Παρουσίαση του κόκκινου Κανάκη

Το βιβλίο "Στα ίχνη του κόκκινου Κανάκη" θα παρουσιαστεί το Σάββατο 5 Απριλίου 2014, στις 8μμ στο "Στέκι νεολαίας" του Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης. Η εκδήλωση διοργανώνεται από τον εκδότη του βιβλίου το ΚΙΑΘ-Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Θα μιλήσουν η Χαρά Ανδρεΐδου, Dr. Αρχαιολογίας-συγγραφέας και ο Αλέξανδρος Υδάτης, συγγραφέας.

Αποσπάσματα από ένα διήγημα του συγγραφέα  από το βιβλίο του "Ίχνη όζας", εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, 2013 θα διαβάσουν οι κυρίες Βάσω Μπούρη, Σοφία Παπαθανασίου, Ολυμπία Σταύρου.

Ο Χρήστος Κανάκης υπήρξε μια πολυσήμαντη προσωπικότητα που έδρασε στο συνδικαλιστικό και αυτοδιοικητικό τοπίο της Θεσσαλονίκης από το 1927 μέχρι το 1964 που σκοτώθηκε σε τροχαίο. Η καθαρά πολιτική του δράση στους τόπους εξορίας του (κυρίως Άη Στράτης από το 1935 και μέχρι λίγο πριν σκοτωθεί αφού για στελέχη τέτοιου βεληνεκούς η ελεύθερη-παράνομη ζωή εναλλάσσονταν με τη φυλακή και την εξορία) και η εμπλοκή του με την "Παλιά Κεντρική Επιτροπή" του ΚΚΕ τον καθιστά και κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής του ΚΚΕ.

Υπήρξε κοινοτάρχης των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης εκλεγμένος το 1934, ενώ εκλέχτηκε και δήμαρχος το 1957 χωρίς να του επιτραπεί να αναλάβει καθήκοντα ως εξόριστος.

Είμαι υπερήφανος που το τελείωσα αυτό το βιβλίο επειδή οι πληροφορίες για τον Κανάκη, κυριολεκτικά, μαζεύτηκαν από το πουθενά. Είμαι συγκινημένος που τα παιδιά του ΚΙΑΘ αγκάλιασαν αυτήν την προσπάθεια και έδωσαν σάρκα χάρτινη στα ψαξίματα και στις εμμονές μου.

Θέλω αυτό το βιβλίο να διαβαστεί. Θα μου πείτε και ποιος συγγραφέας δεν το θέλει για το βιβλίο του; Έτσι είναι, όμως αυτό το πράγμα, δεν το έχω γράψει για κανένα άλλο βιβλίο μου. Αυτό θέλω να διαβαστεί. Από όλους. Και από όσους ασχολούνται με την πολιτική ακόμη περισσότερο!

Στα ίχνη του κόκκινου Κανάκη. Γιατί "στα ίχνη" και γιατί "του κόκκινου"; Πρόλογος του συγγραφέα.

Πρόλογος συγγραφέα

Γιατί άραγε «Στα ίχνη του κόκκινου Κανάκη»;

Στα ίχνη λοιπόν επειδή είναι ελάχιστες οι αναφορές στον Χρήστο Κανάκη στη βιβλιογραφία της Θεσσαλονίκης και του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματός της. Ο άνθρωπος αυτός, παρόλο που ήταν εκ των πρωταγωνιστών σε κορυφαίες στιγμές της πόλης, δεν μνημονεύεται επαρκώς. Ακόμη κι όταν γράφονται σελίδες επί σελίδων για κάποιο μείζον γεγονός όπως ο «Μάης του 1936» το όνομα του Κανάκη απουσιάζει κι ας ήταν εκεί, εκ των ομιλητών την Κυριακή της κηδείας των θυμάτων και εκ των πρώτων εκτοπισθέντων ως πρωτεργάτης των γεγονότων.

Σελίδες εφημερίδων και πολύτιμα απομνημονεύματα ανθρώπων που ήρθαν σε επαφή με τον Χρήστο Κανάκη είναι τα μονοπάτια που κρύβουν τα ίχνη αυτού του ανθρώπου και είναι εντυπωσιακό πως τα ίχνη αυτά δεν δείχνουν μόνο Κανάκη αλλά δείχνουν τον κοινωνικό αγωνιστή που δεν δίστασε στιγμή να βάλει το χέρι στη φωτιά κι ας κινδύνευε να καεί. Όπως κινδύνευσε, αυτή η ίδια η αγωνιστική του υπόσταση, όταν έγινε μέλος της «παλιάς Κεντρικής Επιτροπής» την οποία ο Νίκος Ζαχαριάδης κατήγγειλε ως δημιούργημα της ασφάλειας και πέρασε όλη τη δοκιμασία της αμφισβήτησης από συντρόφους του και άντεξε και δικαιώθηκε. Δικαίωση που αποτυπώθηκε στα επίσημα βιβλία ιστορίας του κόμματός του, του ΚΚΕ.

