Κυριακή, Ιουλίου 05, 2020

Ασπρόμαυρη Παρασκευή στη Μεσολογγίου


Σταυρουλίτσα κοίτα με τρόπο...



Μας είδε;


Όλα καλά, ας μας είδε...


Θα κάνω φασαρία... Εγώ τι είμαι; Δεν είμαι μάνα εγώ; Δε θέλω χάδι εγώ;


Είμαι καλή καλή, αλλά μη μου τη δώσεις. Μου την έδωσες;


Της τη δώσαμε;


Μπα, εκεί την έβαλα, πώς την πήρε;


Λες να είναι μάγισσα;


Κάτσε να κάνω κι εγώ τα δικά μου μαγικά...



Τι κάνεις; Μαγικά κάνεις;


Μπα καλέ, όλα καλά. Χαμογέλα, μας φωτογραφίζουνε...



(Φωτογραφίες: Φίλιππος Μαργαρίτης)

Παρασκευή, Μαΐου 29, 2020

Σαν τα τραγούδια ζήσε...

Ήταν Νοέμβριος του 2008. Αρχές, μάλλον 6 του μηνός. Αυτή είναι η ημερομηνία της φωτογραφίας με τα παιδιά στο studio ηχογραφήσεων όπου βρισκόμασταν για τις ανάγκες του έργου μας "Ο δρόμος" που θα έκανε πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου στο θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού του Ευόσμου.


Ένα τηλεφώνημα από τον δεκαεννιάχρονο γιο του Σταύρου για να μου πει πως έχει κάτι για μένα. Φεύγοντας από το studio, κοντά στην εκκλησία του Ευαγγελισμού, βλέπω τον Γιώργο να με περιμένει. Κάνω δεξιά το αυτοκίνητο και κατεβάζω το τζάμι. Σχεδόν πετάει μέσα μία κασέτα κι εξαφανίζεται. Καμία πληροφορία πάνω της.



Φτάνω στο σπίτι και βάζω την κασέτα σ' ένα παλιό δημοσιογραφικό κασετόφωνο και μένω με το στόμα ανοικτό. Ο Γιώργος είχε βρει τους στίχους ενός άστεγου τραγουδιού μου, που τους είχα ανεβάσει στο blog μου, και τους έβαλε μια πολύ όμορφη μουσική.




Περνάς σαν το αγρίμι,
της Τσιμισκή ελάφι,
του Κούδα το τσαλίμι,
το γκολ απ’ το Σαράφη.

Περνάς σαν το αγέρι,
αύρα της Σαλαμίνας,
του Φούντα το μαχαίρι,
τα μάτια της Μελίνας.

Περνάς σαν οπτασία, χνάρι ψηλά στα Κάστρα,
είσαι θεά στην Κρήνη, νεράιδα στη Χαλάστρα,
περνάς και ’γω που ξέρω, τι θέλεις και ποια είσαι,
μία ευχή σου δίνω: «σαν τα τραγούδια, ζήσε».

Περνάς πουλί χαμένο,
στο Καλοχώρι κύκνος,
βυζαντινών γραμμένο,
και του Τσιτσάνη ύμνος.

 Περνάς σα μαύρη εικόνα,
 φλορέτα απ’ του Μαράτου,
του Στέλιου η «ανεμώνα»,
ο «παλιατζής» του Στράτου.

Το έργο "Ο δρόμος" είχε πάρει τον δρόμο του και ήδη μέσα μου τριγυρνούσε η ιδέα πως έπρεπε να γράψω το νέο μας έργο και το οποίο έπρεπε να έχει σε ισοδύναμη παρουσία ρόλους για τα παιδιά μας, που μεγάλωναν με ταχύτητα, και για εμάς. Έτσι λειτουργούσαμε τότε. Ο θίασος ήταν μια παρέα. Στο πρώτο μας έργο έπαιξαν τρεις ηθοποιοί και οι φίλοι μεράκλωσαν. Στο επόμενο έργο έπαιξαν κι αυτοί.


Και στα δύο, μέχρι τότε, έργα μας τα παιδιά μας τριγυρνούσαν ανάμεσα στα πόδια μας. Το επόμενο έργο, λέγαμε όλοι, πρέπει να έχει θέσεις και γι' αυτά.

Το τραγούδι του Γιώργου ήτανε μια πρόκληση. Μέχρι τις αρχές του Δεκέμβρη είχα έτοιμη την αρχή του έργου που, βέβαια, ξεκινούσε ακριβώς μ' αυτό το τραγούδι. Μια πλατεία, μια καντίνα και γύρω της πιτσιρικαρία και γερουσία! Νταλκάδες και απωθημένα. Έξι του μηνός πάλι, ένα μήνα ακριβώς μετά από την παραλαβή της κασέτας, δολοφονείται ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και το σοκ που δέχομαι είναι μεγάλο.



Το νέο έργο σφραγίζεται με αυτόν τον θάνατο και σε λίγους μήνες είναι έτοιμο: ΚΑΝΤΙΝΑ/CANTEEN/CAN(TEEN). Ένα έργο με ήρωες έφηβους και μεσήλικες. Ένα ακόμα δικό μας παιδί, η Βάσω μου, έγραψε κι αυτή μουσική σε δικούς μου στίχους και το έργο άρχιζε και τελείωνε με τη μουσική δύο συνομήλικων εφήβων!

Δεν αξιωθήκαμε να το παίξουμε τότε.

Χρόνια μετά, με άλλη θεατρική παρέα, το ανεβάσαμε τελικά.

 

Είχα κάνει όμως ένα λάθος. Απευθύνθηκα σε ένα ροκ συγκρότημα και δέχτηκε να κάνει ενορχήστρωση στα δύο τραγούδια των παιδιών και αυτό που μας παρουσίασε ήταν δυο άλλα τραγούδια. Καμία σχέση με τη μουσική που ήξερα. Δαγκώθηκα ξεδαγκώθηκα δεν μπορούσα όμως να κάνω κάτι άλλο. Τους ζήτησα και μου ηχογράφησαν τη μελωδία του Γιώργου και την βάλαμε εμβόλιμη σε κάποιες σκηνές.




Φυσικά δεν ήταν το ίδιο. Θα επανορθώναμε τον Απρίλιο που μας πέρασε. Στήσαμε μια παράσταση με το σύνολο των έργων που ανεβάσαμε μέχρι τώρα και από την ΚΑΝΤΙΝΑ διαλέξαμε την έναρξη και το φινάλε ακριβώς για να ακουστούν τα δύο τραγούδια με τη μελωδία που γράφτηκαν. Ο κορονοϊός είχε άλλη γνώμη και το έργο δεν ανέβηκε. Και τώρα, μέρα Μαγιού, 25 του μηνός, ο Γιώργος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Δεν κατάφερα να του αντιγυρίσω το δώρο του. Του χρωστάω...


Παρασκευή, Μαΐου 08, 2020

Ο Χρήστος Κανάκης, στην Πλατεία Ελευθερίας, μετά την κηδεία των δολοφονημένων του Μάη του '36







Κυριακή 10 Μαΐου 1936, Πλατεία Ελευθερίας, μετά την κηδεία των δολοφονημένων της 9ης Μαΐου 1936.

