Θέατρο δρόμου για το Πολυτεχνείο

Η βασική σκέψη για τον εφετινό γιορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου ήταν να μπει στο παιχνίδι όλο το σχολείο. Δηλαδή και ο χώρος. 

Έτσι το αίθριο έγινε σκηνή και το εσωτερικό όλο σκηνικό.

Τεχνικοί, ηθοποιοί, σκηνικά, έτοιμα.

1η σκηνή: 1967

1. Ακούγεται τραγούδι του 1967 σε ραδιοφωνική εκπομπή (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ).

2. Πέφτει ένα κινέζικο πανό με τον τίτλο της σκηνής.

3. Μία μεγάλη ομάδα αγοριών και μία αντίστοιχη κοριτσιών μπαίνουν στην πλατεία.

Δύο αγόρια και δύο κορίτσια ξεχωρίζουν, στέκονται αντιμέτωπα (αγόρι-αγόρι, κορίτσι-κορίτσι) και προχωρούν το ένα προς το άλλο. Όποιο παιδί πατήσει το πόδι του άλλου διαλέγει πρώτο άτομο για την ομάδα του. Εναλλάξ ολοκληρώνονται οι επιλογές με όσα παιδιά επιλέγονται να συντάσσονται πίσω από τον αρχηγό. Όσα είναι προς επιλογήν εκδηλώνουν την προθυμία τους να πάνε με τον ένα ή τον άλλο αρχηγό. Θα παίξουν μπάσκετ τα αγόρια και μήλα τα κορίτσια.

4. Το τραγούδι σταματάει απότομα.

5. Στη θέση του αρχίζει να μεταδίδεται ένα εμβατήριο
(Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά - Eλληνικά Εμβατήρια).

6. Ακούγεται διάγγελμα που αναγγέλλει την επιβολή της δικτατορίας και την απαγόρευση των συγκεντρώσεων πέραν των δύο ατόμων

(ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - 21_4_1967 _ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΠΑΣΑΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗΣ).

7. Τα παιδιά ακούνε κοκαλωμένα και διαλύονται τρομαγμένα.

2η σκηνή:1968

1. Πέφτει ένα κινέζικο πανό με τον τίτλο της σκηνής.

2. Εμφανίζονται θρανία στη μία μεριά της σκηνής. 

Ατμόσφαιρα φοιτητικής συνέλευσης. Ψηφοφορία.

3. Τα θρανία μετατρέπονται σε οδοφράγματα. 

Καπνοί βγαίνουν. 

Κάποια παιδιά μοιράζουν στους θεατές αφισάκια του Μάη του '68.

4. Πάγωμα.

5. Ακούγεται η φωνή του Robin Williams με το Good morning Vietnam 

(Good Morning Vietnam – Trailer) 

και αμέσως μετά το τραγούδι των πεζοναυτών από το Full metal jacket 

(Full Metal Jacket Soundtrack - I wanna be a Drill Instructor with Lyrics).

 

6. Τα παιδιά μαζεύονται στο ένα άκρο της σκηνής και σε παράταξη κοιτάνε απέναντι.
Με βηματισμό πεζοναυτών προχωράνε.

7. Απέναντί τους κατεβαίνει αργά ένα πανό με την γνωστή φωτογραφία με το κορίτσι που τρέχει γυμνό για να γλυτώσει από τις ναπάλμ. Ακούγεται στα ηχεία ένα κομμάτι από την ταινία Αποκάλυψη, τώρα (Wagner - Ride of the Valkyries).

8. Τα παιδιά πρώτα σκορπίζουν, κατεβάζουν τα κεφάλια σε υπόκλιση, πλησιάζουν την αφίσα, την κατεβάζουν, τη βάζουν στη μασχάλη τους και αποχωρούν.

3η σκηνή: 1967-1973
1. Πέφτει ένα κινέζικο με τον τίτλο της σκηνής.
2. Δικτατορία. Το σκηνικό μετατρέπεται σε θάλαμο βασανιστηρίων, στη θέση των πάγκων τα θρανία.
3. Πεζά με σκηνές βασανιστηρίων επί χούντας: Μάρω Δούκα, Μαργαρίτα Λυμπεράκη.

ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ: Ο φρουρός με τα χρυσά δόντια και το κλαδάτο πουκάμισο κλότσησε την πόρτα: Σε θέλουν απάνω. Ανασηκώθηκα ακουμπιστά στο ντουβάρι, σερνόμουν στις φτέρνες. Είπε ακόμη να ρίξω λίγο νερό στο μούτρο μου. Και μου φάνηκε ότι κουνήθηκαν οι μασέλες του. Στηρίχτηκα στον τσιμέντινο νεροχύτη. Ένα ποντίκι πέρασε ανάμεσα απ’ τα πόδια μου και χώθηκε στη μαύρη πλάκα. Επαναλάβαινα μαύρη πλάκα, μαύρη πλάκα και σαν να φυσούσαν μέσα μου οι ανάσες των κελιών. Στην υπόγεια αυλή ερημιά. Τις γυναίκες τις είχαν μαζέψει στο καμαράκι, τις είδα σκυμμένες με τα κεφάλια προς τη μεριά του τοίχου. Τους άντρες τους είχαν κατεβάσει στο μπουντρούμι.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ: Ο Καίνιχ με έδερνε καθημερινά. Προτού με δείρει μου έδειχνε το μέγεθος της γροθιάς του και το δαχτυλίδι με το μονόγραμμά του. Αυτό το δαχτυλίδι έκανε τις γροθιές του πολύ πιο επώδυνες. Άρχισα να κάνω αιμοπτύσεις. Ο Καίνιχ επίσης με χρησιμοποιούσε κυριολεκτικά για να κάνει μάθημα στους άλλους εσατζήδες. Με έπαιρνε από το κελί και έδειχνε στους άλλους πώς έπρεπε να χτυπούν. Ήμουν ο σάκος με την άμμο για να γίνεται αυτό το μάθημα. Ένα πρωί με έριξε σε δυο σωρούς τούβλα και άρχισε να με χτυπάει με τα τούβλα και να με κλωτσάει παντού, ιδίως στα γεννητικά όργανα. Την ημέρα εκείνη αποφάσισα ν’ αυτοκτονήσω. Δεν άντεχα άλλο. Δεν ήξερα πού θα πήγαιναν τα πράγματα.
ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ: Πριν μια βδομάδα μ’ είχαν ανεβάσει στα Τουρκοβούνια. Κοίταζα το φεγγάρι συννεφιασμένο, μ’ έγδυσαν και με δέρναν. Χαμήλωνε το φεγγάρι, χαμήλωνε, μετά που άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμουν στο κελί. Χτυπούσαν τα δόντια μου κι έκανα εμετό. Αγωνιούσα να μικρύνω στη γωνιά μου. Ήθελα να γίνω κουλούρα, έτρεμα κι οι πατούσες μου καίγαν. Εκείνος με τα σκιστά μάτια και το ξυρισμένο κεφάλι μού ’χωνε ένα βρομόπανο στο στόμα. Κατάπινα τους εμετούς μου κι έτρεμα.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ: Το χειρότερο βασανιστήριο στο ΚΕΣΑ ήταν η αναμονή του βασανισμού μου. Την ώρα του ξυλοδαρμού βάζαν στα μεγάφωνα το τραγούδι «ο Χάρος βγήκε παγανιά». Μας φώναζαν ετοιμασθείτε. Και περιμέναμε τη σειρά μας. Το ξύλο άρχιζε στις 9 και ήξερα ότι στο δικό μου κελί θα έφθαναν στις 12. Ήξερα ότι θα έμπαιναν μέσα να με χτυπήσουν. Και μέχρι τότε άκουγα τις κραυγές των κρατουμένων και τους αλαλαγμούς χαράς των βασανιστών. Μετρούσα τα κελιά κι έλεγα γιατί δεν είνμαι στο πρώτο, να τελειώνω. Φοβερό να περιμένεις το ξύλο. Χειρότερο κι από το ξύλο. Ν’ ακούς από δίπλα «μάνα μου θα πεθάνω», φωνές όπως σφάζουν τα μοσχάρια.
ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ: Με βασάνιζαν για να τους τα πω όλα. Ο αστυνόμος γελά και δείχνει τα δοντάκια του: θα με πετάξει από το παράθυρο. Ό άλλος με το ψαλιδισμένο μουστακάκι θα μου ξεριζώσει ένα ένα τα νύχια μου. Η μπλούζα μου έχει κοκαλώσει και με πονά στην πλάτη. Ο αστυνόμος με τα δοντάκια και τα γαλανά μάτια προτού μ’ ανεβάσουν στην ταράτσα έφερε το τσιγάρο στα ματόφυλλά μου. Μ’ έκαιγε ο καπνός, λίγο αν έκλεινα τα ματόφυλλα η στάχτη θα με τύφλωνε. Κρατήθηκα ώσπου κυλούσαν δάκρυα. Κάθε φορά που μ’ ανέβαζαν στον Τέταρτο έτρεμα μήπως μιλήσω. Και κάθε φορά άντεχα. Γέμιζε το δωμάτιο απ’ τη φοβέρα τους και μ’ εξόργιζαν.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ: Ήθελα ν’ αυτοκτονήσω. Έκανα συνέχεια αιμοπτύσεις. Δε με κρατούσαν πια τα πόδια μου. Είχα μείνει πενήντα κιλά. Μια μέρα άκουσα το γιατρό για μένα αυτός είναι έτοιμος να πεθάνει. Τότε έγινε μια αλλαγή μέσα μου. Το ’ξερα πως ο θάνατος ήταν απέναντι σ’ ένα βήμα και είπα αυτό το βήμα δεν θα το κάνω. Ορκίστηκα: θα βγω ζωντανός από εδώ. Δεν θα τους κάνω το χατήρι. Θα ζήσω.
ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ: Ήρθαν άλλες τριάντα μέρες ακόμη. Έφυγε ο Ιούλης, έκλεινα τρεις μήνες στην Ασφάλεια. Την τελευταία βδομάδα μ’ είχαν ξεχάσει. Υπολόγιζα ότι σύντομα θα με στείλουν στις φυλακές, όπως γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις. Κι ένα βράδυ, εκείνος με το ξυρισμένο κεφάλι και τα σκιστά μάτια ήρθε? δίχως πολλά μου άνοιξε το στόμα και σβήνει το τσιγάρο του στον ουρανίσκο μου. Δεν ήταν το φρικτότερο, όμως αν εκείνη τη στιγμή μ’ έσερναν γι’ ανάκριση ήμουν παραδομένη να τους τα γράψω όλα. Αλλά μ’ άφησε να σκούζω και χίμηξε στο διπλανό κελί.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ: Το πιο δύσκολο δεν ήταν πια το ξύλο αλλά η χαλιναγώγηση του εαυτού μου. Ο συντονισμός: σκέψη, συναίσθημα και κίνηση σ’ ένα μοναδικό σκοπό, την επιβίωση. Το κάθε ψίχουλο ήταν βασικό στοιχείο για να ζήσεις, δεν μπορούσες να το περιφρονήσεις, ήταν βιταμίνη. Δεν άφηνα ψίχουλο. Μετρούσα τα βήματά μου. Κι αποφάσισα να μην ακούω τις κραυγές των άλλων την ώρα του ξυλοδαρμού. Να μην ακούω τις κραυγές κανενός. Στόχος μου μοναδικός η επιβίωση, είπα λοιπόν δεν θα ακούω.

4. Τα παιδιά πηγαίνουν στους πάγκους, με πρόσωπο στο κοινό
και τραγουδάνε το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη,

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα

(Μίκης Θεοδωράκης Αντώνης Καλογιάννης Το Σφαγείο).
Σιγά σιγά συγκλίνουν και σκεπάζουν με τα κορμιά τους τους βασανισθέντες.

4η σκηνή: 1973
1. Πέφτει ένα κινέζικο με τον τίτλο της σκηνής.

2. Τα θρανία συγκεντρώνονται στη μία άκρη της σκηνής ενώ στην άλλη τοποθετούνται τραπεζάκια και καρέκλες. Φοιτητικό αμφιθέατρο και μπουάτ. Μόλις καθίσουν τα παιδιά, ξεκινάει η κίνηση στο αμφιθέατρο, όπως στη σκηνή 1968.

3. Μόλις ξεκινήσει το τραγούδι Πότε θα κάνει ξαστεριά (Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ (ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ), τα παιδιά με ντουτούκες εκφωνούν τα συνθήματα του Πολυτεχνείου και καταλήγουν στην μπουάτ όπου ενώνουν τις φωνές τους μ’ αυτήν του Ψαραντώνη.

4. Στην άδεια πλευρά της σκηνής κατεβαίνει ένα νυφικό, μία κουρελού, ρούχα που συγκροτούν μία προίκα.
5. Όλος ο κόσμος μεταφέρεται στα προικιά, τα κατεβάζει, τα διπλώνει και ξεκινάει μια γαμήλια πομπή.
6. Τραγουδούν το Ωραία που είναι η νύφη μας (ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝ’ Η ΝΥΦΗ ΜΑΣ).