Το παρόν βιβλίο είναι, κυριολεκτικά, στημένο λέξη τη λέξη, φράση τη φράση όπως ψάχνει κανείς κάτι πολύτιμο και το βρίσκει κομμάτι κομμάτι, ψηφίδα ψηφίδα.

Και, φυσικά, του κόκκινου Κανάκη. Επειδή, σε καμία πτυχή της πολιτικής του δράσης, δεν άφησε κανένα περιθώριο να του προσαφθεί άλλος προσδιορισμός, από αυτόν της εφημερίδας Ριζοσπάστης από το μακρινό 1934. Την προσήλωσή του στις ιδέες του την πλήρωσε ακριβά. Με την πολυετή εξορία του, με το αίμα των δυο του αγοριών.

Το όνομα Χρήστος Κανάκης ακούγεται ακόμα στη συνοικία όπου διέμενε η οικογένειά του επειδή υπήρξε δραστήριος και παραγωγικός κοινοτάρχης. Όσο κι αν η πρώτη θητεία του ήταν μόλις δεκατρείς μήνες και η δεύτερη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Δυστυχώς δεν υπάρχουν γραπτές πηγές που να μας οδηγήσουν στο κατ’ εξοχήν αυτοδιοικητικό έργο του. Έργα ασφαλτόστρωσης, παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και πόσιμου ύδατος μνημονεύονται από όσους θυμούνται και καταγράφηκαν, έτσι ακριβώς, ως μνήμες. Λείπουν γραπτές αναφορές είτε στον Τύπο, είτε στα αρχεία του Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης. Αυτά τα αρχεία, η έλλειψή τους για την ακρίβεια, είναι και ο καημός του ερευνητή. Και τι δεν θα μας έλεγαν τα πρακτικά του 1934-1935 και οι αποφάσεις του κοινοτικού συμβουλίου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Η «ανυπαρξία» πηγών για το Αυτοδιοικητικό έργο του Χρήστου Κανάκη κάνει να φαίνεται «πληθωρική» η ύπαρξη τεκμηρίων για το Πολιτικό-Κοινωνικό στίγμα του, έτσι ώστε το πορτραίτο του να έχει τις θερμές αποχρώσεις του κόκκινου χρώματος.

Αν στον ερευνητή τα γραπτά, κυρίως, τεκμήρια είναι απαραίτητα εν τούτοις η απουσία τους δεν ακυρώνει το έργο αυτό καθεαυτό. Για ποιον άλλο λόγο, παρά για την εμπιστοσύνη στις αυτοδιοικητικές του ικανότητες, ο λαός των Αμπελοκήπων θα τον εξέλεγε, το 1957 ως δήμαρχό του πλέον αν και ήξερε πως βρίσκεται εξόριστος στον Άη Στράτη; Δεν έκανε ποτέ τη θητεία του αυτή επειδή η κυβέρνηση του το αρνήθηκε. Και το αρνήθηκε επειδή την κυβέρνηση δεν την ενδιέφεραν τα αυτοδιοικητικά κριτήρια του λαού αλλά η πολιτική-κομματική δράση του εκλεγέντα. Επρόκειτο «περί μαχητικωτάτου και λίαν επικινδύνου κομμουνιστού» κατά τον αρμόδιο υπουργό, λες και αυτοί που τον ψήφισαν δεν το ήξεραν. Το «μαχητικώτατος» και το «κομμουνιστής» ήξεραν. Το «επικίνδυνος» δεν ακούμπησε τον λαό όπως φαίνεται από την ζώσα μνήμη, από την αίσθηση των παλιών Αμπελοκηπιωτών που τον μνημονεύουν με νοσταλγία, αποδίδοντάς του τιμή.

Πρόσκληση από την Ε ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης για μια θεατρική παραγωγή

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το διοικητικό συμβούλιο της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, στη συνεδρίασή του την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2014, έκανε αποδεκτή την πρόταση του συναδέλφου καθηγητή-συγγραφέα Σπύρου Λαζαρίδη και αναλαμβάνει την παραγωγή του θεατρικού του έργου με τίτλο: ΚΑΝΤΙΝΑ/CANTEEN/CAN(TEEN).

Καλούμε όσες και όσους συναδέλφισσες και συνάδελφους θέλουν να πάρουν μέρος είτε σαν ηθοποιοί, είτε σαν συντελεστές σε κάποιον άλλο τομέα της προετοιμασίας του έργου να παραβρεθούν στην πρώτη συνάντηση (Σάββατο 8 Μαρτίου 2014, 12:00 το μεσημέρι, στον 3^ο όροφο του Κέντρου Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης, Λαγκαδά 221, Σταυρούπολη) για τη συγκρότηση της ομάδας παραγωγής.