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜ. ΚΟΜΜΑΤΟΣ
"Έπειτα μέσα σε αφάνταστο ενθουσιασμό, συγκίνηση και ζητωκραυγές παίρνει το λόγο ο αντιπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Όλος ο κόσμος χαιρετάει με τις γροθιές σφιγμένες.

Πρέπει, λέγει ο σ. Κανάκης, να κάνουμε πέτρα την καρδιά μας για το χαμό των αδικοσκοτωμένων αδερφιών μας. Ο εργαζόμενος λαός που ξεχύθηκε στους δρόμους δείχνει ότι οι δολοφονίες των αδερφιών μας που έγιναν άνανδρα μας ατσάλωσαν πιο πολύ. Δίνει την απάντηση ότι οι δολοφονημένοι δεν θα υποκύψουν, αλλά θα συνεχίσουν τον αγώνα με την πλήρη επίλυση των αιτημάτων τους, ως την πλέρια κατάχτηση των λαϊκών ελευθεριών, ως την τελειωτικήν νίκη. Ο λαός θα εκδικηθεί τα θύματα των δολοφόνων. 
(Όλος ο λαός φωνάζει: κατάρα στους δολοφόνους, κρεμάλα στο Ντάκο, κάτω η κυβέρνηση, λαϊκά δικαστήρια).

Συνεχίζοντας λέγει, ότι η σημερινή νίκη του λαού είνε η απαρχή μεγαλειτέρων αγώνων για μεγαλείτερες νίκες. Στο τέλος ζητάει μέσα σε χειροκροτήματα να ζητηθεί η παραίτηση της κυβέρνησης, η σύλληψη και παραπομπή σε δίκη των δολοφόνων, να χορηγηθεί γενική αμνηστεία, να εφαρμοσθεί το σύμφωνο Παλλαϊκού Μετώπου-Φιλελευθέρων και να απολυθούν οι συλληφθέντες"
 (Ριζοσπάστης, Δευτέρα 11 Μαΐου 1936)

Ο Χρήστος Κανάκης είχε εκλεγεί κοινοτάρχης Αμπελοκήπων το 1934, εξορίστηκε το 1935, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1936 και ξαναεξορίστηκε ως ένας από τους υπαιτίους του ξεσηκωμού των εργατών.

Για τον Χρήστο Κανάκη:
Σπύρος Λαζαρίδης, Στα ίχνη του κόκκινου Κανάκη, μελέτη, έκδοση ΚΙΑΘ (Κέντρο Ιστορίας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης), Θεσσαλονίκη, Μάρτιος 2014. ISBN: 978-960-99908-1-3. (Κυκλοφόρησε 28-2-2014).


Τετάρτη, Απριλίου 08, 2020

Οι καλές κουβέντες θέλουν κι ένα ποτηράκι στο τραπέζι για να πιάσουν τόπο!



Καταφανή ίχνη όζας

Τσίπουρο
Αύριο βγαίνει το θέμα του νεκροταφείου, Ευγένιε. Είπε ο Άγγελος Χήρας, ο δη­μοσιογράφος από το Φως, καθώς άφηνε το κουκούτσι της ελιάς στην άκρη του λαδόχαρτου που κάλυπτε αντί για τραπεζομάντηλο το κέντρο του ξύλινου τραπε­ζιού. Το ήξερε καλά το θέμα ο Ευγένιος Αργυρίου, ενωμοτάρχης, αστυνομικός σταθμάρχης Νέου Κουκλουτζά. Κόκκαλα, σάπια ρούχα και κρέατα σε αποσύν­θεση ήταν το σκηνικό στο νεκροταφείο του Χαρμάνκιοϊ τις τελευταίες ημέρες. Μια συμμορία τυμβωρύχων αλώνιζε το χώρο και ξεσήκωνε από χρυσά δόντια μέχρι παπούτσια και ρούχα από τους φρεσκοθαμμένους. 
Κατάπιε τη γουλιά από το τσίπουρο και ρώτησε ατάραχος: Θα γράφει και για το χώμα; Γέμισε ξανά το ποτήρι του και κοίταξε το δημοσιογράφο στα μάτια. Φυσικά και θα γράφει για το χώμα. Ολόκληρο βουνό λείπει. Δεν θα το έγραφα; Δεν θα γράφει όμως τίποτε για το πτώμα… 
Είπε κατεβάζοντας τον τόνο της φωνής του ο Άγγελος και γύρισε με το πιρούνι του την αντζούγια μερικές στροφές για να λουστεί καλά στο λαδό­ξυδο. Την έκοψε μετά στα δύο, έσπρωξε την ουρά προς τον σταθμάρχη και σή­κωσε κι αυτός το βλέμμα του και το έστειλε να διασταυρωθεί με το άλλο που τον κάρφωνε εδώ και λίγες στιγμές. 
Τόσα πτώματα εκεί πέρα, για ποιο πτώμα ειδικά δεν θα γράφει; Έκανε τον ανήξερο ο αστυνομικός και τσίμπησε τη μισή αντζού­για. 
Αυτό με το δεξί χέρι όπου οι δάκτυλοι δεν είχον κοπεί όπως του αριστερού και έφερον όνυχας μανικιουρισμένους και με καταφανή ίχνη όζας. Απάντησε στο ίδιο ύφος ο δημοσιογράφος, ξεσηκώνοντας τη φράση κατευθείαν από το δερμα­τόδετο σημειωματάριο που είχε στο τραπέζι, δίπλα από το λαδόχαρτο και ακού­μπησε με νόημα το χέρι του πάνω του. 
Δεν είναι ακόμη τίποτε ανακοινώσιμο, Άγ­γελε, μη βιάζεσαι, θα μου τα τινάξεις όλα στον αέρα. Εσύ μια μικρή αναφορά θα έκαμνες και πήγες και διαλεύκανες το μυστήριο δημοσιεύοντας τις φαντασιώσεις μιας γριάς που έκλαιγε στα λουτρά. Πού τα σκαρφίστηκες όλα αυτά τα φαντα­χτερά, μου λες; Πήρε το αυστηρό του ύφος ο Ευγένιος.

Τα κουτσοπίνανε, αστυνομικός και δημοσιογράφος το απόβραδο της Πέμπτης 27 Σεπτεμβρίου 1934, στο καφενεδάκι δίπλα στον αστυνομικό σταθμό του Νέου Κουκλουτζά. Το συνήθιζε αυτό ο σταθμάρχης με τους δημοσιογράφους της Θεσ­σαλονίκης. Μ’ αυτόν όμως, τον Άγγελο Χήρα, δεν το έκανε μόνο για επαγγελμα­τικό αλισβερίσι. Το γνωστό, στους κύκλους τους, ισοζύγιο: Σου δίνω πληροφορίες και γαργαλιστικές λεπτομέρειες από το αστυνομικό δελτίο, μου δίνεις διά της εφημερίδος συγχαρητήρια για τις επιτυχίες μου, κοτσάρεις και τη φωτογραφία με την επίσημη στολή. Του άρεζε ο τρόπος που έγραφε. Έστηνε ιστορίες που μι­λούσαν στην καρδιά του αναγνώστη. Την άλλαζε την πένα του και άλλοτε στρογ­γύλευε τις λέξεις του σα μιλούσαν για ερωτικά ζητήματα και άλλοτε τις ακόνιζε σα λεπίδες όταν τις εξακόντιζε εναντίον των βενιζελικών και των κομμουνιστών όπως ήταν η γραμμή της εφημερίδας του. Με έναν τρόπο, όμως, πειστικό και εκφραστικό. Σα να τον άκουγες να στα ψιθυρίζει καθώς τιμούσατε τους τσιπου­ρομεζέδες στα καφενεία. Όπως καλή ώρα.