7. Πρώτο πάγωμα: στα ηχεία ακούγεται η ανακοίνωση για τους αλήτες στο Πολυτεχνείο.
8. Δεύτερο πάγωμα: στα ηχεία ακούγεται ο ραδιοσταθμός του Πολυτεχνείου, Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο (hxhtiko documento polytechnio 73.wmv).



9. Ο κόσμος εγκαταλείπει τα προικιά στο δρόμο και σκορπίζει. Ξαναπαίρνουν τις ντουτούκες και συνεχίζουν τα συνθήματα. Μένει η υποψήφια νύφη μόνη με το νυφικό στο χέρι.

10. Ακούγεται εκκωφαντικός θόρυβος από ερπύστριες. Ο κόσμος οπισθοχωρεί και σχηματίζει ένα κλοιό προστασίας της νύφης. Στα ηχεία η φωνή του εκφωνητή: Αδέλφια μας στρατιώτες. Αδέλφια μας στρατιώτες. Εθνικός ύμνος (η επίθεση των τάνκς - πολυτεχνειο 1973).

11. Ακούγονται πυροβολισμοί, σταματάει η εκπομπή, τα παιδιά ξαπλώνουν όλα στο δρόμο.
12. Ένα κόκκινο πανί κατεβαίνει από ψηλά και τα σκεπάζει.

13. Ποιήματα και πεζό για τον Διομήδη Κομνηνό: Ανέστης Ευαγγέλου, Ευγενία Φακίνου, Δημήτρης Ραβάνης-Ρέντης.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Ωραία που λάμπουν
ματωμένα τα στήθη
των αδελφών μου.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Αχ, το αίμα, το αίμα
αδέρφια μου που εχύθη
πού να το κρύψω.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Ω, να προσπέσω
στα κάγκελά σου, Πόρτα,
τα στρεβλωμένα.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Τα πόδια ετούτα
να προσκυνήσω, κόρη,
που σ’ τα ετσακίσαν.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Το χώμα τούτο
Έλληνες κλείνει εφήβους.
Διαβάτη στάσου.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Ε, μαυροπούλι!
Πες τους πως στην καρδιά μου
τους έχω κλείσει.

ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ: Όταν μάθαμε ότι το γειτονόπουλό μας ο Διομήδης Κομνηνός, που έμενε στην οδό Έκτορος, απέναντι απ’ την Αφροδίτη, ήταν ανάμεσα στους νεκρούς του Πολυτεχνείου παγώσαμε. Τον ξέραμε από παιδάκι. Αποφασίσαμε με τη μάνα μου και την Αφροδίτη, που συνδεόταν πιο στενά, να πάμε στην κηδεία του. Πήρα και το γιο μου μαζί, που ήταν δύο ετών. Στο νεκροταφείο του Ζωγράφου που θα γινόταν η κηδεία πίστευα ότι θα έβλεπα όλη η γειτονιά. Είχα κάνει λάθος. Περισσότεροι ήταν οι ασφαλίτες απ’ τους συγγενείς και φίλους. Ο τρόμος βασίλευε στην πόλη. Ήταν μια περίεργη τελετή. Σιωπηλή, αν και συνοδεύαμε ένα παιδί δεκαέξι χρόνων. Μόνο τα βλέμματα μιλούσαν. Αν τυχαία ακουμπούσαν στις φιγούρες των «μυστικών», κατέβαιναν βιαστικά στο χώμα. Αλλιώς στέκονταν στα μάτια του άλλου, που είχε έρθει να δηλώσει και κάτι επιπλέον εκτός από τη συμπαράστασή του στην οικογένεια του Διομήδη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΒΑΝΗΣ-ΡΕΝΤΗΣ:
Βεβαίως,
Είχε βεβαρυμένον παρελθόν ο Διομήδης.

Πέντε χρονών στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,
δέκα χρονών ξυπόλητος,
με μια φέτα ψωμί στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.

Στα δεκαεπτά
μ’ ένα πλακάτ στο χέρι:
Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Απ’ τους νεκρούς πιο
αμείλικτο δικαστή
ξέρεις κανέναν;

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Χάδι μητέρας
αττικό χώμα γίνου
για τον Διομήδη.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Λάμψαν τα ουράνια-
ψηλά ανεβαίνει ωραίος
ο Διομήδης.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Αυτοί ’ναι οι άγιοι
που πίστεψα, παιδί μου.
Μην το ξεχάσεις.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ:
Μάταια φωνάζεις-
οι νεκροί δεν ακούνε.
Δε ζωντανεύουν.

5η σκηνή: 1974+
1. Μεταπολίτευση. Ανακοίνωση έλευσης του Καραμανλή. Κινέζικο με τη χρονιά.

2.  Σηκώνονται κάποια παιδιά ενώ παραμένουν λίγα ξαπλωμένα, νεκρά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΙΛΗΣ:
Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν.
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον Παπαδόπουλο
αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον γύψο.
Μας αναγνώρισαν γι’ αυτό οι Σκύθες και οι Τριβαλλοί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ:
Ξεχυθήκαμε στους δρόμους και πάλι.
Κουρέλια ακόμα η φωνή μας
Δεν μπόρεσε τίποτα να πει…
Οι δολοφόνοι πλένουν τα χέρια τους
Στους νεροχύτες…
Σκουπίζονται απ’ τα σχισμένα
Πουκάμισα.
Κατουράνε το αίμα μας
Με χοντρές μάνικες
Για να ξεπλυθούνε τα πεζοδρόμια
Να πάει ο κόσμος
Ήσυχα στη δουλειά του το πρωί
Μην αγριέψει το μάτι του.
Μη θυμηθεί το μεσημέρι
Το σκοτωμένο πρωινό
Και ανταριέψει…
Τα υπόλοιπα είναι για το τραγούδι
Μένει μονάχα να θυμόμαστε
Ξανά και ξανά
Στα μνημόσυνα και στις επετείους
Πως το κρατούμενο
Δεν είναι ένα…
Μαζεύτηκαν πολλά
Θα χάσουμε το λογαριασμό
Κι είναι που μας χρωστάνε
Ανεξόφλητη επιταγή το αίμα μας.

3. Όλα όσα έχουν σηκωθεί ντύνονται με ρούχα της επόμενης δεκαετίας. Βολτάρουν στη πλατεία. Η νύφη είναι αγκαζέ με τον σύζυγο και σπρώχνουν ένα παιδικό καροτσάκι.

4. Με το τραγούδι σε στίχους Νίκου Γκάτσου στα ηχεία (Κοίτα με στα μάτια-Δ.Γαλάνη (Μ.Χατζιδάκι-Ν.Γκάτσου), υπόκλιση, τέλος.

Βασική πηγή ήταν το βιβλίο του Ηλία Γκρη, Το μελάνι φωνάζει, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2003 και το διαδίκτυο.