ΘΕΜΑ: Ένα θεατρικό έργο γραμμένο στις πύρινες ημέρες του Δεκέμβρη του 2008. Ένας εφηβικός έρωτας που δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Μια καντίνα στο μέσον μιας πλατείας δεν προσφέρει μόνον σάντουιτς και αναψυκτικά· γίνεται το κέντρο του κόσμου.  Ένα πτυχίο δεν σε οδηγεί, ειδικά στην Ελλάδα που γνωρίζουμε, σ’ αυτό που σπούδασες. Μια μαθητική έξοδος σε νυχτερινό κέντρο η οποία δεν τελειώνει απλώς με πονοκέφαλο το ξημέρωμα. Τα τραύματα από την μετεμφυλιακή Ελλάδα πλαισιώνονται από νέες πληγές, που βαθαίνουν στον καιρό της κρίσης. Ειδικά στρατοδικεία τότε, ανεξέλεγκτη αστυνομική καταστολή τώρα. Το μονοπώλιο της βίας από το κράτος έρχεται αρνητικός καταλύτης και τρυπώνει, απρόσκλητο, στις καρδιές νεαρών αγοριών και κοριτσιών. Ο θάνατος φεύγει από τα δελτία των ειδήσεων και φωλιάζει στις καρδιές και στο μυαλό παιδιών που έχασαν αναίτια τον φίλο τους. Ποιες είναι οι αιτίες της αϋπνίας ενός  σύγχρονου Έλληνα; Πόση ελπίδα κρύβει μια εφηβική ερωτική εξομολόγηση;

Η ΚΑΝΤΙΝΑ, όπως σημειολογικά δηλώνει ο αγγλικός όρος (CANTEEN) είναι και μια αποφασιστική και ελπιδοφόρα δήλωση: Μπορώ (can) επειδή είμαι έφηβος (teen).

ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ: Το έργο έχει τρεις πράξεις με 11, 7 και 5 σκηνές. Υπάρχουν δύο εκδοχές του έργου, όσον αφορά στη διανομή των ρόλων, με βάση το φύλο των διαθέσιμων ηθοποιών. Στην παρέα των εφήβων ανήκουν 8 ρόλοι (2 βασικοί ρόλοι αγοριών, 3 βασικοί ρόλοι κοριτσιών, ένας βουβός ρόλος ενός τοξικομανούς, 3 δευτερεύοντες ρόλοι αγοριών-κοριτσιών). Ο κόσμος των ενηλίκων εκπροσωπείται από 9 ρόλους. Στη διανομή που υπερτερούν οι γυναίκες: 3 άνδρες, 5 γυναίκες, μία ή ένας δημοσιογράφος. Στη διανομή που υπερτερούν οι άντρες οι αριθμοί αντιστρέφονται. Υπάρχει αναγκαιότητα της σκηνικής παρουσίας κάποιου πλήθους ανθρώπων σε δύο σκηνές.

ΚΕΙΜΕΝΟ: http://tsalimi.blogspot.gr/2013/12/canteen-canteen_20.html

Ελάτε μ' ένα ποίημα, έκτη φορά

Η όμορφη συνήθεια δεν εγκαταλείπεται εύκολα. Αυτή τη φορά έβαλε το χεράκι του ο ίδιος ο Πλάτωνας. Ο ορισμός του για τον ποιητή μου καρφώθηκε στο μυαλό κι ο μόνος τρόπος να ξορκίσω το κακό ήταν να ενδώσω. Ο μόνιμος συνοδοιπόρος σ' αυτήν την σειρά εκδηλώσεων, "ο δείμος του πολίτη" δήλωσε και πάλι παρών, το φιλόξενο bar 16 ξαναάνοιξε τις πόρτες του, οπότε, ξεκινάμε.
Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014, ερχόμαστε στο bar 16, στην Τερψιθέα της Σταυρούπολης  (Μ. Αλεξάνδρου και Κανάρη 1, τηλ. 2310655436), ακούμε όμορφη μουσική, πίνουμε το ποτό μας, βγάζουμε από την τσέπη μας το μαγικό τεφτέρι με το αγαπημένο μας ποίημα (δικό μας ή κάποιου άλλου, γνωστού ποιητή ή απλώς κάποιου φίλου) και το διαβάζουμε από το μικρόφωνο. Αν, πάλι, είμαστε ντροπαλοί τύποι τότε το δίνουμε σε κάποιον από τους διοργανωτές και το βγάζουν εκείνοι στον αέρα. Αν είστε μακρυά και θέλετε να πάρετε μέρος, στέλνετε το ποίημά σας με σχόλιο σ' αυτήν εδώ την ανάρτηση και η ευχή σας θα πραγματοποιηθεί. Στα ηχεία, εκτός από μουσική και τραγούδια θα ακούμε και φωνές ποιητών και ποιητριών να διαβάζουν ποιήματά τους.
Και, κάτι ακόμα. Σε κάθε εκδήλωση υπάρχει και μια ποιητική έκπληξη. Ένα ένθετο εικοσάλεπτο, προσφορά των διοργανωτών.
Όποιος ή όποια χρειάζεται μια εικόνα από κάποιες από τις προηγούμενες εκδηλώσεις, δεν έχει παρά να επισκεφθεί τα links στην μπάρα αριστερά κάτω από τον τίτλο "Τι απέγιναν εκείνες οι blog-ο-πρωτοβουλίες;"