Ο ενωμοτάρχης, λοιπόν, είχε δώσει στο δημοσιογράφο την έκθεση νεκροψίας που συντάξανε δυο αστυνομικοί από τα κεντρικά για μια υπόθεση που βρίσκο­νταν ακόμα σε εξέλιξη. Ο δημοσιογράφος έγραψε ένα κείμενο στο σημειωματά­ριό του και το δημοσίευσε την επομένη στην εφημερίδα. Πρότεινε ένα σωρό λύ­σεις και έκανε πολλές υποθέσεις χωρίς να έχει καμία απολύτως πληροφορία ούτε για την ταυτότητα του θύματος, ούτε για τις συνθήκες του εγκλήματος. Πληροφορίες που δεν τις είχε, άλλωστε, ούτε η αστυνομία. Η υπόθεση πήγε και ήρθε από τη Θεσσαλονίκη στο Χαρμάνκιοϊ κανά δυο φορές μέχρι τελικά να ανα­τεθεί από τα κεντρικά στον Αργυρίου. Κι αυτό επειδή τα περιποιημένα νύχια με τα υπολείμματα όζας παρέπεμπαν σε γυναίκα της πόλης κι όχι του χωριού. Έτσι είχε γράψει κι ο Άγγελος Χήρας ο οποίος μάλιστα έκανε κι ένα βήμα παραπάνω γράφοντας για μια εξαφανισμένη υπηρέτρια ενός αξιωματικού. Τελικά το θέμα αποφασίστηκε να διευθετηθεί με χωροταξικά κριτήρια και η υπόθεση ήρθε στον αστυνομικό σταθμό Νέου Κουκλουτζά και στον σταθμάρχη του, τον Αργυρίου. Κι αυτός από τότε δεν έβγαλε τσιμουδιά για την πρόοδο των ερευνών του. Στα βουβά δούλευε. Κι ο Χήρας από το ολοσέλιδο βρέθηκε στα μονόστηλα σχολιά­κια. Κάτι έπρεπε να γίνει. Οι τυμβωρύχοι ήταν μια καλή αφορμή. Η τσιπουροσυ­νάντηση στήθηκε με αφορμή τους ανοιγμένους τάφους αλλά το κυρίως πιάτο ήταν ο σκεπασμένος και απείραχτος τάφος της γυμνής γυναίκας με τα κομμένα δάχτυλα που βρέθηκε στραγγαλισμένη, κατά τους αστυνομικούς που έκαναν τη νεκροψία, στη ρεματιά πλάι στο δρόμο για το Ντουντουλάρ.

Αξιωματικοί του στρατού ήταν αυτοί που ειδοποίησαν τον Αργυρίου για το μα­κάβριο εύρημά τους. Το θέαμα ήταν αποκρουστικό. Οι στρατιωτικοί που ανακά­λυψαν το πτώμα οδηγήθηκαν προς εκείνο το σημείο του δρόμου από την αφό­ρητη δυσωδία που σκέπαζε την περιοχή. Είδαν το γυμνό γυναικείο σώμα, πε­σμένο μπρούμυτα και με τεντωμένο το αριστερό χέρι από όπου έλλειπαν κάποια δά­κτυλα. Η σήψη ήταν προχωρημένη. Επτά ημέρες άταφο το πτώμα, θύμα στραγ­γαλισμού μία νεαρά γυναίκα 16 έως 17 ετών, αποφάνθηκαν οι αστυνομικοί στη νεκροψία. Κανένα αναγνωρίσιμο ίχνος στο κατεστραμμένο πρόσωπο. Μυστήριο. Μόνα αξιοποιήσιμα ίχνη ήταν τα δάκτυλα που έλλειπαν και τα νύχια που δεν έλ­λειπαν.

Σ’ αυτά τα δύο στοιχεία στηρίχτηκε ο δαιμόνιος Άγγελος Χήρας και έστησε μιαν εκδοχή με πλοκή που θα έκανε πολλές δεσποινίδες να συγκινηθούν. Στο κέντρο της πόλης, μία δεκαεπτάχρονη υπηρέτρια ενός ανώτερου αξιωματικού είχε εξα­φανισθεί. Μια γριά έκλαιγε στα λουτρά της οδού Φράγγων κι έλεγε πως η εξα­φανισμένη και η πεθαμένη είναι το ίδιο πρόσωπο που δεν είναι άλλη από τη μο­ναχοκόρη της. Κι εξηγούσε πως η κόρη της που ήταν αρραβωνιασμένη με έναν εργάτη, αγάπησε έναν αξιωματικό που μπαινόβγαινε στο σπίτι του αφεντικού της και μετά άνοιξε η γη και την κατάπιε. Εξηγούσε μια χαρά και τα κομμένα δά­κτυλα. Από τη μια το δαχτυλίδι και το σημάδι του κι από την άλλη κάτι σπυριά (βασδραβίτσες, έγραψε ο Χήρας) ανάμεσα στα δάκτυλα του αριστερού χεριού. Βρήκε τρόπο και γέμισε τη σελίδα ο δημοσιογράφος. Την επόμενη ημέρα, μη έχοντας υλικό, πρότεινε μεταξύ σοβαρού και αστείου έναν τρόπο για να ανα­γνωρίσουν το πρόσωπο της άτυχης κοπέλας. Εκμαγείο με γύψο πάνω στα σαπι­σμένα κρέατα. Έτσι δούλεψε, έγραψε ο αθεόφοβος, ένας αστυνομικός στη Βιέννη και ανακάλυψε την ταυτότητα ενός θύματος με αλλοιωμένα χαρακτηρι­στικά. Το εκμαγείο έδειξε το πρόσωπο γνωστής καλλιτέχνιδος που είχε εξαφανι­στεί. Φονιάς αποδείχτηκε ο μνηστήρας της. Έκανε και το σχόλιό του για την επάρκεια των ελληνικών καταδιωκτικών αρχών ο Χήρας για το αν έχουν ειδικόν επί της αναπαραστάσεως των χαρακτηριστικών των πτωμάτων. Ατσίδας ο άτιμος στο γράψιμο.