Η ιδέα για τον ματαιωμένο γάμο, από κείμενο της Ρέας Γαλανάκη, στο εν λόγω βιβλίο.

Η «μοναξιά» των δυτικών συνοικιών

Την άγνωστη ιστορία της εκτός των τειχών Θεσσαλονίκης
από το Βαρδάρι ώς το Δερβένι και το Κορδελιό 

φωτίζει στο νέο του βιβλίο ο Σπύρος Λαζαρίδης.
Παρουσίαση στη Μονή Λαζαριστών

Προϊστορικοί οικισμοί και ελληνιστικοί τάφοι στη Σταυρούπολη, ρωμαϊκά κατάλοιπα στην οδό Λαγκαδά, βυζαντινά στην Πολίχνη, τσιφλίκια της Τουρκοκρατίας σε Λεμπέτ (Ευκαρπία), Καραϊσίν (Πολίχνη) και Χαρμάνκιοϊ (Εύοσμος), το στρατόπεδο του Ζέιτενλικ σε μία τεράστια έκταση, η έλευση των προσφύγων του 1914-1919 στην περιοχή: Το μωσαϊκό της εκτός των τειχών δυτικής Θεσσαλονίκης στο πέρασμα των αιώνων συνθέτει το βιβλίο του Σπύρου Λαζαρίδη «Η μοναξιά του Ζέιτενλικ» (εκδόσεις «Ζήτρος»), που παρουσιάζεται σε εκδήλωση σήμερα, στις 20.00, στη Μονή Λαζαριστών.
Το βιβλίο είναι μία ιστορική καταγραφή μέχρι το 1920 των όσων συμβαίνουν στη δυτική ύπαιθρο της Θεσσαλονίκης, κατά μήκος του οδικού άξονα που συνέδεε την πόλη με το Βορρά και την Ανατολή, τη σημερινή οδό Λαγκαδά. Η «Μοναξιά του Ζέιτενλικ» ενώνει σε μία έκδοση τα εξαντλημένα πλέον βιβλία του συγγραφέα «Από το Βαρδάρι ώς το Δερβένι» («Ζήτρος», 1997) και «Δι’ εγκαταστάσεως 1914» (Δήμος Σταυρούπολης, 2001 και 2005).
Ο Σπύρος Λαζαρίδης ασχολείται εδώ και δύο δεκαετίες με την έρευνα της ελάχιστα γνωστής στο ευρύ κοινό ιστορίας της δυτικής Θεσσαλονίκης. «Το έναυσμα μου δόθηκε το 1991, όταν μία παρέα παιδιών ασχολήθηκε με τη Μονή Λαζαριστών, ερείπιο τότε και με κάποια κελύφη καπνομάγαζων και άλλων κτιρίων θέλοντγης των Λαζαριστών που περιέχει τις αγοραπωλησίες που διαμόρφωσαν την τελική τους περιουσία των 500 στρεμμάτων στη σημερινή Σταυρούπολη.
«Ζέιτενλικ» στα τουρκικά σημαίνει «ελαιώνας». Η λέξη «μοναξιά» στον τίτλο του βιβλίου επιχειρεί να αποδώσει την ιδιότυπη μοναξιά την οποία έζησε η περιοχή της εκτός των τειχών δυτικής Θεσσαλονίκης για αιώνες ολόκληρους. «Υπάρχει ένα οικιστικό κενό. Στην περιοχή καταγράφονται οικισμοί των προϊστορικών χρόνων που εγκαταλείφθηκαν μετά τα ελληνιστικά χρόνια για να χτιστεί η Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια εντοπίζονται νεκροταφεία. Η μοναξιά άρχισε να σπάει με τα κτίρια που έφτιαξαν οι Λαζαριστές, αρχής γενοαλιές και σύγχρονες, καθώς και αεροφωτογραφίες και χάρτες. Στο τέλος του βιβλίου παρατίθεται ντοκουμέντο - χάρτης της γης των Λαζαριστών που περιέχει τις αγοραπωλησίες που διαμόρφωσαν την τελική τους περιουσία των 500 στρεμμάτων στη σημερινή Σταυρούπολη.
«Ζέιτενλικ» στα τουρκικά σημαίνει «ελαιώνας». Η λέξη «μοναξιά» στον τίτλο του βιβλίου επιχειρεί να αποδώσει την ιδιότυπη μοναξιά την οποία έζησε η περιοχή της εκτός των τειχών δυτικής Θεσσαλονίκης για αιώνες ολόκληρους. «Υπάρχει ένα οικιστικό κενό. Στην περιοχή καταγράφονται οικισμοί των προϊστορικών χρόνων που εγκαταλείφθηκαν μετά τα ελληνιστικά χρόνια για να χτιστεί η Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια εντοπίζονται νεκροταφεία. Η μοναξιά άρχισε να σπάει με τα κτίρια που έφτιαξαν οι Λαζαριστές, αρχής γενομένης από το παλαιό οικοτροφείο των καλογραιών, το 1858», παρατηρεί ο κ. Λαζαρίδης. «Το 1914 με τους πρώτους πρόσφυγες ξεκινάει το οργανωμένο οικιστικό ενδιαφέρον, το οποίο όμως το ακολουθούν σύντομα καταστροφές: η πυρκαγιά του '17, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόλις το 1935 δημιουργείται το πρώτο σχέδιο πόλεως».
Πυκνοκατοικημένη, αν και με άναρχο τρόπο, η σημερινή δυτική Θεσσαλονίκη δε θυμίζει σε τίποτα την παλιά της μοναξιά. Ο Σπύρος Λαζαρίδης, που ετοιμάζει και νέο βιβλίο για τις δυτικές συνοικίες το Μεσοπόλεμο, διαπιστώνει ότι στον έναν αιώνα που πέρασε από το 1914 συγκροτείται σταδιακά συνείδηση του παρελθόντος της περιοχής από τους κατοίκους της και για το λόγο αυτόν είναι πεπεισμένος ότι «η τοπική ιστορία έχει λόγο ύπαρξης».

Χρύσα Νάνου, Αγγελιοφόρος, 31/10/2012

Παρουσίαση της Μοναξιάς του Ζέιτενλικ

Την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου στις 8 μμ θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου "Η μοναξιά του Ζέιτενλικ".

Θα μιλήσουν ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας και η αρχιτέκτων Παρασκευή Κούρτη.

Ο Δημήτρης Σακατζής και η Ολυμπία Σταύρου θα διαβάσουν ένα λογοτεχνικό κείμενο του Σπύρου Λαζαρίδη που βγήκε από τα σπλάχνα του βιβλίου.

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στον ίδιο χώρο
όπου συνεχίζεται η έκθεση
"ελαιώνας/zeitenlik" 

η οποία επίσης είναι σάρξ εκ της σαρκός του υπό παρουσίαση βιβλίου.