Οικόπεδα επί της ασφάλτου

Η μούργα

Τα ρέματα στη δυτική Θεσσαλονίκη γνώρισαν μεγάλες πιένες εκείνα τα χρόνια. Κόσμος και κοσμάκης ανεβοκατέβαινε στις όχθες τους και μέτραγε τη γη που αγόρασε. Ο Νώντας Δεράμπελας κατέβηκε από το αυτοκίνητο στην έρημη γη. Η πεθερά του Φεβρωνία Λιακούδη τον ακολούθησε. Τρίτη 6 Ιουλίου 1965. Είχαν αγοράσει εξ αδιαιρέτου ένα οικόπεδο διακόσια τετραγωνικά στην Ηλιούπολη, ανάμεσα Σταυρούπολη και Εύοσμο. Κοίταξαν γύρω τους. Ούτε άσφαλτο έβλε­παν, ούτε εργοστάσια, ούτε τίποτε. Δαγκώθηκαν αλλά δεν είπαν τίποτε. Η προ­καταβολή δόθηκε, το προσύμφωνο υπογράφτηκε. Ποιο είναι τι δικό μας; Ρώτησε η Φεβρωνία τον άνδρα που τους συνόδευε. Το 135, απάντησε εκείνος με τελείως φυσικό ύφος σα να έλεγε το δίπατο με τα κεραμίδια απέναντι από την εκκλησία.

Α! Έκανε η Φεβρωνία. Πού είναι, αν επιτρέπετε, αυτό το 135; Άρχισε να κοχλάζει μέσα της. Αμέσως μανδάμ, έκανε ο ντελικανής και έβγαλε από τον χαρτοφύλακά του έναν χάρτη. Πήγε στην άκρη ενός ρέματος, κοίταξε δεξιά και αριστερά, πλη­σίασε έναν πάσαλο με κόκκινη λαδομπογιά στο πάνω μέρος του και έδειξε κά­που. Κατά εκεί, εκατόν τέσσερα μέτρα ακριβώς βρίσκεται η δυτική πλευρά του οικοπέδου σας. Να δέστε και στον χάρτη. Θα σας εξηγήσει και ο τοπογράφος στο γραφείο. Μην ανησυχείτε καθόλου, η εταιρία μας είναι η πιο αξιόπιστη εταιρία πωλήσεως οικοπέδων σε όλη τη Θεσσαλονίκη. Είπε το ποίημά του ο συνοδός. Τι να τον κάνω τον χάρτη άνθρωπέ μου. Εδώ ήρθαμε να δούμε το οικόπεδο που αγοράσαμε. Ποιο είναι το οικόπεδο; Ο Νώντας ένιωθε να χάνει τον έλεγχο. Γύρω του υπήρχε έρημος τόπος. Πάσσαλοι καρφωμένοι στο χώμα σημάδευαν υποτί­θεται τα οικόπεδα. Σύγχρονος ρυμοτομία, δρόμοι, πλατείες, εκκλησία,  αυτόνο­μον υδραγωγείον και τακτικότατη συγκοινωνία, θυμήθηκε τα λόγια του πλασιέ στο καφενείο των Σερρών, ο Νώντας. Δεν βλέπω τίποτε από εκείνα που μας είπε ο άνθρωπός σας στα Σέρρας. Θέλουμε τα λεφτά μας πίσω. Αγρίεψε. Κάνετε λά­θος κύριε. Θα παραλάβετε ότι ακριβώς πληρώσατε και αυτό που πληρώσατε πε­ριγράφεται με σαφήνεια στο προσύμφωνο που υπογράψατε. Χρήματα δεν επι­στρέφονται. Το οικόπεδο θα γίνει δικό σας με την καταβολή του υπόλοιπου πο­σού και με την υπογραφή του οριστικού συμβολαίου. Η φωνή του συνοδού σκλήρυνε και τα μάτια του στένεψαν. Ο Νώντας κινήθηκε απειλητικά εναντίον του. Η Φεβρωνία μαζεύτηκε φοβισμένη καθώς είδε τον σωφέρ, που μέχρι τότε έμενε στη θέση του αμίλητος, να κατεβάζει το αριστερό του πόδι στο χώμα, να πιάνει με το αριστερό του χέρι την ανοιχτή πόρτα, να σχηματίζει με το δεξί αγκώνα μοχλό στην κολόνα του ουρανού του αυτοκινήτου, να σηκώνεται και να ξετυλίγει ένα σώμα ατελείωτο. Όταν τελείωσε το ξεδίπλωμα, ένα κορμί γυμνα­σμένο κίνησε κατά το Νώντα, ολόρθο και απειλητικό κι ένα χρυσό δόντι γυάλισε κάτω από το παχύ μουστάκι καθώς τραβήχτηκε το μισό πάνω χείλος για να βγει μια βραχνή, ακατέργαστη φωνή: Αργούμε κύριε Δημήτρη; Το ύφος του σωφέρ θα μπορούσε να περάσει και για αδιάφορο. Η ερώτησή του απευθύνθηκε στον συ­νοδό, σαν ερώτηση ρουτίνας. Το ένα χέρι του όμως, ήρθε πίσω από την πλάτη του, χού­φτωσε κάτι κι έμεινε εκεί ακίνητο. Το στήθος του έτσι βγήκε μπροστά, τσίτωσαν τα κουμπιά και τεζάρισαν οι κουμπότρυπες. Κόλλησε  το βλέμμα τής Φεβρωνίας στο καρώ πουκάμισο, να δει το ύφασμα να σκίζεται, αλλά τίποτε δεν γίνονταν. Όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά. Ή σχεδόν όλα. Η Φεβρωνία δεν την άντεξε τόση κουφόβραση, ένωσε τα γόνατά της και έγειρε λίγο στο πλάι καθώς ένιωσε να μουσκεύει η κιλότα της και έβγαλε μια ψιλή φωνή. Πάμε Νώντα. Ό,τι ήταν να το δούμε το είδαμε. Πάμε να φύγουμε. Είπε αλλά δεν κουνούσε από τη θέση της. Πού να φύγει; Με τα πόδια; Δεν ήξερε ούτε πού βρισκόταν, ούτε πού ήθελε να πάει. Ο Δημήτρης, ο συνοδός, επανέκτησε την αυτοκυριαρχία του και καθησύ­χασε τους γύρω του. Τώρα Σοφοκλή, φεύγουμε. Περάστε κυρία Φεβρω­νία στο αμάξι. Κύριε Νώντα, παρακαλώ, περάστε κι εσείς. Ο κύριος Αλέξης Λε­ψιάδης θα σας εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια την κατάσταση και θα σας λύσει όλες σας τις απορίες. Παρακαλώ, είπε και στάθηκε δίπλα στο Σοφοκλή για καλό και για κακό.

