Δυνάμεις, συζήτησε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος, στη διάρκεια συνάντησης που είχε με δημάρχους και εκπροσώπους Δήμων της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης και τον μητροπολίτη Σταυρουπόλεως-Νεαπόλεως Βαρνάβα.

Η απόδοση αυτών των εκτάσεων είναι μια προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ και πρέπει να οργανωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είπε ο κ. Βενιζέλος. «Μερικά στρατόπεδα μπορούν να δοθούν αμέσως, για άλλα χρειάζεται συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών κι αυτό που έχει σημασία είναι η τοπική αυτοδιοίκηση να έχει ώριμες, ολοκληρωμένες προτάσεις και να είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή τη νέα πρόκληση», τόνισε.

Ο υπουργός επεσήμανε ότι η Δυτική Θεσσαλονίκη έχει αδικηθεί, καθώς έχει πέσει θύμα βάρβαρων ταξικών διαιρέσεων του χώρου και ενός μοντέλου ανάπτυξης που υποβαθμίζει περιοχές και ανθρώπους. Γι' αυτό το λόγο χρειάζεται να γίνει αποκατάσταση των αδικιών με αντισταθμιστικά μέτρα, είπε.

Τη συνάντηση οργάνωσε η Αναπτυξιακή Εταιρία Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης και ο πρόεδρος της και δήμαρχος Νεάπολης Νάκης Λαδόπουλος είπε ότι τα στρατόπεδα που δεν χρησιμοποιούνται είναι τέσσερα (Ζιάκα, Μ. Αλεξάνδρου, Π. Μελά, Καρατάσιου) συνολικής έκτασης 1.500 στρεμμάτων και είναι καιρός να γίνει πράξη μια εξαγγελία χρόνων, γιατί θα συμβάλει αποφασιστικά στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και στην ανάπτυξη της περιοχής.

Πηγή: agelioforos.gr

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Πρέπει να σας πω ότι εγώ με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κινούμαι στη Θεσσαλονίκη, κινούμαι σε όλη τη χώρα. Δεν ασχολούμαι με το ζήτημα της Δυτικής Θεσσαλονίκης μόνον επειδή κατάγομαι απ’ αυτήν, ούτε μόνο επειδή είμαι βουλευτής Θεσσαλονίκης. Και τις παρεμβάσεις που κάνουμε εδώ για τα στρατόπεδα, τις κάνουμε σε όλες τις πόλεις, με τα ίδια κριτήρια και με την ίδια ταχύτητα.

Βεβαίως, σημασία έχει ν’ αναβαθμίσουμε στον αστικό ιστό, να εφαρμόσουμε κάποιες ορθολογικές και σύγχρονες αρχές χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και αυτό που το διατυμπανίζουμε ρητορικά, να μπορούμε να το κάνουμε πράξη προς όφελος των πολιτών. Στο πλαίσιο αυτό το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μπορεί να πάρει πολλές και σημαντικές πρωτοβουλίες, αλλά ορισμένες πρωτοβουλίες μπορούν να ολοκληρωθούν μόνο με τη σύμπραξη του Υπουργείου Οικονομικών και βεβαίως καλό θα ήταν ορισμένες μεγάλες πρωτοβουλίες μας, να κυρωθούν και από τη Βουλή με τη μορφή ενός νόμου που θα ρυθμίζει πλήρως το ζήτημα ώστε να υπάρχει μια ασφαλής νομική βάση για το πώς θα κινηθούμε.

Είναι προφανές ότι το μείζον αγαθό που διαχειρίζεται το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ως ιδιοκτήτης, είναι η μεγάλη έκταση του στρατοπέδου «Παύλου Μελά» που ανήκει στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας και που είναι ένας χώρος υπερτοπικής προοπτικής. Ο Δήμος Σταυρούπολης έχει το πολύ σημαντικό προνόμιο να είναι ο Δήμος στα όρια του οποίου βρίσκεται η έκταση αυτή, αλλά φυσικά το μέγεθός της υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες του Δήμου Σταυρούπολης και δικαιούχος είναι κάθε πολίτης ο οποίος περιμένει να κάνει χρήση των κοινωνικών, σε τελική ανάλυση, υπηρεσιών που μπορεί να παρασχεθούν στο χώρο αυτό.

Ξεκινώ λοιπόν απ’ αυτό που είναι το μείζον ζήτημα εξ αντικειμένου, λόγω του μεγέθους του. Όπως αντιλαμβάνεστε, μια έκταση περίπου 400 στρεμμάτων μέχρι τον αστικό ιστό, έχει μια πολύ μεγάλη αξία.

Η τύχη αυτής της έκτασης θα καθορισθεί με απόφαση του Ταμείου Εθνικής Άμυνας, με μια προγραμματική σύμβαση που πρέπει να συνάψουμε και πρέπει εσείς να δώσετε μια σαφή απάντηση για το ποιος κατά τη γνώμη σας πρέπει να είναι ο αντισυμβαλλόμενος. O Δήμος Σταυρούπολης προφανώς επειδή είναι μέσα στα όριά του, αλλά και ποιος θα είναι ο διαχειριστικός φορέας όλης αυτής της μεγάλης κοινωνικής επένδυσης που θα γίνει στο χώρο αυτό, ώστε να συναφθεί αυτή η προγραμματική σύμβαση η οποία θα περιέχει και όλους τους όρους της χρήσης και της κοινωνικής αξιοποίησης. Kαι αυτή θα εισαχθεί στη Βουλή για ψήφιση, για κύρωση, γιατί δεν πρόκειται να πάρουμε την απόφαση να διαθέσουμε μια τόσο μεγάλη περιουσία του Ταμείου Εθνικής Άμυνας χωρίς αυτό να εγκριθεί από τη Βουλή των Ελλήνων, για λόγους που όλοι αντιλαμβάνεστε.Ως τότε όμως, θα δώσω εντολή τώρα που το πληροφορήθηκα, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ν’ ανακαλέσει τυχόν μηνύσεις που βλακωδώς ασκήθηκαν εναντίον του Δήμου γιατί ανέπτυξε διάφορες δραστηριότητες μέσα στο χώρο του «Παύλου Μελά», ο δε Δήμος με απλή γνωστοποίηση μπορεί ν’ αναπτύσσει όλες τις δραστηριότητες που θέλει, όχι κατασκευαστικά αλλά πολιτιστικά, μέσα στο χώρο του στρατοπέδου, ανεξαρτήτως από το πού βρίσκονται οι διαδικασίες για την παραχώρηση. Αρκεί να γνωστοποιείται, να ξέρουμε τι γίνεται, για να μπορούμε να προστατεύσουμε το χώρο από αυθαίρετες πρωτοβουλίες άλλων και όχι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κυρίως για να προστατεύσουμε τα διατηρητέα κτίσματα τα οποία είναι επίσης μια πολύ σημαντική περιουσία της τοπικής κοινωνίας, όλης της Θεσσαλονίκης, θα έλεγα, της χώρας, γιατί πρόκειται για νεότερα μνημεία τα οποία προστατεύονται και από τον αρχαιολογικό νόμο.