Αυτό σημαίνει πως στο τέλος,

μ' ένα ποτήρι κρασί στο χέρι
κερασμένο από τους καλούς φίλους του κτήματος Γεροβασιλείου 

θα τριγυρνάμε την αίθουσα και θα κουβεντιάσουμε για ότι βλέπουμε και για ότι ακούσαμε.

Καλά δεν είναι;

Μονή Λαζαριστών, είσοδος από οδό Κολοκοτρώνη, 1ος όροφος.

Χάι κου με γυναίκα που πίνει Σάββατο μεσημέρι στο Κιλκίς μετά από βροχή

Μονή Λαζαριστών, ένα κτίριο "αφηγείται"...

Την ξέρουμε για τα θέατρα που λειτουργούν εκεί, τον ανοικτό συναυλιακό χώρο ή το μουσείο. Οι κάτοικοι της περιοχής ίσως θυμούνται πώς ήταν πριν από την ανάπλαση, όλοι ρίχνουν μια ματιά στο απέναντι ερειπωμένο κτίριο. Όμως, η ιστορία της Μονής Λαζαριστών ξεκινά από πολύ παλιά.

Στα κτήματα που υπήρχαν σ’ αυτήν την περιοχή της δυτικής Θεσσαλονίκης, κάπου στον 19ο αιώνα καθολικοί μοναχοί του τάγματος των Λαζαριστών αποκτούν τη βάση από την οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους Βούλγαρους της Μακεδονίας που ήθελαν να ενταχθούν στην Καθολική Εκκλησία.
«Με τη βοήθεια των Λαζαριστών, οι αδελφές του Ελέους κτίζουν το 1862 το κτίριο που είναι απέναντι στη γνωστή τώρα ως Μονή Λαζαριστών» λέει ο Σπύρος Λαζαρίδης, καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και συγγραφέας, αλλά και ο επιμελητής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας έκθεσης με τίτλο «Ελαιώνας/Ζeitenlik - Ιεροσπουδαστήριο της Μονής Λαζαριστών», η οποία εγκαινιάζεται στις 5 Οκτωβρίου.
Εκείνο το κτίριο καταστρέφεται το 1890 και στη θέση του κτίζεται το νέο, αυτό που αντικρίζει ο επισκέπτης τώρα ως ερείπιο από τη μια πλευρά του δρόμου. Όμως το 1886, απέναντι ακριβώς κτίζεται το Μεγάλο Ιεροσπουδαστήριο, αυτό που τώρα γνωρίζουμε ως Μονή Λαζαριστών.
«Αυτό φιλοξενούσε σχολές για δασκάλους και ιερείς κυρίως Βουλγάρους, και απέναντι στις Καλόγριες, όπως τις λέμε, υπήρχε ορφανοτροφείο και παιδικοί σταθμοί. Αυτό στην έκθεση θα το δείτε σε φωτογραφίες και σ’ ένα εκπληκτικό χαρακτικό» συνεχίζει ο Σπύρος Λαζαριδης, ένας από τους αφοσιωμένους στην ανίχνευση της ιστορίας του τόπου όπου ζει και εργάζεται.

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ
Έχει ήδη στο ενεργητικό του, πέρα από τα άλλα βιβλία του, και δύο αφιερωμένα στην ιστορία της περιοχής. «Από το Βαρδάρι ώς το Δερβένι» το ένα, «Δι’ εγκαταστάσεως 1914» το δεύτερο. Τα δύο αυτά βιβλία, εμπλουτισμένα με νέα στοιχεία, αποτελούν το βιβλίο «Η μοναξιά του Ζέιτενλικ», που εκδόθηκε πρόσφατα. Έτσι ο Σπύρος Λαζαρίδης, ως ο πλέον κατάλληλος, ανέλαβε μαζί με την εταιρεία που διοικεί τη Μονή Λαζαριστών να οργανώσουν την έκθεση, που στόχο έχει, όπως λέει, «να δώσει το πραγματικό ιστορικό υπόβαθρο των κτιρίων».
Υπήρχαν εκεί. Ως ερείπιο το ένα, ως χώρος όπου είχαν βρει καταφύγιο πρόσφυγες από το 1922 ώς τις μέρες μας το άλλο. Οι σεισμοί του 1978 τους υποχρέωσαν να το εγκαταλείψουν και έτσι έμεινε σιωπηλό και ξεχασμένο για χρόνια.
Μια παρέα φίλων μαζί με τον κ. Λαζαρίδη αποφασίζουν, το 1991, να φωτίσουν τα προβλήματα της δυτικής Θεσσαλονίκης. «Θελήσαμε σε μια από τις πρώτες εκδηλώσεις μας να μάθει ο κόσμος την ιστορία του κτιρίου. Είχε γίνει και ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός από τον δήμο Σταυρούπολης για την αξιοποίησή του και αποφασίσαμε να κάνουμε μέσα στο ερείπιο κάτι συναυλίες. Τότε, όταν το καθαρίζαμε και φωτογραφίζαμε τους χώρους, έρχονταν πολλοί και μας ζητούσαν συγκινημένοι να μπουν μέσα, εκεί όπου είχαν ζήσει για χρόνια». Λίγες από τις μνήμες εκείνων των χρόνων αποτυπώθηκαν και τώρα οι διοργανωτές της έκθεσης ελπίζουν «να γεννήσει αυτή η έκθεση νέα τεκμήρια για την περίοδο της παρακμής, για να ολοκληρωθεί το πορτρέτο του κτιρίου».

ΑΔΡΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΝΟΣ ΠΟΡΤΡΕΤΟΥ
Οι πρώτες γραμμές αυτού του πορτρέτου είναι οι φωτογραφίες που έχουν διασωθεί από τις διάφορες φάσεις της ζωής του, κείμενα- μεταξύ των οποίων και ένα του Ντίνου Χριστιανόπουλου- και άλλα ντοκουμέντα.
«Η δυτική Θεσσαλονίκη είναι ‘άγνωστη γη’ για τη Θεσσαλονίκη και η σχετική βιβλιογραφία αναφέρεται κυρίως στο κέντρο της πόλης. Έτσι κινηθήκαμε στις παρυφές της βιβλιογραφίας για να βρούμε έστω και μια μικρή αναφορά. Λείπει και το αρχειακό υλικό, αφού οι περιφερειακοί δήμοι είναι μεταγενέστεροι» προσθέτει ο Σπύρος Λαζαρίδης.
Στην κατά το δυνατόν ολοκλήρωση της εικόνας της Μονής αλλά και της γύρω περιοχής θα βοηθήσει και το θεατρικό δρώμενο με τίτλο «Πάνω στο χρόνο», που θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία Ελένης Δημοπούλου βασισμένο σε μαρτυρίες προσφύγων, άρθρα ξένων δημοσιογράφων, θεατρικά και άλλα κείμενα, ενώ στις 31 Οκτωβρίου ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας και η αρχιτέκτων Παρασκευή Κούρτη θα παρουσιάσουν το βιβλίο του Σπύρου Λαζαρίδη «Η μοναξιά του Ζέιτενλικ».
Η είσοδος στην έκθεση, που θα λειτουργεί ώς τις 5 Νοεμβρίου, είναι ελεύθερη. Πληροφορίες στο www.monilazariston.gr και στο 2310-589200.