Πράγματι μπήκαν όλοι στο αυτοκίνητο και έφυγαν. Ο Νώντας δεν είχε καμία διάθεση να μιλήσει με τον οικοπεδούχο. Τι να του έλεγε; Δεν είδε με τα μάτια του; Κατάλαβε πως την έφαγε τη φόλα και ήθελε να βρεθεί όσο μπορούσε γρη­γορότερα σε δικό του περιβάλλον. Ανάμεσα σε φίλους και σε ανθρώπους που μπορούσε να εμπιστευτεί. Εκεί θα έφτυνε τα καρφιά και το δηλητήριο. Θα άκουγε και κανένα λόγο παρηγοριάς. Η πλάτη του Σοφοκλή μπροστά του τού έκοβε κάθε διάθεση για επιπλέον παραμονή στη Θεσσαλονίκη. Στο πρακτορείο πηγαίνετέ μας να φύγουμε. Θα μιλήσω στο τηλέφωνο με τον κύριο Λεψιάδη. Είπε με φωνή λαχανιασμένη από την οργή και την ανημπόρια.

Το λεωφορείο γέμισε γρήγορα και πεθερά και γαμπρός κάτσανε κάπου στη μέση. Σα βγήκανε από το Δερβένι και στρίψανε για τα Σέρρας ο σωφέρ δυνάμωσε το ραδιόφωνο. Κατηγορηματική ήτο η διάψευσις του υφυπουργού αμύνης δια την πληροφορίαν περί δολιοφθοράς εις οχήματα και καύσιμα στρατιωτικής μονάδος εις τον Έβρον. Η πληροφορία, ήτις εμεταδόθη παρά ενίων εφημερίδων, έλεγεν ότι εις την μονάδαν 391 ΕΜΑ διεπιστώθη ότι η βενζίνη η παραληφθείσα διά την κίνησιν των αρμάτων από τον 778 λόχον μεταφορών, ήτο νοθευμένη δι’ ύδατος και μηχανελαίου, με συνέπειαν να ακινητοποιηθούν άρματα μάχης πολλών μο­νάδων του Έβρου και ότι ανακρίσεων επελήφθη η 12^η μεραρχία. Ο υφυπουργός εθνικής αμύνης κ. Παπακωνσταντίνου, ερωτηθείς εδήλωσε τα εξής: “Εάν τα χαλ­κεία της ΕΡΕ ομιλούν περί δολιοφθοράς, πρόκειται περί ασυστόλου και κακοή­θους ψεύδους. Είναι συνήθη φαινόμενα ακαθαρσιών εις τον πυθμένα των βαρε­λίων καυσίμων”.

Αλλάζομεν θέμα.

Αμετάβλητος παραμένει η κατάστασις της βασιλίσσης. Θεωρείται πιθανή χει­ρουργική επέμβασις την Πέμπτην αν δεν επέλθη ο τοκετός. Ο βασιλεύς έπαιξεν ποδόσφαιρον με δύο ομάδας δημοσιογράφων ευρισκομένων εις την Κέρκυραν δια να καλύψουν το γεγονός του αναμενόμενου τοκετού. Δημοσιογραφικαί πηγαί εξάλλου κάνουν λόγο περί λανθασμένου υπολογισμού της ημέρας ενάρξεως της κυήσεως.