Μόλις οριστικοποιήσετε τη δική σας πρόταση για το ποιος θα είναι ο φορέας που θα διαχειριστεί την υπερτοπική αυτή περιουσία, αμέσως θα συνάψουμε την προγραμματική σύμβαση και θα την κυρώσουμε στη Βουλή.

Βεβαίως υπάρχουν ορισμένες υπόγειες δραστηριότητες, η προοπτική δηλαδή ν’ αναπτυχθεί ένας μεγάλος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, ένα μεγάλο γκαράζ, όπου θα μπορούσε να μετέχει και το ελληνικό Δημόσιο αν γίνει αυτό. Θα μπορούσε το ΠΕΘΑ ως Νομικό Πρόσωπο να διατηρήσει τη συμμετοχή του σε αυτή τη δραστηριότητα. Δεν προβλέπεται εκεί ν’ αναπτυχθούν άλλου τύπου εμπορικές δραστηριότητες κατά κυριολεξία, παρά μόνο υποστηρικτικές των πολιτιστικών δραστηριοτήτων που προβλέπεται να αναπτύσσονται εκεί μέσα.

Βεβαίως υπάρχουν ορισμένες ανάγκες του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Εκεί στεγάζεται η στρατιωτική φυλακή η οποία έχει μια προοπτική μεταφοράς στα Διαβατά ως μικρό παράρτημα της δικαστικής φυλακής, διότι το δυναμικό της στρατιωτικής φυλακής είναι ούτως ή άλλως αμελητέο, αδιάφορο. Δηλαδή δεν επιβαρύνει σε τίποτα το συνολικό όγκο των δικαστικών φυλακών της Θεσσαλονίκης. Στεγάζεται μια δραστηριότητα ενός κέντρου ορθοπεδικών υλικών, θα δούμε πού θα μπορούσε να στεγαστεί αυτή η δραστηριότητα.Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το σχέδιο στο οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε με ταχύτατους ρυθμούς ως προς το στρατόπεδο «Παύλου Μελά». Βεβαίως ένα πολύ μεγάλο μέρος της ευθύνης ανήκει σ’ εσάς, να μας υποβάλλετε τη συγκεκριμένη πρόταση για να συνάψουμε την προγραμματική σύμβαση και να νιώσει ο Δήμαρχος Σταυρούπολης και ο Δήμος ότι δεν πιέζονται από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ότι είναι φιλική η σχέση και ότι υπάρχει καλοπιστία και διάθεση πλήρους αποδόσεως.

Υπήρχε βεβαίως πάντα ο σχεδιασμός για την κατασκευή μερικών μικρών και ήπιων συγκροτημάτων στρατιωτικών κατοικιών. Πρέπει οι Δήμοι της βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης αλλά και οι Δήμοι της ανατολικής πλευράς, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Ρυθμιστικού - θ’ απευθυνθώ στη νέα Διοίκηση του Οργανισμού Ρυθμιστικού - να μας υποδείξουν μέσα στους τόσους χώρους που νομικά ή ιστορικά έχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις, δυτικά ή δυτικότερα ή ανατολικά ή ανατολικότερα, πού μπορεί και ο Στρατός να κάνει αυτές τις περιβόητες στρατιωτικές κατοικίες, που είναι σημαντικές για το μετατιθέμενο και διαρκώς μετακινούμενο προσωπικό το οποίο δε μπορεί να διανυκτερεύει αλλού. Κάπου πρέπει να υποδειχθεί στο Στρατό να κάνει τις κατοικίες αυτές.