Γι’ αυτό τον ρώτησε για τα χώματα ο Αργυρίου. Σιγά που δεν θα το ανέφερε ο Χήρας. Ήταν το αδύνατο σημείο του αστυνομικού. Καλά με τους αλήτες που άνοιγαν έναν τάφο και έπαιρναν ό,τι έβρισκαν. Εδώ μιλάμε για κανονική εκ­σκαφή κάτω από τη μύτη του. Ούτε στο Γαλλικό ποταμό τέτοια ανάληψη χωμά­των. Χιλιάδες οκάδες χώματος εις βάθος δύο και πλέον μέτρων, πρέπει να αφη­ρέθησαν απ’ εκεί, έλεγε και ξανάλεγε ο Χήρας από τότε που το είδε σκαμμένο το νεκροταφείο. Ποιος ξέρει τι άλλο θα έγραφε την άλλη μέρα το Φως.
Δεν προλαβαίνεις να το αφαιρέσεις; Ρώτησε ο αστυνομικός.
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Σε δυο ώρες βγαίνουν τα κλισέ, γίνονται οι τσί­γκοι κι αρχίζει η εκτύπωση της εφημερίδας. Το κείμενο δόθηκε στον αρχισυντά­κτη. Είπε ο δημοσιογράφος και ανακάτευε στο πιάτο το λαχανόζουμο.

Το πρώτο λάχανο τουρσί είχε τελειώσει και ο Νώντας ο καφετζής που πήρε ήδη την παραγγελία για δεύτερο, στο βάθος του καφενέ ψαχούλευε σκυμμένος στο πήλινο κιούπι να βρει καμιά τελευταία μερίδα. Ήξερε πως τρελαίνονταν ο κυρ διοικητής για το τουρσί τους και μουρμούριζε για τη γυναίκα του που το ’φερνε από το σπίτι λες και ήτανε μεταλαβιά. Λίγο λίγο. Βάλε χριστιανή μου μπόλικο λά­χανο στο κιούπι, να μη γίνομαι ρεζίλι σε τόσους σπουδαίους ανθρώπους που μας καταδέχονται. Της έλεγε. 
Σιγά να μη μας καταδέχονται, απαντούσε η φαρμακό­γλωσσα Σμυρνιά. Ας μην τους άρεζαν τα τουρσιά και τα μπινελίκια μου και θα σου έλεγα εγώ ποιον καταδέχονται. Το τουρσί δεν είναι για χόρταση. Νοστιμίζει ο στόμας σου ίσα να καταπιείς το τσίπουρο και να δέσει η ξινίλα με το σπίρτο. Για ντερλίκωμα στο Πατσατσίδικο του Λιάκου του Αντερόβραστου. Να βουτάνε και το μπαγιάτικο το ψωμί στο ζουμί με το σκορδοστούμπι, να μπουκώνονται και να μην νιώθουν πότε μασάνε ψωμί και πότε άντερο, πού ’ναι το μπούκοβο και πού ’ναι το σκόρδο, πού το σαρδένι, πού το νταμάρι… και συνέχιζε απτόητη την απα­ρίθμηση των μειονεκτημάτων της λαίμαργης κατάποσης εδεσμάτων, ενώ ο Νώ­ντας, καταλαβαίνοντας το λάθος του, έσκυβε αμίλητος στο κιούπι και συνέχιζε τις ανασκαφές. Βρήκε κάτι φυλλαράκια κολλημένα στα τοιχώματα, να με σχωρ­νάτε λεβέντες μου, πλάκωσε πελατεία το μεσημέρι και τέλεψε το λάχανο, δικαιο­λόγησε τα αδικαιολόγητα. Έχω όμως κάτι κιοφτέδες με πράσινο κρεμμυδάκι από το μπαχτσέ. Με τα χεράκια της τους έπλασε η Γιούλα μου, παίνευε τη σύζυγο στους ξένους ανθρώπους και σερβίριζε τους μεζέδες ακούγοντας πάντα τη συμβουλή της γυναίκας του. Ποτέ καργαρισμένο το τραπέζι μα και ποτέ αδειανό. Με ρέ­γουλα κι άσε τα άλλα πάνω μου. Αυτή ήταν η δική της τακτική του λίγου και κα­λού από κάθε είδος. Το πόσα είδη θα έβγαζε εξαρτιόταν από το πόσο μερακλής θα ήταν ο πελάτης. Δεν έβγαζε κατάλογο η Γιούλα. Μεράκια γιάτρευε.

Ο κεφτές ήταν πράγματι θεσπέσιος. Πέρασε ο αστυνόμος τη γλώσσα του πάνω από τα χείλια του μόλις κατάπιε και είπε: Ούτε αν σου έλεγα πως είναι κι αυτό στοιχείον της ανακρίσεως;
Κόντεψε να του πέσει από το πιρούνι  ο κεφτές του Άγγελου. Στοιχείον της ανα­κρίσεως διά τους ανοιχθέντας τάφους ή δια τον μη ανοιχθέντα; Ρώτησε αλλά ήξερε πολύ καλά την απάντηση.
Άκου Άγγελε. Μ’ αρέσει πολύ η παρέα σου, μ’ αρέσουν και τα γραφτά σου αλλά πιο πολύ μ’ αρέσει η δουλειά μου. Όλα όσα πρωτοσκεφτήκαμε για τη γυναίκα που βρέθηκε στη ρεματιά κι όλα όσα έγραψες δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια. Θέλω δυο μέρες καιρό και θα τη βρω την άκρη. Είναι μεγάλη η υπόθεση σου λέω. Έχω προχωρήσει αρκετά. Μόλις σιγουρευτώ για τις κινήσεις μου θα ενημερώσω και την υπηρεσία δια τα περαιτέρω και εσένα για το αποκλειστικό σου. Αλλά μέχρι τότε δεν θέλω βαρίδια. Κι αυτό με το χώμα είναι βαρίδιο. Ο Ευ­γένιος Αργυρίου ήταν πολύ σοβαρός όταν έλεγε αυτά τα λόγια. Μόλις τελείωσε την κουβέντα του αναζήτησε το σακουλάκι με τον καπνό του κι έστριψε τσιγάρο. Η πρώτη ρουφηξιά του έγινε σε απόλυτη ησυχία. Ώσπου να ακουστεί το ξεφύ­σημα του καπνού. Καταλαβαίνω. Θα κάνω ότι μπορώ. Αυτά δε λέγονται από το τηλέφωνο. Φεύγω να προλάβω τους τσίγκους. Είπε ο Χήρας και σηκώθηκε. Ο Ευ­γένιος Αργυρίου τεντώθηκε στην καρέκλα του κι άρχισε να προγραμματίζει τις κινήσεις του για την αυριανή ημέρα.



(Το πρώτο κεφάλαιο του διηγήματος "Καταφανή ίχνη όζας" από το βιβλίο "Ίχνη όζας", εκδ. Ζήτρος, 2013)

Δευτέρα, Απριλίου 06, 2020

Ουδείς αναντικατάστατος

Μαυροφορεμένες,
ακουμπισμένες
στα πεζούλια που
κάποτε αλώνισαν και τα δικά τους παιδιά,
και τώρα τά ‘χουν χάσει·
σε ηλικία μη κατάλληλη
για να ανθίσουν άλλα
και να τους δώσουνε τιμητικά,
το όνομα των πρώτων.

Αν χάσανε
τον άντρα τους,
εξαναγκάστηκαν
διπλή χαρά·
με την ενοχή
πως εκείνες κι όχι αυτός
ήταν άξιες να ζήσουν
όσα ήρθαν.

Σμήνος μαύρα πουλιά,
ελαφριές κι αέρινες,
χωρίς ενοχή
μα και μ’ όλες τις τύψεις
του κόσμου, θα φύγουν.

Ήδη τις περιμένουν.