Τς, τς, τς έκανε με τη γλώσσα της σφηνωμένη στα δόντια, η Φεβρωνία. Εδώ γκο­τζάμ στρατηγοί δε μπορούν να ξεχωρίσουν τη μούργα από το μηχανόλαδο, γκο­τζάμ βασίλισσα δεν ξέρει πότε γκαστρώθηκε και εμείς θα βρίσκαμε με το πρώτο το οικόπεδο στα ρουμάνια της Σαλονίκης;

Σημείωση: το δεύτερο από τα τέσσερα μέρη του διηγήματος "Οικόπεδα επί της ασφάλτου" από το βιβλίο "Ίχνη όζας", εκδόσεις Ζήτρος, 2013

Ραδιοφωνική συνομιλία με τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο

Εκπομπή του Βαγγέλη Ραπτόπουλου στο ραδόφωνο "105,5 στο κόκκινο" με τίτλο "και λίγα λέω". Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014, 18:30-19:00. Φιλοξενούμενος ο Σπύρος Λαζαρίδης με αφορμή το βιβλίο του "Ίχνη όζας", διηγήματα, εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, 2013. Τα διηγήματα καλύπτουν 100 χρόνια δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης. Γίνεται αναφορά και στο βιβλίο του Σπύρου Λαζαρίδη "στα ίχνη του κόκκινου Κανάκη", μια προσπάθεια φιλοτέχνησης του πορτραίτου του πρώτου κομμουνιστή κοινοτάρχη στη Θεσσαλονίκη, το 1934, τον Χρήστο Κανάκη. Το τελευταίο διήγημα του βιβλίου "Ίχνη όζας" αναφέρεται στον Χρήστο Κανάκη.

Λεμπέτ_100

Ήδη έξι μέρες μέσα στο προεκλογικό 2014. Το 1914 είναι το γενέθλιο έτος του πρώτου προσφυγικού οικισμού στις παρυφές της οδού Λαγκαδά άρα γενέθλιο έτος και του συνόλου των οικισμών με προσφυγικές ρίζες που από το 1922 κατέκλυσαν την δυτική ύπαιθρο της Θεσσαλονίκης. Από το Νοέμβριο του 2011 μέχρι και τον Αύγουστο του 2013 υπέβαλα στο δήμο Παύλου Μελά συνθετικές προτάσεις για πολύπλευρο εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων προσφυγικής Δυτικής Θεσσαλονίκης. Την τελευταία πρόταση του 2013 την κατέθεσα με την αγωνία ότι θα συνθλιβεί στην προεκλογική σκοπιμότητα αλλά το τόλμησα με την ελπίδα πως ίσως και να τα κατάφερνε να επιβιώσει. Ετοίμασα και μια παρουσίαση για να υποστηρίξω την πρόταση στο δημοτικό συμβούλιο. Ακόμα περιμένω. Κρίμα, λέω. Δεν βάζω εδώ τα κείμενα των προτάσεων, βάζω όμως την παρουσίαση. Έτσι για να έχουμε να λέμε για το τι θα μπορούσε να γίνει αν κάποιοι ενδιαφέρονταν έστω και λίγο.

ΚΑΝΤΙΝΑ / CANTEEN / CAN(TEEN)

Πηγή εικόνων: http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

Ένας εφηβικός έρωτας που δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Ένα θεατρικό έργο γραμμένο στις πύρινες ημέρες του Δεκέμβρη του 2008. Όλο το κείμενο.

Φτυστός ο Μακαρίτης

Μια όμορφη ιδέα, γίνεται ένα έξυπνο κείμενο. Αυτό δουλεύεται και ξαναδουλεύεται και παίρνει την μορφή ενός θεατρικού έργου. Με ρυθμό, με ανάσες, με ζωή μέσα του. Φτάνει; Δεν φτάνει. Το παίρνει στα χέρια του ένας σκηνοθέτης μάστορας, το βλέπει από δω, το βλέπει από κει, μπαίνει στον κόσμο του και τον μπολιάζει με τον δικό του. Φτάνει; Δεν φτάνει. Βρίσκει τους τεχνικούς του. Να συνεννοούνται μ' ένα βλέμμα. Φτάνει; Δεν φτάνει. Βρίσκει τους ηθοποιούς του. Να το 'χουν στο αίμα τους και να ξέρουν ν' ακούνε. Μετά τους αφήνει και κελαηδάνε. Φτάνει; Δεν φτάνει. Πρέπει να βρει και τη σκηνή, το θέατρο, την αίθουσα, τον επιχειρηματία, την εφορία, τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, να το ντελαλήσει βρε αδερφέ, να το μάθει ο κόσμος. Εκεί είναι το ζητούμενο. Τότε φτάνει. Έκανε ότι μπορούσε η ομάδα κι ο καθένας χωριστά. Τώρα το λόγο τον έχουμε εμείς. Το κοινό. Οι θεατές. Που θα το νομιμοποιήσουμε αν το χαρούμε. Που θα τον ολοκληρώσουμε τον κύκλο. Ένα θεατρικό έργο δεν κρίνεται ούτε στο χαρτί με το κείμενό του, ούτε στις πρόβες με τον μόχθο των συντελεστών του. Κρίνεται με τα χνώτα των θεατών του. Περιμένω την Παρασκευή 13 Δεκέμβρη 2013 να το δω στο σανίδι. Έχω πολλούς λόγους να πιστεύω πως θα είναι πολύ καλό!