Να μας πείτε εσείς στο συνολικό σχεδιασμό και με την πρωτοβουλία σας, ποιος θα τις φιλοξενήσει. Βεβαίως μπορεί αυτό να μη γίνει αναγκαστικά, όπως είπα δυτικά, μπορεί να γίνει δυτικότερα, να μπορούν όμως να μετακινούνται και κάποιοι που υπηρετούν στην ανατολική πλευρά. Κάπου πρέπει να μπορεί να γίνει αυτό και ανατολικά. Να μπορέσουν να γίνουν δυο μικρά συγκροτήματα για τα οποία αγωνίζεται ο Στρατός πολύν καιρό και το μεγαλοποιούμε χωρίς λόγο και είναι και άδικο, όταν γίνεται αυτή όλη η προσφορά, να μη μπορεί να εξυπηρετηθεί ο Στρατός σε αυτό που ζητά.Θα παρακαλέσω λοιπόν να μας πείτε πού, και κάποια στιγμή σε συνεργασία και με την ανατολική πλευρά της πόλης, να δούμε και εκεί πού θα γίνει ένα συγκρότημα. Αυτό πρέπει να το εκλάβετε κι εσείς ως μια κοινωνική δέσμευση απέναντι στις Ένοπλες Δυνάμεις.Αντιλαμβάνεστε ότι όταν αναφερόμουν στα δημοσιονομικά προβλήματα, εννοούσα ότι όταν υπάρχει ένα κτηματολόγιο των Ενόπλων Δυνάμεων, ένα χαρτοφυλάκιο, πρέπει να μπορούν να εγγράφονται κάποιες αξίες και κάποιες υπεραξίες και για λόγους λογιστικούς και δημοσιονομικούς. Αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι και το πρόβλημα της ΚΕΔ. Θα ήταν αφέλεια να πιστέψει η ΚΕΔ, και δεν το πιστεύει προφανώς το Υπουργείο Οικονομικών, ότι μπορεί να αξιοποιήσει οικιστικά και μάλιστα εντατικά, εκτάσεις που η τοπική κοινωνία τις θεωρεί ως εκτάσεις δικές της. Διότι φυσικά θα δημιουργηθεί μια αντιδικία με το Δήμο ο οποίος έχει σοβαρές σχεδιαστικές και πολεοδομικές αρμοδιότητες, αντιδικίες, δίκες στο ΣτΕ που θα οδηγήσουν σε μια κατάσταση αδιέξοδη και άγονη.Άρα, σε ό,τι με αφορά, και επειδή επί των στρατοπέδων που ανήκουν στην κυριότητα του Δημοσίου το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει κι έναν ιστορικό λόγο γιατί ήταν χρήστης και κάτοχος επί δεκαετίες, θα πιέσω προς την κατεύθυνση αυτή ώστε να εξομαλυνθούν όλα τα προβλήματα που υπάρχουν. Αυτό αφορά για παράδειγμα το στρατόπεδο Ζιάκα στο Ελευθέριο – Κορδελιό όπου επί συνολικής εκτάσεως 124 στρεμμάτων, 6 θεωρεί ότι έχει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, 3 λέει ότι έχει το Υπουργείο Οικονομικών, και πάντως δεν είναι εκεί το μείζον θέμα. Το μείζον θέμα είναι τι θα γίνουν τα 124. Και αυτό που είπα προηγουμένως δίνει μια απάντηση στο τι θα γίνουν τα 124, τι πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνουν.

Η απώτερη επιδίωξη για τα 3 ή τα 6 στρέμματα: είναι αστείο ν’ αντιδικεί ενδοκυβερνητικά η μία Υπηρεσία με την άλλη, το υφέρπον ερώτημα είναι κάπου να μπορέσουν να στεγαστούν οι στρατιωτικοί οι οποίοι πρέπει να χρησιμοποιούν τα περιβόητα Σ.O.A. Αν αυτό γίνεται κάπου αλλού, δεν υπάρχει ούτε εκεί κάποιο πρόβλημα, εάν μπορέσουμε να βρούμε τη λύση.

Σε σχέση με το στρατόπεδο Καρατάσιου - έφυγαν δυστυχώς οι φίλοι μας τη Πολίχνης - έχουμε στην πραγματικότητα το ίδιο πρόβλημα: Το Υπουργείο Οικονομικών θεωρεί ότι έχει περιέλθει όλο στη ιδιοκτησία του, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με τις Υπηρεσίες του αμφισβητεί το γεγονός αυτό, αλλά η ουσία είναι ανεξαρτήτως του αν το ένα Νομικό Πρόσωπο, του Νομικό Πρόσωπο του Κράτους ή το Νομικό Πρόσωπο του Ταμείου Εθνικής Άμυνας έχει την ιδιοκτησία, τι θα γίνει αυτό.Η άποψή μου είναι ότι θα ήταν θετικό για τη δυτική πλευρά της πόλης αν οι δραστηριότητες του Πανεπιστημίου μεταφέρονταν ώς ένα βαθμό δυτικά. Δηλαδή η ιδέα της μετεγκατάστασης της Πολυτεχνικής Σχολής ξέρω ότι το προωθεί ο Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής εμένα προσωπικά ως Καθηγητή του Πανεπιστημίου και ως πολίτη με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.Κρατώ την παρέμβαση του κ. Παπαστεργίου για τα νοσοκομεία. Πρέπει να δούμε πού θα χωροθετηθούν τελικά τα δύο νοσοκομεία, το Ογκολογικό και το Παιδιατρικό. Και ίσως αυτή να ήταν μια λύση, την οποία πρέπει να εξετάσουμε γρήγορα με το Υπουργείο Υγείας. Ισχύει δε η δέσμευσή μας για την αδελφοποίηση των στρατιωτικών Νοσοκομείων με τα Νοσοκομεία του ΕΣΥ και πρέπει το 424 με το Παπαγεωργίου να λειτουργήσουν ως δίδυμο. Ήδη διαμορφώνω το σχήμα και πραγματοποιήθηκε και μεγάλη σύσκεψη χθες στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με τις υγειονομικές μας Υπηρεσίες προς την κατεύθυνση αυτή για όλη την Ελλάδα, όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη.Υπάρχει και η ΣΣΑΣ, η Στρατιωτική Ιατρική και οι άλλες Σχολές. Θέλει η ΣΣΑΣ να μετεγκασταθεί κοντά στο 424. Αυτό δεν είναι καν στρατόπεδο, στη πραγματικότητα είναι μια ακαδημαϊκή δραστηριότητα και θα ήταν λογικό η ΣΣΑΣ να μεταφερθεί κοντά στο συγκρότημα των νοσοκομείων γιατί κατά 75% είναι η Στρατιωτική Ιατρική και η Στρατιωτική Οδοντιατρική και Φαρμακευτική. Αυτή είναι η θέση μου για το στρατόπεδο Καρατάσιου.