ΟΛΥΜΠΙΑ ΚΥΚΛΗ

Σάββατο, Απριλίου 04, 2020

Εγκλεισμός και Ελευθερία

Μία πρωτοβουλία της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για τις ημέρες του αναγκαστικού εγκλεισμού στα σπίτια μας λόγω του κοροναϊού είναι να δημοσιεύει σχετικά λογοτεχνήματα μελών της.

Έστειλα το ποίημα ΑΠΟΨΗ από τη δεύτερη ποιητική μου συλλογή ΛΑΙΜΑΡΓΟ ΒΛΕΜΜΑ (Εκδόσεις Διαγωνίου, 1990):

Δεν τραγουδάνε πια τις νύχτες οι θλιμμένοι.
Ανοίγουν τα παράθυρα και κοιτάνε ανέκφραστοι
την άδεια λεωφόρο.
Κι όταν φανεί από μακριά ο δυνατός προβολέας,
αφήνονται στο μουγκρητό της μηχανής και
καρφώνουν το βλέμμα στη μέση του μοτοσυκλετιστή˙
εκεί που τυλίγονται αμήχανα τα χέρια του συνεπιβάτη.

Ένα ακόμα ποίημα αυτής της συλλογής (άτιτλο) αναφέρεται στην ατμόσφαιρα του δωματίου και την εξαγνιστική διαμεσολάβηση της μνήμης:

Όταν το μικρό δωμάτιο
φλογίζεται ξαφνικά
από ένα σύννεφο μνήμης
τότε εγώ μεγαλώνω
καλύπτω το χώρο
και γεύομαι τη θέρμη
που ασύστολα εκπέμπεις.

Από τον κοινωνικό απομονωτισμό και την απεγνωσμένη διάθεση για επαφή του πρώτου ποιήματος στον ερωτικό αντίστοιχο και την καταφυγή στη μνήμη.

Όταν τα έγραφα αυτά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η ποντιακή (τουλάχιστον) λαϊκή μούσα είχε (ήδη) ενώσει τα δύο αυτά ποιήματά μου σ' ένα εκπληκτικό δίστιχο, μέρος ενός ερωτικού τραγουδιού:

το κιφάλι μ' σο μαξιλάρ'
ο νους ιμ εν 'σο δρόμον

Το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και ο νους μου στον δρόμο. Ό,τι ακριβώς ζούμε τώρα και ό,τι ξόρκιζαν τα δυο μου ποιήματα˙ έξω είναι η ζωή, με τους άλλους!

Ο Χρύσανθος το αποδίδει σπαρακτικά!

Παρασκευή, Μαρτίου 27, 2020

Στρατόπεδο Παύλου Μελά και η γειτονιά που το φιλοξενεί: χρονικό 100 και πλέον χρόνων

Την τελευταία μέρα του 2019 δόθηκε η συνέντευξη στον Αλέξανδρο Σταματουλάκη (εκπομπή "Οι δρόμοι της επιτυχίας", atlas tv). Υπάρχει πια διαθέσιμη (σε δύο μέρη) στο διαδίκτυο. Στρατόπεδο Παύλου Μελά και η γειτονιά που το φιλοξενεί σε μια βουτιά στο χρόνο ενός και πλέον αιώνα.

Πρώτο μέρος:



Δεύτερο μέρος:

Σάββατο, Μαρτίου 07, 2020

Ένα έργο σε τρία επεισόδια, χωρίς άλλα λόγια για την ώρα


1ο επεισόδιο: η πρόταση, 03-12-2019



Πρόταση συνεργασίας στον Δήμο Παύλου Μελά
Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Επίκυκλος-σκηνή δυτικά είναι μια ομάδα που διανύει τον δέκατο όγδοο χρόνο συνεχούς ενασχόλησης με το ερασιτεχνικό θέατρο στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, αν και το όνομά της το απέκτησε μόλις φέτος. Κατέθεσε συνολικά επτά έργα. Για την επόμενη χρονιά, το 2020, ετοιμάζεται να ανεβάσει στη σκηνή τρία έργα.
Το πρώτο έργο ονομάζεται Αναδρομή 2001-2018 και είναι ένα απάνθισμα σκηνών από τα επτά έργα της περιόδου 2001-2018. Η ιδιαιτερότητα αυτής της παράστασης είναι πως θα εμφανιστούν στη σκηνή και κάποια από τα άτομα που πρωτόπαιξαν τα έργα μαζί με άτομα που πρόσφατα εντάχθηκαν στην ομάδα.
Οι δύο παραστάσεις της Αναδρομής προτείνεται να γίνουν το διήμερο 10-11 Απριλίου 2020.
            Η αναγκαιότητα να ανέβει το δεύτερο έργο προέκυψε από την εμπειρία των τριών φθινοπωρινών ξεναγήσεων-οδοιπορικών μέσα στο στρατόπεδο Παύλου Μελά. Σ’ αυτές τις ξεναγήσεις ενσωματώθηκαν κάποιες σκηνές από την παράσταση Νυχτοφαγιές του Επίκυκλου του 2018. Το να παιχτούν αυτές οι σκηνές στον ίδιο χώρο με τα γεγονότα από τα οποία είναι εμπνευσμένες λειτούργησε πολύ καλά και υπήρξε έντονο αίτημα από τα άτομα που συμμετείχαν  στις ξεναγήσεις να παιχτεί ολόκληρη η παράσταση Νυχτοφαγιές μέσα στο στρατόπεδο Παύλου Μελά.
Η ιδανική ημερομηνία είναι η 6η Ιουνίου 2020, επέτειος της εκτέλεσης των 101 κρατούμενων του κατοχικού στρατοπέδου Παύλος Μελάς.
            Το τρίτο έργο είναι η νέα παραγωγή του Επίκυκλου. Ονομάζεται Όλυμπο να βλέπει και είναι δουλεμένη με τον τρόπο των ελληνικών ασπρόμαυρων ταινιών των δεκαετιών 1950 και 1960, χωρίς όμως να αντιγράφει ή να επαναλαμβάνει γνωστά και αγαπημένα, έστω, στερεότυπα. Μία πραγματική εκκλησία, ένα πραγματικό καφενείο κι ένας πραγματικός κοινοτάρχης ενέπνευσαν μια φανταστική ιστορία στην οποία αναδύεται η κοινωνική πραγματικότητα μιας μετεμφυλιακής συνοικίας εκτός του κέντρου της Θεσσαλονίκης.
Το έργο θα είναι έτοιμο να παιχτεί κάπου μέσα στο δίμηνο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος του 2020.