του Κώστα Μαρίνου

εφημερίδα Μακεδονία 02/10/2012

ελαιώνας/zeitenlik: η πρώτη έκθεση δυτικά για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

ελαιώνας/zeitenlik

Ιεροσπουδαστήριο Μονής Λαζαριστών:

το 2012 πίσω από το 1912 έως το 1859

Η δυτική ύπαιθρος της Θεσσαλονίκης, από τα δυτικά τείχη και τις δύο πύλες τους (τη Λιταία Πύλη ή Γενί Καπού στην Αγίου Δημητρίου και τη Χρυσή Πύλη στο Βαρδάρι) μέχρι το Μπεχ Τσινάρ (Κήπος των Πριγκήπων μετά το λιμάνι) και το Νταούτ Μπαλί (Ωραιόκαστρο, δυτικά του στενού στο Δερβένι) απήλαυσε μια ιδιότυπη μοναξιά για πολλούς αιώνες. Ο τελευταίος από τους πρώτους οικισμούς έδωσε τη θέση του στην πόλη της Θεσσαλονίκης στους ελληνιστικούς χρόνους. Αντίστοιχα ο πρώτος από τους τελευταίους οικισμούς που εξελίχθηκαν στη σημερινή, εκτός των δυτικών τειχών, Θεσσαλονίκη στήθηκε το 1914. Λίγο πριν όμως, στα μέσα του 19^ου αιώνα η δυτική αυτή ύπαιθρος, είδε ένα μικρό κομμάτι της να λάμπει. Το Ζέιτενλικ εμφανίζεται ως τόπος αγροκτημάτων στα τέλη του 17^ου αιώνα όταν καταγράφονται αγοραπωλησίες αμπελιών. Οι αγοραπωλησίες όμως που συντελέστηκαν στα μέσα του 19^ου αιώνα άφησαν τη σφραγίδα τους μέχρι σήμερα.

Η έκθεση ελαιώνας/zeitenlik παρακολουθεί το ενδιαφέρον των Λαζαριστών μισιονάριων της Θεσσαλονίκης να ανταποκριθούν στο αίτημα των Βούλγαρων της Μακεδονίας για Ένωση με την Καθολική Εκκλησία. Αγοράζουν γη, κτίζουν επιβλητικά κτίρια, συγκεντρώνουν μικρούς βουλγαρόπαιδες τους οποίους εκπαιδεύουν για δασκάλους και ιερείς, βλέπουν να ξεπηδούν από αυτά τα ιδρύματα Βούλγαροι Ουνίτες που διαπρέπουν σ’ αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν. Ζουν τη μεγάλη αγωνία για την έκβαση των βαλκανικών πολέμων, βλέπουν τους πρόσφυγες του 1914 να στήνουν τον οικισμό τους στα όρια της περιουσίας τους. Μέρες δόξας επανέρχονται όταν τα αδέλφια τους οι Γάλλοι στρατιώτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εγκαθίστανται στο Ζέιτενλικ κι επιλέγουν τα κτίρια των Λαζαριστών για να αναπτύξουν γύρω τους μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες. Οι Λαζαριστές προσφέρουν κομμάτι από τη γη τους για το σχολείο που ιδρύουν οι Γάλλοι για τα παιδιά των προσφύγων. Νέοι  πρόσφυγες κατακλύζουν τη Μακεδονία στα 1922 και οι Λαζαριστές ανοίγουν τις πόρτες του Ιεροσπουδαστηρίου τους για κάποιους από αυτούς οι οποίοι θα μείνουν μέχρι να τους βγάλει από εκεί ο σεισμός του 1978.

Οι Λαζαριστές πωλούν τη γη τους, το ελληνικό δημόσιο αγοράζει και αναπαλαιώνει το Ιεροσπουδαστήριο μετατρέποντάς το στη Μονή Λαζαριστών η οποία καθιερώθηκε σαν σημαντικό πολιτιστικό κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Η έρευνα και η επιμέλεια της έκθεσης έγιναν από το συγγραφέα Σπύρο Λαζαρίδη.

Τα ψέμματα τελείωσαν. Ή αυτοί ή εμείς. Ή ξενέρωτοι ή πότες!

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ Με την επωνυμία ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΟΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ «Η ΤΣΙΠΟΥΡΟΚΑΤΑΝΥΞΗ» 

Α. ΙΔΡΥΣΗ - ΕΔΡΑ - ΣΚΟΠΟΣ 

ΑΡΘΡΟ 1° 

Ιδρύεται σωματείο, με την επωνυμία «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΟΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ» και με διακριτικό τίτλο « Η ΤΣΙΠΟΥΡΟΚΑΤΑΝΥΞΗ» με έδρα τον Δήμο ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ και έτος ίδρυσης 2012, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 80 και επ. του Α.Κ. Το σωματείο έχει σφραγίδα σε σχήμα σωλήνα ποτηριού , η οποία στο μέσον θα φέρει σταγόνες τσίπουρου και τον διακριτικό τίτλο και το έτος ιδρύσεως και περιφερειακό την επωνυμία του. 

ΑΡΘΡΟ 2° 

Σκοπός του σωματείου είναι : 

Α) Η σύσφιξη των δεσμών φιλίας, αγάπης και συναδέλφωσης καθώς και η προαγωγή όχι μόνο του σώματος αλλά και του πνεύματος και της καρδίας ακολουθώντας το παραδοσιακό "οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου". Β) Η διάσωση και διάδοση των εθίμων, των παραδόσεων που αφορούν το γνήσιο τσίπουρο κοινώς γράπα. 

Γ) Η δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου της Παρασκευής μετά το μεσημέρι, με την ανάπτυξη δεσμών φιλίας, την από κοινού ψυχαγωγία σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ζωής. 

Δ) Η διοργάνωση κοινωνικών εκδηλώσεων (όπως εκδρομών, συνεστιάσεων, και γενικά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων) όχι μόνο θεωρητικά αλλά και πρακτικά. 