Στο θέμα του «Παπακυριαζή»στον Εύοσμο, εκεί το πρόβλημα θα το δούμε όπως το έχετε διατυπώσει στο έγγραφο, δε νομίζω να υπάρχει κάποιο αξεπέραστο ζήτημα. Η μετεγκατάσταση έχει ένα κόστος. Εάν μπορέσουμε να καλύψουμε το κόστος μετεγκατάστασης και υποδειχθεί και ο χώρος μέσα από μια συζήτηση που μπορούμε να την οργανώσουμε, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Πρόθεσή μας μάλιστα είναι πράγματι το στρατιωτικό εργοστάσιο βάσης να φύγει και να πάει στην Άσσηρο γιατί εκεί μπορεί ν’ αναπτυχθεί σε νέες εγκαταστάσεις. Εκεί μπορούμε να βρούμε μια λύση μέσω των αντισταθμιστικών ωφελημάτων που εκκρεμούν.

Για το «Μεγάλου Αλεξάνδρου» δεν ξέρω από πού θα μπορούσαμε να βρούμε αυτή τη στιγμή τη λύση της χρηματοδότησης. Δεν ξέρω αν αυτή η Μονάδα ειδικά μπορεί να μετεγκατασταθεί με τόση ευκολία, θα το δούμε. Αυτά όμως είναι σημειακές παρεμβάσεις οι οποίες δε θα μας παρεμποδίσουν στο βασικό μας στόχο. Ούτως ή άλλως μιλάμε για το 1/5 του στρατοπέδου και ενδεχομένως να περιοριστούν ακόμη περισσότερο τα στρέμματα. Δεν ξέρω αν πράγματι χρειάζονται 60 στρέμματα. Είναι παλαιά η αντίληψη των αναπεπταμένων στρατιωτικών χώρων που έχουν αν μη τι άλλο πολύ συνολικά προβλήματα φύλαξης και λειτουργικού κόστους γενικότερα. Εμένα το κριτήριό μου είναι να είναι λειτουργικώς αναγκαίοι χώροι οι οποίοι και να φυλάσσονται με σύγχρονο τρόπο. Διότι βεβαίως δε μπορείς να μη φυλάς τους στρατιωτικούς χώρους.Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούμε. Εναπόκειται σ’ εσάς να μας δώσετε απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσα προηγουμένως. Όσο χρόνο θελήσετε, αλλά μη θελήσετε πολύ χρόνο.

Πείτε μου ότι «σε τόσο χρόνο θα δώσουμε μια απάντηση», εγώ θα κάνω τη συνεννόηση με τον Υπουργό Οικονομικών και με την Υπουργό Περιβάλλοντος η οποία παίζει επίσης έναν πολύ σημαντικό ρόλο στο ζήτημα αυτό, παραλλήλως. Δηλαδή δε θα περιμένω από σας για να ξεκινήσω αυτές τις συνεννοήσεις, θα τις κάνω τις συνεννοήσεις αυτές και θα πάρουμε και τις σχετικές αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΕΘΑ.Αλλά όπως σας είπα, όταν παίρνουμε τόσο μεγάλες πρωτοβουλίες δε μπορεί να τις παίρνουμε ερήμην της Βουλής. Άρα εντάξει το ΤΕΘΑ αλλά και προγραμματική σύμβαση και νόμος.

Απαντήστε μου στα ερωτήματα, σε πόσο χρόνο νομίζετε εσείς. Θέλετε σε ένα μήνα να πούμε; Θέλετε νωρίτερα; Δεν έχω εγώ πρόβλημα…

Πηγή: taxalia.blogspot.com

Χωρίς σχόλιο, για την ώρα. Κάτι κινείται, πάντως. Να δω και τις θέσεις των δημάρχων.

Ξανά η είδηση για συνάντηση με υπουργό για τα στρατόπεδα!

Συνάντηση με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Βενιζέλο, θα έχει το...
Δ.Σ της Αναπτυξιακής Εταιρίας Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης (οι 14 Δήμαρχοι της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης και ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ Βαρνάβας), το Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010, στις 11 π.μ, στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Νεάπολης (Ελ. Βενιζέλου 125, 3ος όροφος), με θέμα τα στρατόπεδα της Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης. Διαβάστε εδώ και εδώ.

Ελπίζω αυτή τη φορά να γίνει η συνάντηση και να βγάλει κάτι θετικό και χειροπιαστό, επειδή αν δεν προκύψει κάτι τέτοιο τώρα, γυρνάμε σε μια από τα ίδια και καλύτερα να το ξεχάσουμε το στρατόπεδο ή να αναζητήσουμε άλλους δρόμους που δεν περνάνε (αναγκαστικά) από υπουργικά γραφεία.

Αλλαγές ουσίας ή αλλαγές με επετηρίδα;

"Σε μικρής κλίμακας αλλαγές στις αντιδημαρχίες του Δήμου Σταυρούπολης, προχώρησε με απόφασή του ο Δήμαρχος, Σάββας Σερασίδης.
Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, ορίστηκε ο δημοτικός σύμβουλος και μέχρι πρότινος πρόεδρος του ΚΑΠΗ, Βασίλης Αναστασιάδης, που θα έχει παράλληλα ως αρμοδιότητες την εποπτεία και τον έλεγχο των συγκοινωνιών του ΟΑΣΘ στα γεωγραφικά όρια του Δήμου Σταυρούπολης, όπως και την εποπτεία και τον έλεγχο της Ύδρευσης και του Ηλεκτροφωτισμού.
Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Παιδείας ορίστηκε ο μέχρι πρότινος εντεταλμένος σύμβουλος σε θέματα Παιδείας, Κίμων Σαραφίδης.
Στις θέσεις τους παραμένουν οι αντιδήμαρχοι, Οικονομικών Υπηρεσιών, Ελένη Χατζηγρηγορίου, Καθαριότητας-Περιβάλλοντος και Πρασίνου, Ανέστης Περτσεμλίδης, καθώς και Κοινωνικής Πολιτικής, Νίκος Ευθυμιάδης.
Η θητεία των αντιδημάρχων θα είναι μονοετής.
Στη θέση του προέδρου της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης «ίρις» παραμένει για τέταρτη συνεχή χρονιά, ο δημοτικός σύμβουλος Κώστας Μπακατσής.
Για τη θέση του προέδρου του ΚΑΠΗ η Δημοτική Διοίκηση θα προτείνει στο Δημοτικό Συμβούλιο, τον δημοτικό σύμβουλο, Δημήτρη Πασχαλίδη".