Πρεμιέρα για τη θεατρική παράσταση «Φτυστός ο Μακαρίτης» της Πένυς Φυλακτάκη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή την Παρασκευή και 13 Δεκέμβρη 2013 στο θέατρο Εγνατία στη Θεσσαλονίκη.

Τα χρέη του Μιχάλη Μπεζενόγλου φθάνουν στο ταβάνι αλλά δεν φταίει αυτός. Χρωστάει λόγω…κληρονομικότητας! Στο δικαστικό κλητήρα που καταφθάνει για να του κατάσχει τα πάντα και να τον συλλάβει, ο απελπισμένος οφειλέτης υποστηρίζει ότι η κατάρα να χρωστάει και να μην πληρώνει, να κρύβεται και να λέει ψέμματα στοιχειώνει το όνομα των Μπεζενόγλου! Ξετυλίγεται έτσι η σπαρταριστή ιστορία της κατάρας του ονόματος που περνάει από γενιά σε γενιά. Από προπάππου σε παππού κι από πατέρα σε γιο. Μια κατάρα που ξεκινάει με μια γέννα στο χωριό, συνεχίζει με μια κηδεία στην πόλη και φτάνει μέχρι τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του πρωθυπουργικού γραφείου για να καταλήξει στον καταχρεωμένο Μιχάλη του σήμερα, τελευταίο θύμα μιας…παρεξηγημένης δυναστείας! Με γέλιο και συγκίνηση, η κωμωδία «Φτυστός ο Μακαρίτης» περνάει από την ευτυχία στη δυστυχία, από την πτώχευση στην ανάκαμψη κι από την καταστροφή στο θρίαμβο, και αγκαλιάζει τη συμπεριφορά ενός λαού που αγωνίζεται ενάντια στη μοίρα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Ο θίασος της συγκεκριμένης παραγωγής είναι μια ευτυχής συνύπαρξη καλλιτεχνών που έχουν επί χρόνια υπηρετήσει το θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Η Πένυ Φυλακτάκη έχει βραβευτεί με Κρατικό Βραβείο Θεατρικών Συγγραφέων, ο Δημήτρης Σακατζής έχει συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Πειραματική σκηνή της Τέχνης και με παραγωγές του ελεύθερου θεάτρου, ενώ οι ηθοποιοί και συντελεστές της παράστασης έχουν συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ, το Δημοτικό Θέατρο του Δήμου Παύλου Μελά και με σημαντικές θεατρικές ομάδες της πόλης όπως η Ούγκα Κλάρα, η Ακτίς Αειλίου, το θέατρο «Έξω από τα Τείχη», η Sourliboom και η NoVan Theatre Group. Τη μουσική επένδυση της παράστασης επιμελείται το γυναικείο φωνητικό σύνολο Stringless.

Συντελεστές
Συγγραφέας: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής
Βοηθ. Σκηνοθέτη: Πηνελόπη Χριστοπούλου, Νατάσσα Αστρεινίδη
Σκηνικά- Κοστούμια: Μαρίνα Γκούμλα
Βοηθός σκηνογραφου: Τριανταφυλλένια Οικονόμου
Μουσική: φωνητικό συγκρότημα Stringless
Φωτισμοί/ Κατασκευή σκηνικών: Αντώνης Ζαβουδάκης, Μάκης Μαριάδης
Γραφιστική επιμέλεια έντυπου υλικού: Βασίλης Παπαδόπουλος (vassilisdesign)
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ρίτα Σίσιου

Παίζουν οι
Αγγελική Αρναούτογλου
Μάρα Γαβριηλίδου
Άννα Γεννησαριώτου
Βασίλης Κανελλόπουλος
Γιάννης Περδίκης
Λένα Πετροπούλου

Πληροφορίες της παράστασης
Επίσημη πρεμιέρα: Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 19:00
Χώρος παραστάσεων: Θέατρο Εγνατία, Π. Ιωακείμ 1, Πλατεία Αγίας Σοφίας
Τιμή εισιτηρίου:
12 ευρώ (κανονικό)
8 ευρώ (φοιτητικό, μαθητικό, άνω των 65 ετών)
5 ευρώ (για ανέργους με επίδειξη ταυτότητας και κάρτας ανεργίας)
5 ευρώ (για ομάδες άνω των 30 ατόμων)
Πληροφορίες-Κρατήσεις : 2310 225172 (ταμείο θεάτρου)
ftystosomakaritis@gmail.com
www.facebook.com/ftystosomakaritis