Ι
Οι παραστάσεις που θα τροφοδοτήσουν με σκηνές τους την Αναδρομή 2001-2018, είναι οι παρακάτω:

2001: Ο Σταύρακας ηγάπησεν
Συγγραφέας: Σπύρος Λαζαρίδης
Μουσική: Μπάμπης Κουρκούδιαλος
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Σκηνικά: με υποδείξεις της Ευαγγελίας Κιρκινέ
Ηθοποιοί: Τάκης Μάλλης, Σταύρος Τσαλαμπούνης, Άρης Μερενίδης
Φωτισμοί / τεχνικά: Μάκης Μαριάδης

Σχεδιασμός αφίσας, εντύπων,
cd: Βασίλης Πρατσινάκης
Μορφή: Ηθοποιοί και φιγούρες, θέατρο πρόζας και θέατρο σκιών

Θέμα: η φιλία και ο έρωτας με φόντο ένα συνεργείο επισκευής μοτοσυκλετών κι έναν πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Παραστάσεις:
(πρώτη μορφή)
παραγωγή: Λέσχη Μοτοσυκλετιστών Δράμας ο Πήγασος
Δράμα: Αύγουστος 2001
(Τελική μορφή)
Παραγωγή: Δήμος Ευόσμου
Εύοσμος:
Νοέμβριος 2001 (2 παραστάσεις), Φεβρουάριος 2002 (1 παράσταση)
Σταυρούπολη: Ιανουάριος 2003 (2 παραστάσεις)
Κιλκίς: Ιούνιος 2004 (1 παράσταση)

2002: Σκύβοντας ουρανό ατένιζα

Συγγραφείς: Κατερίνα Γώγου, Αντώνης Δωριάδης, Κική Δημουλά, Γιάννης Σκαρίμπας, Δημήτρης Χατζόπουλος, Ντίνος Χριστιανό­πουλος, Δημήτρης Χατζής, Ρενέ Αβιλές Φαβίλα˙ Χαρίλαος Στούρνας, Μάρκος Ξάν­θος, Γιώργος Διαλεγμένος, δημο­τικό (συλλογή Νίκου Πολίτη), Σπύρος Λαζαρίδης.
Μουσική: Μπάμπης Κουρκούδιαλος
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Σκηνικά:
Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια: Χάιδω Μαντζουρανάκη
Επιμέλεια κίνησης: Αυγή Προγκίδη

Φωτισμοί /
τεχνικά: Μάκης Μαριάδης
Ηθοποιοί: Χρι­στίνα Λαζαρίδου, Ολυμπία Λαζαρίδου, Βασιλική Λαζαρίδου, Ανα­στασία Μεϊμά­ρογλου, Βασιλεία Μεϊμά­ρογλου, Χριστίνα Βασιλειάδου, Αθηνά Μάλλη, Ιωάννα Κουρκούδιαλου, Κατερίνα Κουρκούδιαλου , Ιω­άννα Μαμούτου, Δώρα Καλαϊτζή, Φιλιώ Ευθυμοπού­λου, Άννα-Μαρία Γεωργίου, Δέσποινα Πολυ­δώρου, Μαρία Μπρόβα, Κυριακή Γεωργιάδου-Νοάκου, Αθανασία Βαλσαμίδου.
Θέμα: Κάτω από τον στίχο της Κικής  Δη­μουλά στεγάζε­ται μια σκηνική δοκιμή στον λόγο που γράφτηκε για γυναίκες
Παραγωγή: Σύγχρονη πόλη, ανεξάρτητη κίνηση πολιτών
Παραστάσεις*:   
Σταυρούπολη: Σεπτέμβριος 2002 (1 παράσταση)
*Τον Απρίλιο του 2007 προγραμματίστηκαν δύο παραστάσεις (υποστήριξη Δήμου Σταυρούπολης) σε μια νέα μορφή του έργου που ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή εξαιτίας μιας σημαντικής απώλειας

2008: Ο δρόμος

Συγγραφέας: Σπύρος Λαζαρίδης
Μουσική: Μπάμπης Κουρκούδιαλος
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Σκηνικά: Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια: Χάιδω Μαντζουρανάκη
Επιμέλεια κίνησης: Αυγή Προγκίδη
Φωτισμοί, τεχνικά:
Μάκης Μαριάδης
Σχεδιασμός αφίσας, εντύπων: Βίβιαν Μακρόγλου
Ηθοποιοί: Δημήτρης Βασιλειάδης, Άρτεμις Γρηγορίδου, Δώρα Καλαϊτζή, Ελένη Λάτση, Τάκης Λειβαδιώτης, Χρήστος Λιούκας, Τάκης Μάλλης, Άρης Μερενίδης, Μαρία Μπρόβα, Δέσποινα Νοταρίδου, Αλεξία Πιμπιλίδου, Στέλιος Σιδηρόπουλος, Σταύρος Τσαλαμπούνης κ.ά.
Μορφή: Μιούζικαλ
Θέμα: Η αναμέτρηση κάποιων σημερινών ενηλίκων με την εφηβεία τους στα χρόνια της δεκαετίας του εβδομήντα με σκηνικό έναν δρόμο των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης.
Παραγωγή: Δήμος Ευόσμου
Παραστάσεις:   
Εύοσμος: Νοέμβριος 2008 (3 παραστάσεις)           
Σταυρούπολη: Νοέμβριος 2008 (3 παραστάσεις)

2014: Καντίνα/Canteen/Can(teen)
Συγγραφέας: Σπύρος Λαζαρίδης
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Μουσική: Γιώργος Αθανασιάδης
Επιμέλεια κίνησης:
Αυγή Προγκίδη
Σκηνογραφία: Τάσος Τσιάχτας
Εικαστικό θέμα σκηνικού – αφίσα: Ισμήνη Τσουμπάρη
Σχεδιασμός φωτισμού: Ολυμπία Λαζαρίδου, Μάκης Μαριάδης
Ηθοποιοί: Σταύρος Τσαλαμπούνης, Πέτρος Γιοσμάς, Ιωάννα Παρλάντζα, Δήμητρα Γοργορή, Σοφία Παπαθανασίου, Βάσω Μπούρη, Σταυρούλα Μαμούτου, Μαίρη Λυμπεριάδου, Ευριπίδης Παπαντωνίου, Ιωσήφ Χατζηιωακειμίδης, Κώστας Δάδος, Άρτεμις Μάλτα, Ελισάβετ Αγγουριά – Τσοροχίδου, Κατερίνα Βατάλη, Ειρήνη Πολύζου, Ολυμπία Κύκλη
Θέμα: Ένας εφηβικός έρωτας στις πύρινες ημέρες του Δεκέμβρη του 2008 και μια καντίνα στο μέσον μιας πλατείας που δεν προσφέρει μόνον σάντουιτς και αναψυκτικά αλλά γίνεται το κέντρο του κόσμου
Παραγωγή: Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Παραστάσεις:
Σταυρούπολη: Νοέμβριος 2014 (2 παραστάσεις)
Εύοσμος: Φεβρουάριος 2005 (1 παράσταση)
Συκιές: Φεβρουάριος 2005 (1 παράσταση)

2016: Πες το ψέματα

Συγγραφέας: Σπύρος Λαζαρίδης
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Μαμούτου-Καλαϊτζή
Κίνηση / χορογραφία: Αυγή Προγκίδη
 