Ε) Η ανάπτυξη συναισθηματικών θεμάτων με απώτερο σκοπό την ολοκληρωτική λύση στα προβλήματα ερωτισμού και συναισθηματικής ζωής των μελών. 

Ζ) Η παροχή ηθικής και πάσης φύσης συμπαράστασης σε αναξιοπαθούντα και προβληματιζόμενα μέλη του. 

ΑΡΘΡΟ 3ο 

Η πραγματοποίηση των σκοπών, του σωματείου, επιδιώκεται με κάθε πρόσφορο μέσο όπως ενδεικτικά είναι: 

Α) Συγκέντρωση σε κάθε είδους καφενείο, ταβέρνα, θέατρο, μπαρ ανάλογα με τις συνθήκες που εκάστοτε διαμορφώνονται. 

 Β) Με την ανάπτυξη κάθε είδους μορφωτικής, πολιτιστικής και ψυχαγωγικής δραστηριότητας (εκδηλώσεις βραδιών ποίησης, εκδρομές, κατανύξεις πόσιμου οινοπνεύματος κ.λ.π.) στην περιοχή.
Β. ΜΕΛΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ 

ΑΡΘΡΟ 4° 

Το σωματείο αποτελείται από τακτικά και επίτιμα μέλη. Τακτικό μέλος μπορεί να είναι κάθε ενήλικο φυσικό πρόσωπο, εφόσον ανήκει στο χώρο της εκπαίδευσης και διαμένει ή εργάζεται στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και δεν στερείται τα δικαιώματα περί οινοπνεύματος (πόσιμου). Την ιδιότητα του τακτικού μέλους μπορούν να αποκτήσουν, επίσης, σύζυγοι και τέκνα προσώπων που πληρούν τις προϋποθέσεις της προηγούμενης παραγράφου, εφόσον είναι ενήλικοι και έχουν το δικαίωμα του πίνειν. Τα τακτικά μέλη εγγράφονται μετά από οινοποσία τουλάχιστον τριών ποτηριών τσίπουρου και μιας τσιπουρομυκήνης η οποία εγκρίνεται από το Δ.Σ. του σωματείου. Σε περίπτωση απορρίψεως του υποψηφίου μέλους, εφόσον αυτό διαφωνεί με την απόφαση του Δ.Σ., μπορεί να υποβάλλει, νέα, αίτηση με πέντε ποτήρια τσίπουρου, και δυο τσιπουρομυκήνες η οποία εισάγεται στη Γ.Σ. και η οποία αποφασίζει τελεσίδικα. Ειδικά τα υπογράφονται το παρόν, ιδρυτικά μέλη, θεωρούνται, αυτοδίκαια, τακτικά χωρίς καμία άλλη διατύπωση. 

ΑΡΘΡΟ 5ο 

Επίτιμα μέλη μπορούν να γίνουν, φυσικά, πρόσωπα που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του προηγούμενου άρθρου, αλλά έχουν με οποιοδήποτε τρόπο αποδείξει ότι η οινοποσία είναι μέρος της ζωής τους και δεν έχουν ποτέ ζαλιστεί και πέσει στο έδαφος από αυτήν, με απόφαση της Γ.Σ. ύστερα από πρόταση του Δ.Σ.

ΑΡΘΡΟ 6° 

Τα τακτικά μέλη, μετέχουν στις Γ.Σ. με πλήρες δικαίωμα λόγου, στη λήψη αποφάσεων. 

ΑΡΘΡΟ 7° 

Τα τακτικά μέλη καταβάλλουν : 

• Εφάπαξ δικαίωμα εγγραφής με μια φιάλη καθαρού τσίπουρου 

• Ετήσια συνδρομή ενός γλυκίσματος τουλάχιστον 

• Το δικαίωμα εγγραφής και η ετήσια συνδρομή των μελών, μπορούν να αναπροσαρμόζονται με απόφαση της Γ.Σ., μετά από εισήγηση του Δ.Σ. 

• Ταμειακά τακτοποιημένα μέλη είναι εκείνα που θα τακτοποιήσουν εντός του επόμενου δίμηνου την ετήσια συνδρομή του τρέχοντος ημερολογιακού έτους. 

ΑΡΘΡΟ 8° 

Α) Κάθε μέλος μπορεί να αποχωρήσει, οποτεδήποτε, από το σωματείο, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε δοκιμασία μη οινοποσίας τουλάχιστον για δυο συνεχόμενες Παρασκευές ( να κάθεται με τα μέλη χωρίς να πίνει ούτε σταγόνα) και τότε το Δ.Σ. εισηγείται για τη διαγραφή του. 

Β) Μέλος που καθυστερεί την καταβολή των συνδρομών του, για δύο (2) τουλάχιστον, συνεχή, ημερολογιακά έτη, μπορεί να διαγραφεί, με απόφαση της Γ.Σ. μετά από πρόταση του Δ.Σ. Επανεγγραφή του μέλους αυτού επιτρέπεται μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα καταβάλλει, αναδρομικά, όλες τις οφειλόμενες συνδρομές, τουλάχιστον ένα (1) μήνα πριν τη διεξαγωγή αρχαιρεσιών (τσίπουρα, γλυκίσματα). 

Γ) Όλα τα τακτικά μέλη έχουν υποχρέωση να συμπαρίστανται στις προσπάθειες του Δ.Σ. προσερχόμενα σε κάθε πρόσκληση του Προέδρου. 

Γ. ΠΟΡΟΙ 

ΑΡΘΡΟ 9° 

Εκτός από τις προσωπικές προσφορές κάθε Παρασκευής πόροι του σωματείου είναι οι ακόλουθοι: 

1. Οι τυχόν έκτακτες εισφορές. 

2. Δωρεές οίνου και γλυκισμάτων. 

Δ. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 

ΑΡΘΡΟ 10° 

1. Το σωματείο διοικείται από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο, που εκλέγεται, από τα τακτικά μέλη του, με διετή θητεία. 2. Μέλη του Δ.Σ. μπορούν να εκλέγονται μόνο τακτικά μέλη τα οποία είναι τακτοποιημένα και έχουν μερική ή μηδενική νηφαλιότητα μετά από οινοκατάνυξη . 3. Το Δ.Σ. αποτελείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Ταμία, και δύο απλά μέλη. 

ΑΡΘΡΟ 11° 

1. Η εκλογή των παραπάνω μελών του Δ.Σ., γίνεται μετά από κραιπάλη κρασοκατάνυξης δυο συνεχόμενων Παρασκευών και Πρόεδρος εκλέγεται αυτός που δεν θα μπορεί να συντάξει πρόταση δυο σειρών, αντιπρόεδρος τριών σειρών και ταμίας αυτός που θα άδει το άσμα Καλοκαιράκι με πέντε συνεχόμενα καλοκαιράκια 2. Κάθε σύμβουλος μπορεί να έχει ένα μόνο αξίωμα από τα αναφερόμενα στην παράγραφο 3 του άρθρου 10. 