Δεν καταλαβαίνω: Πότε πρέπει να αλλάζουν οι αντιδήμαρχοι;
Η επιλογή τους γίνεται με βάση παραταξιακή επετηρίδα, αυτό είναι γνωστό, συνέβαινε και παλαιότερα. Κανένας δήμαρχος, βέβαια, δεν θα το παραδεχτεί αυτό δημόσια. Είναι όμως λάθος. Το πρόσωπο του αντιδημάρχου πρέπει να επιλέγεται με βάση την πολιτική που θέλει και μπορεί να εφαρμόσει.
Κι αν αυτό είναι μια γενική αρχή, που δεν εφαρμόστηκε και δεν εφαρμόζεται, υπάρχει κάθε φορά και μια συγκυρία που υπαγορεύει άλλη ρότα. Υπάρχουν και αντιδημαρχίες που δεν στηρίζονται σε οργανωμένες υπηρεσίες και πρακτική ετών όπως η αντιδημαρχία έργων ή καθαριότητας. Υπάρχουν δηλαδή και αντιδημαρχίες που περιμένουν τον πολιτικό που θα τους δώσει μορφή και περιεχόμενο. Και για να το κάνει αυτό, όταν βρεθεί τέτοιο άτομο, χρειάζεται χρόνο.
Στη Σταυρούπολη, ας πούμε, δεν υπήρχε αντιδημαρχία πολιτισμού για πάνω από τρεις δημαρχιακές θητείες. Ιδρύθηκε το 2005. Ο πρώτος αντιδήμαρχος είχε θητεία 2005-2006 με τη δεύτερη χρονιά προεκλογική. Ο δεύτερος είχε θητεία 2007-2008 και ανήκε σε άλλη παράταξη από τον προηγούμενο. Ο τρίτος έκανε ένα χρόνο στη θέση και τώρα ο τέταρτος καλείται να βγάλει την προεκλογική χρονιά του 2010.

Δεν θέλω, τώρα, να κάνω κριτική. Επισημαίνω το γεγονός όπως επισημαίνω και το ότι η Σταυρούπολη χάνει στον πολιτισμό ευκαιρίες τη μία μετά την άλλη. Για την πολιτική ουσία του πράγματος παραπέμπω σε παλαιότερο κείμενό μου το οποίο κλείνει με την κατάθεση πρότασης για την θεσμοθέτηση αντιδημαρχίας πολιτισμού και την ίδρυση του Γραφείου Πολιτισμού στο Δήμο Σταυρούπολης, εν έτει 2003.

Περιοδικό για την επανεκλογή δημάρχου

Το νέο τεύχος της διοίκησης του Δήμου Σταυρούπολης:
Μια απέραντη ντροπή.
Μια απύθμενη αλαζονεία.
Αδίστακτη πολιτική.

Η ύλη του με λίγα λόγια:

-Θα κάνουμε και θα πούμε ό,τι θέλουμε αρκεί να ξαναβγούμε.
Εσείς, ξαναβγάλτε μας και σκάστε!

Αφήγηση παραμυθιών σε βιβλιοπωλείο στη Σταυρούπολη

Ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο που επιμένει να πουλά βιβλία και να κάνει εκδηλώσεις. Στη Σταυρούπολη. Πρωινά Σαββάτου με παραμύθια για παιδιά μα και μεγάλους. Όλοι έχουμε ανάγκη μια καλή αφήγηση. Μας λείπει αυτή η αίσθηση. Κοντά κοντά ο ένας με τον άλλον και με βασικό εργαλείο την ανθρώπινη φωνή.

Έγινε ή δεν έγινε η σύσκεψη για τα στρατόπεδα;

Το δελτίο τύπου της Αναπτυξιακής Εταιρίας ΒΔ Θεσσαλονίκης, που αναδημοσίευσα κι εγώ έγραφε για Δευτέρα 14.12.2009.

Η εφημερίδα "σήμερα στη Θεσσαλονίκη" το Σάββατο είχε πρωτοσέλιδο την είδηση χωρίς αναφορά σε ημέρα και ώρα της σύσκεψης.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, είχε μια συνέντευξη τύπου του υπουργού, όπου ανακοινώνεται η απουσία του από την Ελλάδα στις 14 και 15 του μήνα:

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Ευ. Βενιζέλος:Καλημέρα σας. Ευχαριστώ πάρα πολύ που ανταποκριθήκατε. Ξέρω ότι η Παρασκευή είναι μια πολύ δύσκολη μέρα, αλλά επειδή η άλλη βδομάδα περιλαμβάνει μια δική μου απουσία στις Βρυξέλλες γιατί Δευτέρα και Τρίτη διεξάγεται κοινό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεδριάζει και το Διοικητικό Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Αμυντικού Οργανισμού σε επίπεδο Υπουργών Άμυνας και επειδή στη συνέχεια την Πέμπτη έχουμε Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, έπρεπε αυτές οι αποφάσεις να ληφθούν σήμερα και έτσι είχαμε μία επιτάχυνση των διαδικασιών ώστε να είναι σαφής και επίσημη η θέση της χώρας σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα.