Σκηνογραφία:Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια / φωτισμοί: Ολυμπία Λαζαρίδου
Μουσική: Μπάμπης Κουρκούδιαλος
Διδασκαλία τραγουδιών και μουσική σ’ ένα τραγούδι: Βασίλης Μπάνος
Σχεδιασμός αφίσας, εντύπου: Θωμάς Γκινούδης
Ηθοποιοί: Γιάννης Αναβελάνος,  Γιάννης Γεωργιάδης,  Δήμητρα Γοργορή, Στάθης Δρίζης, Βίκη Κίτσιου, Στάθης Κοκοβίδης, Ολυμπία Κύκλη, Γιώργος Λαδόπουλος, Μαίρη Λυμπεριάδου, Σταυρούλα Μαμούτου, Βάσω Μπούρη, Σοφία Παπαθανασίου,  Άννα Ρογδάκη,  Τάσος Σαμαράς, Σταύρος Τσαλαμπούνης,  Παύλος Χαλατζιάν  και η μικρή Ρεβέκκα
Μορφή: Επιθεώρηση
Θέμα:
Γέμισε η ζωή μας μπερδέματα. Πράγματα απίστευτα. Συμβαίνουν δίπλα μας και τρομάζουμε να τα πιστέψουμε. Πες το ψέματα!
Παραγωγή: Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Παραστάσεις:
Σταυρούπολη: Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016 (4 παραστάσεις)
Κιλκίς: Νοέμβριος 2016 (1 παράσταση)
Σταυρούπολη: Φεβρουάριος 2017 (2 παραστάσεις)
Κατερίνη: Μάρτιος 2017 (1 παράσταση)
2017: Κόκκινο

Συγγραφέας: Ολυμπία Σταύρου
Θεατρική διασκευή / σκηνοθεσία: Σπύρος Λαζαρίδης
Μουσική: Βασίλης Μπάνος
Σκηνογραφία: Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια: Μαρία Σαμαρά
Φωτισμοί / μακιγιάζ: Ολυμπία Λαζαρίδου.
Κίνηση: Αυγή Προγκίδη.
Σκίτσο αφίσας: Σοφία Ροζάκη
Ηθοποιοί: Γιάννης Αναβελάνος, Δήμητρα Γοργορή, Στάθης Δρίζης, Βίκη Κίτσιου, Ολυμπία Κύκλη, Γιώργος Λαδόπουλος, Μαίρη Λυμπεριάδου, Σταυρούλα Μαμούτου, Νικόλαος Μήτος, Βάσω Μπούρη, Σοφία Παπαθανασίου, Άννα Ρογδάκη, Τάσος Σαμαράς
Μουσικοί επί σκηνής: Βασίλης Μπάνος, Νίκος Φωτιάδης, Χριστίνα Λαζαρίδου, Ολυμπία Κύκλη, Θαλασσινή Φιλιππίδου
Παραγωγή: Επίκυκλος – σκηνή δυτικά
Θέμα: το πορτραίτο μιας γυναίκας που πέρασε από την απέραντη αγάπη και φροντίδα από τους γονείς της στη μετεμφυλιακή κόλαση της Ελλάδας.
Παραστάσεις:
Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών: Σεπτέμβριος 2017 (1 παράσταση)
Σταυρούπολη: Σεπτέμβριος 2017 (2 παραστάσεις)
2018: Νυχτοφαγιές

Κείμενο, στίχοι τραγουδιών και σκηνοθεσία: Σπύρος Λαζαρίδης
Μουσική: Βασίλης Μπάνος
Κίνηση / χορογραφία: Αυγή Προγκίδη
Σκηνικά: Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια: Σταυρούλα Μαμούτου
Φωτισμοί / μακιγιάζ: Ολυμπία Λαζαρίδου
Ηθοποιοί: Παναγιώτης Αλευρίδης, Γιάννης Αναβελάνος, Γιώργος Γκάτσος, Δήμητρα Γοργορή, Στάθης Δρίζης, Δήμητρα Θωμά, Βίκη Κίτσιου, Ολυμπία Κύκλη, Γιώργος Λαδόπουλος, Μαίρη Λυμπεριάδου, Σταυρούλα Μαμούτου, Πέπη Μισαηλίδου, Βάσω Μπούρη, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Σοφία Παπαθανασίου, Άννα Ρογδάκη, Τάσος Σαμαράς, Σταύρος Τσαλαμπούνης, Σταυρούλα Τσέλιου
Θέατρο Σκιών: Οδυσσέας Κανλής
Παραγωγή: Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Θέμα: Η κατοχική Θεσσαλονίκη με επίκεντρο το στρατόπεδο Παύλου Μελά
Παραστάσεις:
Σταυρούπολη: Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2018 (6 παραστάσεις)
Επανομή: Απρίλιος 2019 (1 παράσταση)
ΙΙ
Η νέα παραγωγή της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας Επίκυκλος-σκηνή δυτικά είναι μια κωμωδία δουλεμένη με τον τρόπο των ελληνικών ασπρόμαυρων ταινιών των δεκαετιών 1950 και 1960, χωρίς όμως να αντιγράφει ή να επαναλαμβάνει γνωστά και αγαπημένα, έστω, στερεότυπα.
2020: Όλυμπο να βλέπει

Συγγραφέας: Σπύρος Λαζαρίδης
Σκηνοθεσία: Σταυρούλα Μαμούτου
Μουσική: Βασίλης Μπάνος
Κίνηση / χορογραφία: Αυγή Προγκίδη
Σκηνικά: Τάσος Τσιάχτας
Κουστούμια: Σταυρούλα Μαμούτου
Φωτισμοί / μακιγιάζ: Ολυμπία Λαζαρίδου
Ηθοποιοί: Γιάννης Αναβελάνος, Γιώργος Γκάτσος, Δήμητρα Γοργορή, Στάθης Δρίζης, Δήμητρα Θωμά, Βίκη Κίτσιου, Ολυμπία Κύκλη, Γιώργος Λαδόπουλος, Μαίρη Λυμπεριάδου, Σταυρούλα Μαμούτου, Πέπη Μισαηλίδου, Βάσω Μπούρη, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Σοφία Παπαθανασίου, Ειρήνη Πολύζου, Άννα Ρογδάκη, Στέλιος Ρογδάκης, Τάσος Σαμαράς, Σταύρος Τσαλαμπούνης, Σταυρούλα Τσέλιου
Παραγωγή: Επίκυκλος-σκηνή δυτικά
Θέμα: Μία πραγματική εκκλησία, ένα πραγματικό καφενείο κι ένας πραγματικός κοινοτάρχης σε μια φανταστική ιστορία,
στην οποία αναδύεται η κοινωνική πραγματικότητα μιας μετεμφυλιακής συνοικίας εκτός του κέντρου της Θεσσαλονίκης
Παραστάσεις:
Σταυρούπολη: Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2020

Για τον Επίκυκλο/σκηνή δυτικά:
Σπύρος Λαζαρίδης
εκπαιδευτικός, συγγραφέας


Σταυρούπολη, 03-12-2019


2ο επεισόδιο: e-mail σε αναμονή απάντησης, 04-03-2020

Καλησπέρα ...

Επικαιροποιώ την πρόταση του Επίκυκλου καθώς, δυστυχώς, μετά από τρίμηνο και πλέον δεν έχουμε καμία απάντηση και κάθε προγραμματισμός της ομάδας δυσχεραίνει αφόρητα.

Αν δεν ενδιαφέρει η πρόταση, παρακαλώ, ενημερώστε μας.

3ο επεισόδιο: e-mail απάντησης, 06-03-2020


Καλησπέρα ...,
Θα ήθελα να ενημερώσω σχετικά με το γεγονός ότι δεν απαντήσαμε ακόμη στην ενδιαφέρουσα πρόταση του "Επίκυκλου" με αριθμό πρωτ 60255, 13-12-2019.

Η πρόταση παραλήφθηκε την περίοδο που ξεκίνησε μια προσπάθεια ετήσιας καταγραφής  των εκδηλώσεων όλων των υπηρεσιών και φορέων που εποπτεύονται από το Δήμο Παύλου Μελά με σκοπό την καλύτερη οργάνωση ενός συνολικού προγράμματος και της καλύτερη ανταπόκριση σε αιτήματα τρίτων (συλλόγων, ερασιτεχνικών ομάδων κλπ).

Η καταγραφή και επεξεργασία ολοκληρώθηκε μόλις την περασμένη εβδομάδα, καθώς έπρεπε να ενσωματωθούν σε ένα πρόγραμμα τα προγράμματα όλων των παραπάνω.
Σε πρόσφατη συνάντηση που είχατε με την αντιδήμαρχο, μου είπε ότι σε ενημέρωσε σχετικά με την προετοιμασία αυτού του προγράμματος.

Τις επόμενες ημέρες θα σταλεί λοιπόν σε όλους τους συλλόγους, ενδιαφερόμενους φορείς  κλπ ένα ενημερωτικό έγγραφο με το ολοκληρωμένο παραπάνω πρόγραμμα
(ημερολόγιο ετήσιο πρόγραμμα με τις προγραμματισμένες  εκδηλώσεις υπηρεσιών και φορέων που εποπτεύει ο Δήμος Παύλου Μελά).
Έτσι θα μπορούν να κάνουν καλύτερο προγραμματισμό όλοι και να αντιμετωπιστούν έγκαιρα και εμπεριστατωμένα σχετικά αιτήματα  υποστήριξης ή συνεργασίας  με το δήμο.

Στη διάθεσή σου για κάθε διευκρίνιση

ΥΓ
Η πρόταση, διαμορφωμένη σε ανάρτηση ταυτότητας του Επίκυκλου, με εικόνες από παραστάσεις και αφίσες ως τεκμήρια της ύπαρξης και δράσης αυτής της ομάδας:
 https://tsalimi.blogspot.com/2019/12/blog-post.html

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 12, 2020

Τελευταίες πολιτικές κουβέντες για το (τρεις λέξεις)

Η, πολιτική, υπόθεση "Στρατόπεδο Παύλου Μελά" έχει για μένα ως εξής:

Κυριώτερα αρνητικά στοιχεία

1) Η απόδοση (κατ' όνομα) κατά χρήσιν για 99 χρόνια και όχι κατά κυριότητα άπαξ διά παντός
2) Η, εξ αρχής, κατάτμηση του χώρου με παραχώρηση της εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας και του  χώρου που την περιβάλλει (8 στρέμματα) στη Μητρόπολη Σταυρουπόλεως-Νεαπόλεως
3) Η ανταλλαγή 83 διαμερισμάτων που δόθηκαν κατά κυριότητα έναντι της παραχώρησης κατά χρήσιν των 360 περίπου στρεμμάτων του στρατοπέδου
4) Η επιλογή της διοίκησης του Δήμου Παύλου Μελά να αναθέσει σε ένα άτομο τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του χώρου αντί της προκήρυξης αρχιτεκτονικού διαγωνισμού και μάλιστα παγκόσμιας εμβέλειας

Μοναδικό θετικό στοιχείο

Όπως και να έχει αυτή η παραχώρηση, με αυτά τα αρνητικά στοιχεία, βάζει στο προσκήνιο τον Δήμο Παύλου Μελά πια και τον καλεί να αναμετρηθεί με το παρελθόν και με το μέλλον, να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται.

Μαύρα σύννεφα

1) Η, σχεδόν μονοσήμαντη, αναφορά στον κατοχικό χαρακτήρα του στρατοπέδου, κάτι που του αφαιρεί έναν, περίπου, αιώνα ιστορίας
2) Η, άκριτη, ανακοίνωση από πρωθυπουργικά χείλη πως μπορεί να γίνει μια πρώτης τάξεως αποθήκη για τα αρχαία της Βενιζέλου και η σιγή ιχθύος πολλών πολιτικών παραγόντων σ' αυτήν την προοπτική
3) Παρά τις κορώνες του απώτατου αντιπολιτευτικού παρελθόντος και τις ευθύνες του πρόσφατου κυβερνητικού αντιστοίχου, οι νυν αντιπολιτευόμενοι βουλευτές (και πρώην υπουργοί) μέμφονται τους νυν αρμόδιους για καθυστέρηση των όσων πάνε να γίνουν και όχι για αυτά καθαυτά που πάνε να γίνουν

Η σταγόνα που έκανε το ποτήρι (μου) να ξεχειλίσει

Μια τρομακτική φωτογραφία στην οθόνη του υπολογιστή μου δείχνει τον Μητροπολίτη, την Αντιπεριφερειάρχη, κυβερνητικούς βουλευτές, αντιδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο Δήμου Παύλου Μελά να νομιμοποιούν τα εγκαίνια των γραφείων ενός τοπικού συλλόγου μέσα σε κτίριο (όλο το κτίριο) του στρατοπέδου.

Το επ' εμοί

Είμαι ένας φτωχός και μόνος συγγραφέας. 
Ερωτευμένος με την ιστορία αυτής της περιοχής έγραψα και γράφω βιβλία για να την περιγράψω.
Συγκλονισμένος από τις μαρτυρίες για την κατοχική περίοδο του στρατοπέδου Παύλος Μελάς έγραψα ένα θεατρικό έργο και προσπάθησα με τους φίλους μου και την Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης να το δείξουμε (το δείξαμε σε έξι παραστάσεις) στο κοινό της Θεσσαλονίκης.
Τρομαγμένος από τη δήλωση του (και νυν) πρωθυπουργού για μεταφορά των αποσπασμένων αρχαίων της Βενιζέλου στο Παύλου Μελά ξεκίνησα (και πραγματοποιήθηκαν) τρεις πολύωρες ξεναγήσεις μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο με αναφορές σε όλη την ιστορία του και στην εμπλοκή του σε γεγονότα της γενικότερης ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Να μάθει ο κόσμος τι είναι αυτό που θα γίνει Μητροπολιτικό Πάρκο. Συγκινητική η αμέριστη βοήθεια του γραφείου δημάρχου του Δήμου Παύλου Μελά και του 2ου Γενικού Λυκείου Σταυρούπολης και της ΠΡΟΤΕΚΤΑ Δήμου Παύλου Μελά και Ελευθερίου-Κορδελιού.
Τώρα πια, με τα εγκαίνια των γραφείων ενός συλλόγου μέσα στο στρατόπεδο και την κάλυψή τους από τόσους πολιτικούς παράγοντες, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Ή μάλλον τα κατεβάζω στα πλήκτρα του υπολογιστή μου και με μανία προσπαθώ να τελειώσω το βιβλίο μου που αναφέρεται στον έναν και κάτι αιώνα ζωής του στρατοπέδου και της γειτονιάς του.
Δε θέλω, νικημένος πια, να ξαναμιλήσω με πολιτικούς όρους για το Παύλου Μελά. Δόξα στους νικητές.