ΑΡΘΡΟ 12ο 

1. Οι αρχαιρεσίες, για την εκλογή νέου Δ.Σ., γίνονται από τριμελή εφορευτική επιτροπή, που θα αξιολογήσει όλα τα αναγραφόμενα στο άρθρο 10 παρ. 1 

ΑΡΘΡΟ 13° 

1. Το Δ.Σ. συνεδριάζει, τακτικά με την παρουσία μελών (τακτικών και μη) κάθε Παρασκευή άνευ προσκλήσεων όπου σε συνεργασία με το Γενικό Γραμματέα αποφασίζουν το πρόγραμμα της οινοποσίας. Επίσης συνέρχεται, το Δ.Σ., έκτακτα οπότε παρίσταται ανάγκη. 

ΑΡΘΡΟ 14° 

Μέλος του σωματείου που απουσιάζει, αδικαιολόγητα, περισσότερες από πέντε (5) συνεχείς οινοποσίες (τακτικές ή έκτακτες) μπορεί να εκπέσει από τη θέση του ή να διαγραφεί, ύστερα από πρόταση του Δ.Σ.. Επίσης μέλος που προβάλλει την δικαιολογία ύπνου για να αποχωρήσει πριν τις 4.30μμ θα τιμωρείται με πρόστιμο ενός γλυκίσματος για την επόμενη Παρασκευή. 

ΑΡΘΡΟ 15° 

Σε περίπτωση που αποχωρήσει ή εκπέσει, οποιοδήποτε μέλος του το Δ.Σ. το αντικαθιστά, στην επόμενη συνεδρίασή του, με το αμέσως επόμενο αναπληρωματικό μέλος δοκιμασμένο στην οινοποσία. 

Ε. ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 

ΑΡΘΡΟ 16° 

1. Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο του σωματείου. Αποφασίζει για κάθε θέμα που υποβάλλεται σ' αυτή , με ανάταση της χειρός μέλους, (εφόσον μπορεί να την ανορθώσει) ή με πόση ενός ποτηριού τσίπουρου. 2. Οι Γ.Σ. των μελών διακρίνονται σε τακτικές και έκτακτες και οι συγκεντρώσεις θα γίνονται σε πατροπαράδοτα οινομαγειρεία. 3. Μια φορά το χρόνο συγκαλείται, από το Δ.Σ. η ετήσια τακτική γενική συνέλευση, την πρώτη Παρασκευή του μηνός Σεπτεμβρίου. 4. Όταν παρουσιάζεται ανάγκη, το Δ.Σ. μπορεί να συγκαλεί έκτακτη Γ.Σ. 5. Η Γ.Σ. έχει τις αρμοδιότητες που της δίνει το καταστατικό αυτό. Ενδεικτικά αποφασίζει για : Την εξέταση των παραπόνων σε θέματα ποτού και φαγητού εναντίον του Δ.Σ. 

Ε. ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ 

ΑΡΘΡΟ 17° 

Το σωματείο διαλύεται, αν τα μέλη του μειωθούν, κάτω από τρία (3). 

ΑΡΘΡΟ 18° 

Μέχρι την σύγκλιση Γ.Σ. η οποία θα γίνει 30 μέρες μετά την απόφαση του Κρασοδικείου για αναγνώριση του συλλόγου, το προσωρινό Δ.Σ. θα απαρτίζεται από : Προεδρος Λαζαρίδης Σπύρος Αντιπρόεδρος Μπούρη Βάσω Ταμίας Γιοσμάς Πέτρος Μέλη Παπαντωνίου Ευριπίδης Ιωακειμίδης Βασίλης 

ΑΡΘΡΟ 19ο 

Ιδρυτικά μέλη σύμφωνα με τα παραπάνω είναι (χειρόγραφη αναγραφή του ονόματος πριν την οινοποσία και υπογραφή μόλις σκάσει στο χειλάκι του-της το πρώτο χαμόγελο)

Το ημίχρονο του θανάτου

Το 2007 είχα ένα κείμενο στο τσαλίμι και εκεί αναπτύχθηκε ένας μικρός διάλογος για μια θρυλική ταινία πρόδρομο της ουγγρικής. Την ταινία στην οποία επαιζε και ο Γιασίν (τερματοφύλακας

και στην πραγματικότητα) την είχα δει αλλά δεν μπορούσα να την βρω πουθενά. Μόνο σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα βρήκα τον τίτλο της. Τώρα όμως υπάρχουν δύο σχετικές αναρτήσεις και ΟΛΗ η ταινία χωρίς υπότιτλους. 1η, 2η.

Αυγουστιάτικα μεσάνυχτα

Ένα πρωτότυπο project εκτυλίχθηκε τις πρώτες μέρες του Αυγούστου. Πέντε κείμενα για πέντε πόλεις. Παραθέτω τις συνδέσεις που οδηγούν στα κείμενα και τα σχόλιά μου που κατατέθηκαν στο facebook.

Λος Άνχελες: Το πρώτο από τα πέντε πρώτα μεσάνυχτα του Αυγούστου έχει Λος Άνχελες. Κώδικας κατά ριπάς. Ασθμαίνων ακολουθώ.
Λένινγκραντ: Δεύτερος μεταμεσονύχτιος σταθμός, Λένινγκραντ. Προορισμός, η κόλαση η ίδια.
Μελβούρνη: Το τρίτο μεταμεσονύχτιο ραντεβού: Αστραφτερό, καλοδουλεμένο, επικό, ζωντανό.
Χουάρες: Τέταρτο μεσονύχτι, μια εφιαλτική χορογραφία.
Σαλονίκη: Πέμπτο και τελευταίο μεσάνυχτο, ένα κείμενο για τη Θεσσαλονίκη. Όχι όμως όποια κι όποια Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη των τεκμηρίων. Μην βιάζεστε και μη χαιρόσαστε. Ποια νομίζετε ότι θα είναι τα τεκμήρια ύπαρξης μιας πόλης στις επόμενες γενιές; Τα μάρμαρα ή τα pixels; Ε; Προ των πυλών ο εφιάλτης της εγκυρότητας των πληροφοριών του internet όπου η επισκεψιμότητα προηγείται της αξίας και η μπουγάτσα του Γεντί Κουλέ. Έξοχο και ευρηματικό κείμενο έτσι κι αλλιώς αλλά και ταιριαστό για τέλος του αιφνίδιου αυτού αυγουστιάτικου project.