Σε άλλο μέσο ενημέρωσης δεν βρήκα τίποτε σχετικό. Έγινε λοιπόν ή δεν έγινε η σύσκεψη για τα στρατόπεδα της Θεσσαλονίκης;

Συνάντηση για τα στρατόπεδα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συνάντηση με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας
για το θέμα των στρατοπέδων

Συνάντηση με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Βενιζέλο, θα έχει το Δ.Σ της Αναπτυξιακής Εταιρίας Βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης (οι 14 Δήμαρχοι της Δυτικής Θεσσαλονίκης και ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ Βαρνάβας), τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009, στις 10 π.μ, στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Νεάπολης (Ελ. Βενιζέλου 125, 3ος όροφος), με θέμα τα στρατόπεδα της Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Για την
Αναπτυξιακή Εταιρία Β.Δ. Θεσ/νίκης

Ναθαναήλ Λαδόπουλος
Δήμαρχος Νεάπολης
Πρόεδρος Δ.Σ

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ
ΒΔ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.
28ης Οκτωβρίου148Β
Τηλ. 2310 643140- Fax 2310 587479
E-mail: anae@anae.gr
Θεσσαλονίκη 11-12-2009

Γουρμπάνις πούλι μ' το Urban 'ς

Με τις υγείες μας...

Στην τελευταία εκδήλωση του Δήμου Σταυρούπολης με το βαρύγδουπο τίτλο "Λαϊκή Συνέλευση", ο δήμαρχος Σάββας Σερασίδης επικαλέστηκε συνάντησή του με τον ΥΕΘΑ Ευάγγελο Βενιζέλο και λίγο πολύ παρουσίασε ως τελειωμένη υπόθεση την απόδοση του στρατοπέδου Παύλου μελά στη Σταυρούπολη και δι' αυτής στη κοινωνία της Θεσσαλονίκης για μητροπολιτικό πάρκο χωρίς άλλο τσιμέντο. Προφορικά, αυτά. Γραπτό, τίποτε.
Σήμερα ο "Αγγελιοφόρος" έχει δύο κείμενα για το μέλλον της Θεσσαλονίκης. Σε κανένα από αυτά δεν επισημαίνεται το Παύλου Μελά ως προοπτική ανάσας για όλη την πόλη.
Το δεύτερο μάλιστα κείμενο με τις θέσεις του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων διά στόματος υφυπουργού Γιάννη Μαγκριώτη έχει 41 (τέτοιες) θέσεις για το μέλλον της Θεσσαλονίκης, έχει ένα στρατόπεδο για μητροπολιτικό πάρκο αλλά δεν είναι του Παύλου Μελά.
Θα μου πείτε, δεν είναι τίποτε τελειωμένο. Ξέρω.
"Είναι ένα στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης και διαχείρισης θεμάτων της Θεσσαλονίκης που θα προκύψει από:
α. Μια προκαταρκτική μελέτη στόχων.
β. Ενα διεθνή διαγωνισμό για το στρατηγικό αστικό σχεδιασμό της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης περιοχής, όπως είχε πει και ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου.
Τέσσερις ενότητες θεμάτων και 41 προτάσεις πρέπει άμεσα να προωθηθούν και να αποτελέσουν το πλαίσιο του στρατηγικού επανασχεδιασμού της πόλης"

Τώρα, λοιπόν, την ώρα της διαβούλευσης για το μέλλον της Θεσσαλονίκης, να γίνει μια ωραία εκδήλωση μέσα στου Παύλου Μελά, να έρθουν και όλοι οι αγωνιστές για το περιβάλλον, για να ξεκαθαριστεί μια για πάντα το Μέλλον Αυτού Του Χώρου: Ένταξή του στο συνολικό σχεδιασμό της πόλης ή μια από τα ίδια;

Και Ως Συνέχεια Μια Διαρκής Λαϊκή Συνέλευση Μέσα Στο Στρατόπεδο Κάθε Πρώτη Κυριακή Του Μήνα Για Να Δούμε Σε Πόσες Κυριακές Θα Το Πάρουμε ...Απόφαση Πως Το Έχουμε ή Το Χάσαμε.

Τέχνη και πολιτική: διαφορά επιπέδου

Πήγα στην πρεμιέρα της παράστασης "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός" στο θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης, χθες Παρασκευή, 13.11.2009.
Το θέατρο ήταν γεμάτο, ο μέσος όρος ηλικίας υψηλός, άρα οι θεατές ήταν κυρίως από τον οικογενειακό και φιλικό περίγυρο των παιδιών της θεατρικής ομάδας.
Φυσιολογικό και θετικό.
Ελπίζω να είναι γεμάτο το θέατρο και τις επόμενες ημέρες.

Η παράσταση ήταν ζωντανή, έβγαλε γέλιο, τα παιδιά έπαιξαν με κέφι, ο σκηνοθέτης δεν χάθηκε σε εξυπνάδες και έμεινε στην ουσία του κειμένου. Από καλλιτεχνικής απόψεως, με εξαίρεση το υπερβολικό σκηνικό και την, εύκολη, διαχείριση του τομέα "μουσική", τα πράγματα κύλισαν ομαλά, και η Τέχνη βγήκε κερδισμένη.

Στο τέλος της παράστασης, ανέβηκε ο δήμαρχος και φίλησε έναν έναν και μία μία τους συντελεστές της παράστασης. Καλό κι αυτό. Ανθρώπινο.
Έκανε μνεία του παλιού Πνευματικού Κέντρου Σταυρούπολης από το οποίο ξεκίνησε ουσιαστικά η θεατρική ομάδα που τώρα λέγεται "Καπνομάγαζο". Την παρέλαβε, είπε, από τον Χρήστο Τσακίρη, που σαν σήμερα, πριν πέντε χρόνια έφυγε από κοντά μας.

Η φράση του αυτή ξεσήκωσε ένα αυθόρμητο χειροκρότημα από την πλατεία του θεάτρου, παρόλα τα λάθη της και τον λαϊκισμό της.