Η τελευταία ξενάγηση για το 2013 στην οδό Λαγκαδά

Η λίστα αναμονής αναβαθμίστηκε κι έγινε κανονικός κατάλογος. Το Σάββατο λοιπόν, 9 Νοεμβρίου 2013 στις 10 το πρωί θα γίνει η τελευταία για φέτος ξενάγηση κατά μήκος της οδού Λαγκαδά. Σημείο συνάντησης και αφετηρία της διαδρομής τα κοιμητήρια της Αγίας Παρασκευής.
Η εμπειρία των προηγούμενων πέντε ξεναγήσεων λέει πως περάσαμε όμορφα και πως αρκετοί άνθρωποι γνώρισαν πράγματα που αγνοούσαν ή για να το πω καλύτερα, προσπερνούσαν μέχρι τότε, αδιάφορα, κάποια σημεία στις καθημερινές τους διαδρομές στα οποία άξιζε να στρέψουν το βλέμμα και να γνεύσουν σιωπηλα με το κεφάλι τους πως γνωρίζουν τι έγινε ή τι υπάρχει εκεί!
Η ιστορία ενός τόπου είναι ζωντανή και η ανακάλυψή της είναι συναρπαστική είτε στέκεσαι μπροστά στην λαμπρή Αγία Σοφία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, είτε περπατάς το ταπεινό σοκκάκι στ' Αρμένικα στους Αμπελόκηπους!

(φωτογραφίες: Τριαντάφυλλος Κουρούκλας)

Παράπονο να το πω; Δεν το λέω! Παρατήρηση, το λέω!

Να πω την αμαρτία μου; Τη λέω. Πού και πού γκουγκλάρω είτε τον τίτλο κάποιου βιβλίου μου είτε το όνομά μου. Και το κάνω αυτό επειδή βρίσκω παράξενα πράγματα. Ας πούμε για την αποψινή σοδειά. Μου βγάζει πρώτα συνεργασία μου σε περιοδικό το οποίο αγνοούσα. Το ψάχνω καλλίτερα και βλέπω πως είναι σπλάχνο της οικογένειας Αποστολίδη. (http://www.renosapostolidis.gr/miniaio-periodiko-diorthoseis). Με τον Ρένο Αποστολίδη είχα μια αλληλογραφία από τον πρώτο καιρό που ξεκίνησα να γράφω για τη μοτοσυκλέτα στην ελληνική λογοτεχνία. Στο τεύχος λοιπόν 23 (Μάιος 2013) έχει δυο δικά μου ποιήματα. Πρέπει να ψάξω να το αγοράσω! (http://www.politeianet.gr/magazines/diorthoseis-teuchos-23-maios-2013-224185).
Δεύτερη ανακάλυψη: με ξέρουν στο υπουργείο Παιδείας και όχι από την εκπαιδευτική μου ιδιότητα. Σ' ένα site (http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C131/595/3928,17295/extras/texts/index_a_35_01_skambardwnis.html)
που δεν κατάλαβα πώς ακριβώς δουλεύει έχει ένα κείμενο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη παρμένο όμως από το βιβλίο μου "ΕΝΔΟΣΚΕΛΗΔΟΝ" την ανθολογία δηλαδή της παρουσίας της μοτοσυκλέτας στην ελληνική λογοτεχνία. Τιμή μου βέβαια αλλά ούτε ένα γράμμα, ούτε ένα τηλέφωνο...
Τρίτη ανακάλυψη: Το ποίημα της Μαρίας Κέντρου Αγαθοπούλου "ο μοτοσικλετιστής" βρίσκεται στο βιβλίο της Γ Λυκείου (γενικής παιδείας) (http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C131/595/3928,17274/) αλλά δεν είναι αυτή η ανακάλυψη. Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και ένα pdf (http://www.slideshare.net/orfeas70/ss-4481586) και στο scribd το οποίο στα παράλληλα κείμενα για το ποίημα της (φίλης μου) Μαρίας έχει και δικά μου ποιήματα. Δεν ξέρω ούτε ποιος τα ανέβασε ούτε γιατί ακριβώς το έκανε.
Για τις αναφορές που γίνονται στα βιβλία μου με τη μοτοσυκλέτα σε forum μοτοσυκλετιστικά, μιαν άλλη φορά.

Εννοείται πως είναι άχαρο να ανακαλύπτεις πως αυτό που κάνεις είναι τελικά χρήσιμο, αλλά αυτοί που το χρησιμοποιούν δεν μπαίνουν στον κόπο να ρίξουν ένα σύρμα ρε αδερφέ, ένα σημάδι, ένα κλείσιμο του ματιού, σαν να λένε "γεια χαρά ρε φιλάρα, δες το κομματάκι σου και στη δική μας τη βιτρίνα"!