Ο Χρήστος Τσακίρης ήταν δήμαρχος όταν έχασε τις εκλογές το 1990 και ο Σάββας Σερασίδης εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος με τον νικητή εκείνων των εκλογών Σπύρο Μπαρούτα. Το ότι υπήρξε αντιδήμαρχος Πολιτισμού δεν τον καθιστά διάδοχο του Χρήστου Τσακίρη.
Για να μην πω, πως με μια τέτοια αναφορά στήνουμε μιαν αυθαίρετη γέφυρα μεταξύ 1991 και 2009 σβήνοντας όλες τις άλλες ημερομηνίες.

Ο Χρήστος έφυγε από κοντά μας το Νοέμβριο του 2005 και μας λείπει τέσσερα και όχι πέντε χρόνια.
Το χειροκρότημα του κόσμου έδειξε πως η μνήμη του είναι ζωντανή στο κόσμο της Σταυρούπολης. Γι' αυτό επανέρχομαι και επιμένω, πως η αναφορά σ' αυτόν, με αφορμή αυτές τις παραστάσεις έπρεπε να γίνει με έναν πολιτικό τρόπο που να τον τιμά πραγματικά και όχι να κλέψει λίγη από την λάμψη του, με τη θέση του νυν δημάρχου περί παραλαβής σκυτάλης από τον Χρήστο Τσακίρη. Η πολιτική για άλλη μια φορά υπέκυψε στο λαϊκισμό.

Σαν σήμερα, 14 Νοεμβρίου έγινε η κηδεία του το 2005. Εις μνήμην, ξαναδημοσιεύω (πρωτοδημοσιεύτηκε στο περ. Πόλη, αρ. 4, Δεκέμβριος 2005) τον επικήδειο του, τότε, δημάρχου Διαμαντή Παπαδόπουλου:

Άκουσέ με Δήμαρχε, πρέπει να σου μιλήσω, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα κι όχι όπως θα θέλαμε να έρχονταν.

Είσαι από τους λίγους ανθρώπους που ευλογήθηκαν με την ανυπόκριτη αγάπη του κόσμου. Σε αγάπησε αυτός ο τόπος, Χρήστο, το ξέρεις.
Είσαι από τους όμορφους ανθρώπους που έδωσαν, που χάρισαν, που χαμογέλασαν. Σε χάρηκε αυτός ο τόπος, Χρήστο, το βλέπεις στα υγρά μάτια γύρω μας.
Είσαι από τους δυνατούς ανθρώπους που αλλάζουν τον κόσμο. Την άλλαξες την Σταυρούπολη, Χρήστο, το γνωρίζουμε και σ’ ευχαριστούμε.

Είσαι από τους ανθρώπους που δεν φεύγουν ποτέ, Δήμαρχε.
Φεύγουν, ξεχνιούνται, όσοι δεν έκαναν, όσοι δεν δούλεψαν, όσοι δεν αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν, όσοι λούφαξαν.
Όχι όσοι αγωνίστηκαν, όσοι δημιούργησαν, όσοι έβαλαν γνώση, μεράκι και δουλειά σ’ αυτό που διάλεξαν να κάνουν.
Διάλεξες να υπηρετήσεις τον τόπο σου, τον άνθρωπο της εργασίας και του μόχθου. Διάλεξες τον αγώνα για καθαρό περιβάλλον. Για σχολική στέγη. Για πολιτισμό. Για αξιοπρέπεια.

Δεν φεύγουν Δήμαρχε, οι άξιοι και οι ικανοί.
Πώς να φύγει ο μπροστάρης, ο οδηγητής; Πώς να σωπάσει ο ιδεολόγος; Πώς να στεγνώσει ο εμπνευσμένος;

Είσαι στο έργο που έκανες.
Είσαι στην πλατεία Ελευθερίας και στο πάρκο της Σόλωνος.
Είσαι στην άσφαλτο της Ομόνοιας.
Είσαι στα μάρμαρα της Μονής Λαζαριστών.
Είσαι στη σκηνή του Θεάτρου μας.
Είσαι στην Τερψιθέα, στο πάρκο των Ρόδων και στην πλατεία Εδέσης.
Είσαι στα Νεόκτιστα στην πρώτη γη που πήραμε πίσω από το Στρατόπεδο του Παύλου Μελά.
Είσαι στο Δημαρχείο, είσαι στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης.
Είσαι η δυνατή φωνή κατά της ΔΙΑΝΑ από το ’80 ακόμα.
Είσαι το ανοιχτό μυαλό των πρώτων ευρωπαϊκών προγραμμάτων,

είσαι στις καρδιές μας Δήμαρχε, είσαι δίπλα μας Χρήστο.

Κύκλος παραστάσεων στο Κέντρο Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης και μια πρόταση

Θεατρική παράσταση
«Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός»

Θεατρική Ομάδα Καπνομάγαζο

Παρασκευή 13.11, Σάββατο 14.11, Παρασκευή 20.11, Σάββατο 21.11, 8:30 μ.μ.
Κέντρο Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης-Δημοτικό Θέατρο (Λαγκαδά 221 Σταυρούπολη)
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Στην Ελλάδα της Κατοχής, δυο άτεκνα ζευγάρια προσπαθούν μάταια να «πιάσουν» παιδί με την υπόκρουση των βομβαρδισμών, όταν η Παναγία η Γλυκοφιλούσα στέλνει βοήθεια…εξ’ ουρανού! Η μεγάλη θεατρική επιτυχία των Ρέππα - Παπαθανασίου που παντρεύει με αστείρευτο χιούμορ την τραγωδία του πολέμου με την ανθρώπινη τρυφερότητα.

Συγγραφείς: Μιχάλης Ρέππας- Θανάσης Παπαθανασίου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής
Σκηνικά- Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σουλιώτης
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Τσιάγκα
Κατασκευή σκηνικού- Φωτισμοί: Μάκης Μαριάδης

Παίζουν

Μίμης: Μπάμπης Καλτσίδης
Χριστίνα: Σάσα Τοσονίδου
Βαγγέλης: Γιώργος Στρέμπλης
Λέλα: Χαρά Γκιουσλή
Βικτωρία: Νίκη Μελίδου
Ιακώβ: Τέο Γαυρίδης
Πατριώτης: Αλέξανδρος Καλτσίδης
Παιδιά: Κωνσταντίνος Τσακίρης, Σωκράτης Τσακίρης, Στέφανος Καλτσίδης

Διοργάνωση Γραφείο Πολιτισμού – Θεατρική Ομάδα Καπνομάγαζο

Η Θεατρική Ομάδα «Καπνομάγαζο», ξεκίνησε τη λειτουργία της στο Δήμο Σταυρούπολης το 1981 μέσα από το Πνευματικό Κέντρο και μετέπειτα Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου. Από τον Ιανουάριο του 2004 με την κατάργηση του Κέντρου πολιτισμού η θεατρική ομάδα συνεχίζει την πορεία της και τη δραστηριότητα της μέσα από το Δήμο Σταυρούπολης.
Στα 25 χρόνια δράσης της στελεχώθηκε και στηρίχθηκε από ανθρώπους, που η αυθεντική τους ανάγκη για επικοινωνία και αναζήτηση, τους ώθησε να πιστέψουν στο θεσμό του ερασιτεχνικού – κοινωνικού θεάτρου.
Στόχος παραμένει πάντα η κοινή δράση και η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου μέσα από την ενασχόληση με πράγματα που ελευθερώνουν το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα.
Το θέατρο πρωταρχικά και η θεατρική ομάδα από την άλλη δίνουν το κίνητρο και το πεδίο για όλα τα παραπάνω.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Έλλη Αβραμίδου, Κατερίνα Καλουδοπούλου, Τριαντάφυλλος Κουρούκλας
ΛΑΓΚΑΔΑ 221, 564 30 ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 2313302833, FAX: 2313302837
E-mail: grpol@stavroupoli.gr, URL: http://www.stavroupoli.gr/

Αυτό είναι το Δελτίο Τύπου που έστειλε το Γραφείο Πολιτισμού για την έναρξη της θεατρικής σεζόν της ομάδας Καπνομάγαζο του Δήμου Σταυρούπολης. Το μείζον όμως θέμα είναι πως σ' αυτήν την σεζόν η ομάδα παρουσιάζει το σύνολο των έργων που ανέβασε από το 2005 μέχρι σήμερα. Σαν να λέμε τα ΑΠΑΝΤΑ ΣΑΚΑΤΖΗ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της επιλογής του συγκεκριμένου ανθρώπου στη θέση του σκηνοθέτη της ομάδας.

Νομίζω πως κάτι τέτοιο γίνεται για πρώτη φορά από ερασιτεχνική δημοτική θεατρική ομάδα και οφείλεται στο καλό κλίμα συνεργασίας πρώτα από όλα μέσα στην ίδια την ομάδα. Είναι ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση να γεμίσει το θέατρο του ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ παραστάσεις με διάρκεια βγαλμένες από τα σπλάχνα του..

Η πρεμιέρα του πρώτου έργου που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Σακατζής με το Καπνομάγαζο στη Σταυρούπολη έγινε το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2005. Την προηγούμενη ημέρα είχε πεθάνει ο Χρήστος Τσακίρης και για τη Δευτέρα είχε προγραμματιστεί η κηδεία του. Η παράσταση έγινε κανονικά, με τη σύμφωνη γνώμη και της οικογενείας του Χρήστου Τσακίρη, του Δημάρχου της Μεταπολίτευσης στη Σταυρούπολη.

Νομίζω πως αυτός ο ιστορικός κύκλος παραστάσεων, που αρχίζει ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του, σ' αυτό το κτίριο που φέρει το όνομά του και που θεμελιώθηκε και πήρε σχήμα και περιεχόμενο χάρις στην επιμονή του, θα έπρεπε να είναι αφιερωμένος στη μνήμη του.

Κώστα Μπακατζή, αντιδήμαρχε πολιτισμού Σταυρούπολης, ξέρω ότι συμφωνείς, σ' αυτό. Υπάρχει ακόμη χρόνος.

Παρουσιάζω εδώ με χαρά όλο το πρόγραμμα και δεν δίνω και μεγάλη σημασία στην επανάληψη του (επισημανθέντος τον Φεβρουάριο) λάθους που μετατρέπει σε Σταχτομαζώχτρα την Σταχομαζώχτρα του Παπαδιαμάντη για την οποία δυο λογάκια τα ξαναείπα.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009
Παρασκευή 13, Σάββατο 14 & Παρασκευή 20, Σάββατο 21

«Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός»

Κείμενα: Μιχάλης Ρέππας - Θανάσης Παπαθανασίου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009
Παρασκευή 4, Σάββατο 5 & Παρασκευή 11, Σάββατο 12

«Ζευγάρια σε κρίση»

Μονόπρακτα έργα των Π. Μάτεσι, Ζ. Κοκτώ, Ντάριο Φο και Φρ. Ράμε.
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

Παρασκευή 18, Σάββατο 19

«Ο καθείς κατά τα έργα του κρίνεται»

4 δραματοποιημένα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Το Χριστόψωμο, Η
Σταχομαζώχτρα, Η Ντελησυφέρω, Ο Αμερικάνος.
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010
Παρασκευή 8, Σάββατο 9

«Ο καθείς κατά τα έργα του κρίνεται»

4 δραματοποιημένα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Το Χριστόψωμο, Η Σταχομαζώχτρα, Η Ντελησυφέρω, Ο Αμερικάνος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

Παρασκευή 15, Σάββατο 16 & Παρασκευή 22, Σάββατο 23

«Λυσιστράτη 2017»

Συγγραφή: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

Παρασκευή 29, Σάββατο 30

«Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός»

Κείμενα: Μιχάλης Ρέππας - Θανάσης Παπαθανασίου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010
Παρασκευή 5, Σάββατο 6

«Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός»

Κείμενα: Μιχάλης Ρέππας _ Θανάσης Παπαθανασίου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής